Tony Vingerhoets

  • Utrecht CS bij twilight, het wachten waard! geplaatst op maandag 22 mei 2017 07:10:33 door pjcdhaeze

    Lezers van mijn blogs weten dat ik nogal gefascineerd ben door luchthavens en treinstations. Het is de dynamiek, die ik bijvoorbeeld ook in Chinese steden ervaar. Shanghai, met z’n indrukwekkende skyline en wolkenkrabbers, is zo’n stad waar ik niet genoeg van krijg. Afgelopen decennium heb ik er iconische gebouwen gefotografeerd, vaak bij schemer of ‘s avonds. Echter, spectaculaire locaties vind je net zo goed in Nederland. Het nieuwe Centraal Station in Utrecht is daar een voorbeeld van!

    Begin maart toog ik naar Utrecht om er zowel het interieur als exterieur te gaan fotograferen. Ik was ’s ochtends redelijk vroeg weggereden en besloot de auto bij P&R Westraven te parkeren en met de tram naar het Centraal Station te gaan. Wel zo handig! Eenmaal in de parkeergarage werd ik getrakteerd op een hevige stortbui met forse rukwinden en heb ik even getwijfeld of het niet beter was om terug naar huis te gaan. Maar na een kwartiertje luwde het en heb ik toch maar de tram gepakt.

    Volgens de weersverwachting zou de zon ’s middags doorbreken, dus besloot ik eerst maar het interieur te fotograferen. Het is een reusachtige hal met veel glas (ook in het dak) waardoor er stevig wat daglicht binnen komt. De enigszins bewolkte lucht werkte als een enorme soft-box, zodat (hinderlijke) schaduwen uitbleven. Na enige oriëntatie had ik een hoge invalshoek gevonden, waarvan hierboven een voorbeeld. In de middag besloot ik editorial people shots te maken en het zachte licht werkte optimaal.

    Halverwege de middag kwam een bevriende fotograaf naar Utrecht CS. Na een gezellige chat onder het genot van een cappuccino hebben we nog wat interieurshots gemaakt. De zon brak zo nu en dan door en we besloten de omgeving van het CS te gaan verkennen voor exterieurfoto’s. Op Google maps had ik al gezien dat de Moreelse Brug een schitterend uitzicht geeft op het stationsgebouw, maar het was nog steeds te grijs en grauw om er de foto’s te maken waarvoor ik naar Utrecht was gekomen.

    Enfin, eenmaal op de Moreelse Brug hebben we de tijd genomen om de beste invalshoek te vinden voor een optimale compositie. Ik moet zeggen dat ik stond te klappertanden van de kou door de stevige wind die een behoorlijk lage gevoelstemperatuur gaf. Met nog een uur te gaan voordat het blauwe halfuurtje aanbrak hebben we even overwogen om terug te lopen naar het station voor nog een cappuccino, maar ik zag dat het met de lucht en wolken de goede kant op ging en besloot toch te wachten.

    Rond 18.45 uur was het dan zover en zag het er spectaculair uit met de verlichting op volle sterkte en schitterende, dramatische wolkenpartijen die over het stationsgebouw hingen. Rammelen maar, want aan de linkerkant van mij lonkte ook het Rabo Bank hoofdkwartier met de binnenverlichting nog steeds aan. Dat gaat om 19.00 uur uit dus had ik minder dan een kwartier om de gedroomde serie van de dag te schieten. Dat was stevig aanpakken, maar van de kou had ik in ieder geval geen last meer.

    Opgewonden van het resultaat zijn we nog even op temperatuur gekomen met een warme Starbucks chocolademelk (met slagroom) waarna ik op de tram ben gestapt naar P&R Walraven. Van daaruit was het nog dik een uur naar Weelde, net over de Belgische grens. Rond tienen was ik thuis en het was een lange dag geweest, maar wat een hit! De dag erop heb ik de RAW’s bewerkt. De meeste had ik multi exposure op statief geschoten, zodat ik ze makkelijk kon samenvoegen voor een mooie lichtbalans.

    Uiteraard kan dat ook uitstekend met ND filters, maar ik geef de voorkeur om meerdere belichtingen te maken wat mij in de editing/retouching alle mogelijkheden geeft om een optimale balans te creëren. Ik behoor niet tot de fotografen die menen dat je alles in een single shot kunt pakken en RAW files alleen maar wat verlevendiging nodig hebben. Maar ieder heeft z’n eigen werkwijze, stijl en benadering en wat telt is het eindresultaat. En voorlopig was dit een van m’n beste shoots dit jaar.

    Vanzelfsprekend zijn de foto’s van het interieur/exterieur gemaakt op statief, met de Canon 5DsR en de Canon TS-E 24mm f/3.5L MKII erop. De editorial candid people shots heb ik uit de hand gemaakt met de 5DsR ingesteld op M-RAW en de Canon EF 135 f/2L en Canon EF 200 f/2.8L, beiden IS-loze old school tele primes, maar met een Image Quality om van te likkebaarden!  

    Tony Vingerhoets

    Weelde, Belgie, 22 mei 2017

    http://www.tonyvingerhoets.com/


  • De highlights van mijn hometown geplaatst op dinsdag 18 april 2017 08:00:10 door pjcdhaeze

    Twee jaar geleden woonde ik nog in Beijing en verbleef ik in oktober in Nederland om de 80e verjaardag van mijn moeder te vieren. En omdat het nog erg zonnig weer was, kreeg ik de ingeving om een aantal highlights van mijn geboortestad Tilburg te gaan fotograferen. Nu is Tilburg niet de meest inspirerende stad voor een fotograaf en had ik er voor eventuele verkoop op Shutterstock geen verwachtingen van. Het was meer de lol om Tilburg eens anders te portretteren, zeg maar.

    Want fotograferen voor stock doe je vooral in steden zoals Amsterdam, Den Haag of Rotterdam, omdat die internationaal op de kaart staan en Tilburg een stad in de provincie is. Maar toch kon ik de verleiding niet weerstaan en ben ik begonnen aan een rondgang door de stad om de meest interessante locaties bij mooi licht vast te leggen. Eenmaal terug in Beijing heb ik de RAW’s bewerkt en toch maar op Shutterstock gezet en tot mijn verbazing worden ze veel gedownload.

    Even wat geschiedenis: Rond 1600 was Tilburg de belangrijkste wolstad van Brabant en over-vleugelde in het midden van de 18e eeuw de bijna compleet weggevallen Hollandse textiel-industrie. En op 18 april 1809 kreeg Tilburg van Lodewijk Napoleon Bonaparte stadsrechten. Het telde toen 9000 inwoners, maar dat zijn er ondertussen 213.000. De florerende wollenstoffen-industrie verdween in de 60-er jaren van de vorige eeuw en maakte plaats voor moderner industrie aan de rand van de stad.

    Helaas is in de 70er jaren veel historisch erfgoed gesloopt door de toenmalige burgemeester Cees Becht, die daarom het alias Cees de Sloper kreeg. In de latere modernisering heeft men gelukkig meer respect getoond voor cultureel erfgoed. En alhoewel Tilburg de grandeur van een stad als Breda mist, zijn er nog voldoende pareltjes over waar je mooie plaatjes van kunt schieten zoals de monumentale Heuvelse en Heikese kerk en het majestueuze Paleis-Raadhuis van Koning Willem II.

    Moderne iconische gebouwen zijn onder andere West Point, een woontoren van ruim 140 meter (hoogste van Brabant) en de Stadsheer van ruim 100 meter met de controversiële serres die op willekeurige plaatsen zijn aangebracht en in de volksmond ‘vogelkooikes’ worden genoemd.

    Maar een gebouw dat altijd tot mijn persoonlijke verbeelding heeft gesproken is het Centraal Station met het spraakmakende kroepoekdak, naar een ontwerp van de architect Koen van der Gaast. Het werd gebouwd in 1965 en wordt getypeerd door een hoge, opmerkelijk vormgegeven zwevende overkapping, waaronder de perrons en restauratie liggen. Het is een lastig gebouw om te fotograferen omdat het zo dicht tegen de Spoorlaan ligt waardoor er geen ruimte is om afstand te nemen. Slechts op enkele momenten van de dag heb je een ideale zonstand om het gebouw zonder hinderlijke schaduwen totaal in beeld te krijgen. Daarom koos ik voor een night shot.

    Overigens is het station onlangs gerenoveerd en wordt het op het moment van schrijven in gereedheid gebracht voor de komst van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima die op 27 april a.s. in Tilburg  Koningsdag komen vieren. Enfin, ik ben tot de ontdekking gekomen dat er heel wat te fotograferen is in Tilburg en mijn portfolio is zeker nog niet compleet. Nu ik op korte afstand woon (Weelde, België) ga ik regelmatig terug om de lijst van bezienswaardigheden vast te leggen.

    De foto’s die hier zijn afgebeeld zijn gemaakt met een Canon 5DII en met de 5DsR in combinatie met de TS-E 24 f/3.5L MKII en EF 16-35 f/4L, beide van Canon. Doorgaans schiet ik dit soort foto’s op statief, zeker met de Canon tilt-shift lens, omdat je dan rustig de juiste instelling kunt vinden voor optimale perspectiefcorrectie (shift) en handmatige focus plus scherpstelling met gebruikmaking van de camera Live View functie. Sommige foto’s zijn zelfs samengesteld uit twee RAW’s voor een grotere beeldhoek.

    Zoals gezegd ga ik er nog even mee door, want de funfactor is hoog en daar draait het bij foto-grafie toch grotendeels om. Want je bent zo snel geneigd om verre oorden te fotograferen, terwijl je eigen stad vaak prachtige onderwerpen biedt die de moeite waard zijn om te fotograferen. Het is maar een idee... 

    Tony Vingerhoets
    Weelde, België, 18 april 2017

    www.tonyvingerhoets.com


  • Palace Museum | De absolute icoon van Beijing geplaatst op vrijdag 3 maart 2017 11:10:25 door pjcdhaeze

    Mijn laatste blog dateert alweer van oktober vorig jaar! Tja, het werk heeft enkele maanden stil gelegen vanwege een internationale verhuis. Op het moment dat ik dit schrijf woon ik in de Belgische Kempen, een groene enclave vlakbij de Nederlandse grens. Om een aantal redenen werd China de laatste jaren steeds minder werkbaar, waaronder extreme internetrestricties, verkeerscongestie en ernstige luchtvervuiling. Na grondige overweging heb ik de oversteek gemaakt en het is goed toeven in de Kempen!

    Een van mijn laatste shootings in Beijing was de Verboden Stad, internationaal beter bekend als Palace Museum. Ironisch genoeg had ik daar geen complete portfolio van en ik besloot er daarom een aantal dagen door te brengen. Het was meteen een prima test voor mijn EOS 5DsR, die ik in september vorig jaar heb aangeschaft. Ik moest wel even wachten op enkele dagen met uitstekend licht, want die zijn in deze tijd van het jaar niet dik gezaaid in Beijing. Maar m’n geduld werd toch beloond.

    De Verboden Stad ligt in het hart van Beijing en was gedurende 500 jaar het onderkomen van keizers en de Chinese overheid. Het gigantische complex is gebouwd in 1406-1420, bestaat uit 980 gebouwen en beslaat een oppervlakte van 72 hectare. De Verboden Stad werd in 1987 uitgeroepen tot World Heritage Site en door UNESCO opgenomen als ’s-werelds grootste collectie van bewaarde houten structuren. Het is met jaarlijks 14,6 miljoen bezoekers het meest bezochte kunstmuseum in de wereld.

    Na zulke cijfers begrijpen jullie jullie dat je meerdere shootingdagen nodig hebt om er voldoende RAW’s te schieten voor een volwaardige portfolio. Want mijn vuistregel is dat 10% van wat je fotografeert door de screening komt voor editing. Inderdaad, ik kijk kritisch naar mijn eigen werk. De EOS 5DsR bleek het juiste gereedschap voor de klus, want allemachtig, wat heeft die camera een scherpte en definitie! Het gros van de foto’s heb ik gemaakt met de Canon EF 16-35 f/4L IS en TS-E 24 f/3.5L MK II (statief).

    Het zijn twee totaal verschillende objectieven. De TS-E 24 f/3.5L MKII is niet bepaald vergevingsgezind, omdat de lens geen AF heeft. Je dient uiterst geconcentreerd manueel scherp te stellen en als je dat goed doet is het resultaat een huiveringwekkend scherp shot. Zit je er ook maar een fractie naast dan is je file (op 100%) out of focus. Hoe anders is de EF 16-35 f/4L met een altijd trefzeker AF en geweldige zoom range. En eerlijk gezegd doet hij qua scherpte niet zoveel onder voor de tilt-shift.

    Het voordeel van de TS-E 24 f/3.5L MKII is echter de eenvoud om RAW’s te monteren (merge) zodat je hele grote files krijgt, zoals panorama’s. Maar het is en blijft een echt statiefobjectief en soms is uit de hand fotograferen met een groothoekzoom zoals de EF 16-35 f/4L IS een zaligheid. Enfin, ik heb een zo gevarieerd mogelijke portfolio samengesteld. De close up shots zijn overigens gemaakt met de Canon EF 135 f/2L, een lens die bekend staat vanwege z’n achtergrondvervaging en prachtig bokeh!

    Het waren drie slopende shootingdagen in de Verboden Stad, want je loopt er enorme afstanden met behoorlijk zware bepakking, zeker als je flink wat glas in je fototas hebt zitten en daarnaast een zwaar Manfrotto statief meesjouwt. En met sterk zonlicht loop je ook makkelijk de kans om te verbranden. Beschermende kleding en een pet zijn dan geen overbodige luxe. En omdat er vrijwel geen zitplaatsen zijn voor een korte pauze is bijvoorbeeld een klein opvouwbaar krukje wel zo gemakkelijk.

    Al bij al ben ik content met de portfolio waarvan het merendeel als stockfoto door het leven gaat. Het zijn foto’s die niet direct tot m’n top 20 best sellers gaan behoren, maar dat wordt gecompenseerd door het lange leven dat ze beschoren zijn. Het was bepaald niet makkelijk om een selectie te maken uit het beeldmateriaal, maar ik hoop dat de afgebeelde foto’s een indruk geven.

    Ondanks dat ik nu m’n basis in Belgie/Nederland heb zal ik jaarlijks toch enkele maanden in China doorbrengen. Want er gebeurt de komende tien jaar nog veel in dat dynamische land dat ik graag wil vast leggen. De Chinese overheid heeft megalomane plannen op het gebied van urbanisatie en er zullen de komende tien jaar duizenden wolkenkrabbers verrijzen. En daar wil ik er best een aantal van op de plaat zetten!

    Tony Vingerhoets
    Weelde, Belgie, 3 maart 2017


  • Editorial stockfoto’s (4). China’s overbevolking geplaatst op zaterdag 1 oktober 2016 08:39:37 door pjcdhaeze

    China is synoniem aan mensenmassa. Met een bevolking van bijna 1.4 miljard mensen is het ’s-werelds dichtst bevolkte land. De enorme economische groei van de afgelopen decennia is hand in hand gegaan met urbanisatie. In 1950 leefde 13% van de bevolking in steden maar in 2030 zal dat naar verwachting zijn gegroeid naar 60%! De belangrijkste stedelijke gebieden van China zijn momenteel Beijing, Shanghai Guangzhou, Chongqing, Shenzhen, Tianjin en Hong Kong (voorheen een Britse kolonie).

    Zelf leef ik al twaalf jaar in Beijing met een populatie van ruim 20 miljoen. Om je daar enige voorstelling van te maken: Dat is zo’n beetje de Nederlandse bevolking op elkaar gepakt in ‘n gebied zo groot als de provincie Utrecht. Er zijn dus altijd en overal enorm veel mensen op de been. Alleen al de Beijing subway (momenteel een van de meest vertakte netwerken ter wereld) vervoert dagelijks zo’n 9 miljoen mensen. De meeste Nederlanders kunnen zich daar simpelweg geen voorstelling van maken.

    Vanwege de alsmaar stijgende onroerend goed prijzen in de binnenstad, nemen veel stedelingen de wijk naar de suburbs. Ik woon zelf in zo’n gebied (Daxing district) en veel forenzen reizen dagelijks op en neer naar hun werk in de binnenstad wat soms wel vier uur in beslag neemt; een uitputtingsslag! Wagons van de subway zijn tijdens spitsuren beangstigend vol met een op elkaar gepakte massa. Het alternatief is de auto, maar gezien de extreme verkeerscongestie is dat eigenlijk een grotere gruwel.

    Leven in een stad als Beijing is dus niet altijd een pretje. Chinezen zijn harde werkers, maar hebben op jaarbasis nogal wat vrije dagen. Tijdens zo’n periode kun je maar beter thuis blijven, want in veel openbare gelegenheden zoals pretparken en shopping malls, kun je dan letterlijk over de koppen lopen. En omdat Chinezen enorm op elkaar gepakt leven, hebben ze een andere perceptie van privacy dan westerlingen. Dat heeft ook te maken met hun collectivisme; Nederlanders zijn meer individualistisch.

    Enfin, het is sowieso een actueel thema voor editorial stockfotografie, maar niet zo eenvoudig in beeld te brengen als bijvoorbeeld welvaart, vergrijzing of obesitas. Chinese crowd shots behoren zonder meer tot mijn Shutterstock best sellers. De beste heb ik in 2011 geschoten van een menigte in Nanjing East Road in Shanghai, een van de drukste winkelstraten in China. Op dat moment was ik daar toevallig voor een opdracht van SOHO China om een urban life style serie te fotograferen. Zo zie je maar.

    Ik heb toen een hoger standpunt kunnen vinden zodat ik net boven de menigte uit kon fotograferen om wat van de omgeving te laten zien. Op dat moment realiseerde ik me niet dat ik succesvolle stockfoto’s aan het schieten was. Een andere gelegenheid was een bezoek aan het Beijing Yuyuantan Park in 2014 waar ik het jaarlijkse Cherry Tree Blossom Festival wilde gaan vast leggen. In mijn enthousiasme was ik eraan voorbij gegaan dat het zondag was en het park was daarom bomvol bezoekers.

    In 2012 maakte in een voltreffer in Beijing Capital International Airport Terminal 3 met een gigantische massa reizigers, die ik vanaf een hoog standpunt kon fotograferen. Vanwege de lichtomstandigheden kon dat niet anders dan met ISO 2500 en f/3.5 wat voldoende was voor een sluitertijd van 1/125s, zodat ik met mijn EF 135 f/2L een scherp shot kon maken zonder bewegingsonscherpte. Na zorgvuldige bewerking (noise reduction) werd de foto zelfs nog door Shutterstock geaccepteerd!

    Vraag me niet waarom, maar ik heb mijn beste crowd shots gemaakt met de Canon EF 135 f/2 L, een old school prime lens van het zuiverste water. Hij behoorde in vroegere tijden, samen met de EF 35 f/1.4L en 85 f/1.2L, tot Canon’s Holy Trinity. Het toonaangevende DXO plaatst de EF 135 f/2L op nummer 4 van alle door hun geteste 85 Canon lenzen. Deze 135mm prime lens (zonder IS) staat hoger in hun rankings dan de Canon EF 85 f/1.2L, EF 24-70 f/2.8L MKII of de recente EF 11-24 f/4L. Dat zegt voldoende lijkt me.

    Mocht je geinteresseerd zijn in m’n verdere fotografische werk kijk dan even op mijn nieuwe website www.tonyvingerhoets.com

    Tony Vingerhoets

    Beijing, 30 september, 2016


  • Editorial stockphoto's (3) geplaatst op maandag 8 augustus 2016 06:19:34 door pjcdhaeze

    Met editorial stockfoto’s geef ik actuele ontwikkelingen in China weer. Dit soort stockfoto’s wordt niet commercieel gebruikt, maar daarentegen veel in nieuwsmedia wat wereldwijd een enorme industrie is. Een van die ontwikkelingen is de alarmerende groei van obesitas in China. Vooral in geürbaniseerde gebieden is zwaarlijvigheid een alledaags straatbeeld geworden. En met de verstedelijking in China gaat het al net zo hard: binnen tien jaar woont 70% van de Chinezen in steden, ofwel 900 miljoen mensen!

    Maar dat is niet het onderwerp. Terug naar obesitas dus. In China gaat alles sneller dan in het westen. Tijdens het bewind van Mao Zedong werd het land geteisterd door een hongersnood dat naar schatting 40 miljoen slachtoffers heeft geëist. Met dat in het achterhoofd is het bijna niet te bevatten dat nu, 45 jaar later, 62 miljoen Chinezen worstelen met obesitas, ofwel ruim 9% van de totale wereldbevolking! De overtreffende trap is nog steeds Amerika, dat maar liefst 86.9 miljoen zwaarlijvigen telt.

    Cijfermatig is het verschil dus niet zo groot. Echter, in China staat obesitas nog in de kinderschoenen. In 1980 had 6% van de jongeren (onder de 20 jaar) overgewicht en dat percentage ligt nu ruim boven de 20. Het mag dus duidelijk zijn dat volgende Chinese generaties de Amerikanen gaan evenaren of misschien wel naar de kroon steken. Het is een dramatische ontwikkeling, die ook economisch een zware wissel op het land zal trekken. Maar na deze cijfers rijst de vraag hoe het in China zover kon komen.

    De grootste boosdoener is de snelle omwenteling in levensstijl als gevolg van plotselinge welvaart. Want per slot van rekening is dat fenomeen nog relatief jong. Als gevolg daarvan hebben Chinezen massaal de fiets verruilt voor auto’s. Dus bewegen ze minder maar eten daarentegen meer. Wat het verergert is dat nergens in de wereld de fast food cultuur zo snel is omarmd als in China. Als je thuiskomt van kantoor, bel je de food delivery en binnen tien minuten heb je een mega-burger met frites en Cola.

    En dat heerlijke Chinese eten dan? Tja, als fervent liefhebber van de Chinese keuken vraag ik me dat ook regelmatig af. Maar goed, hoe breng je zo’n delicaat onderwerp in beeld? Want het is nogal gênant om een restaurant binnen te lopen en bunkerende dikkerds te fotograferen. Maar in het straatbeeld of publieke plaatsen zoals shopping areas kom je er maar genoeg tegen. Nu druk ik ze liever geen groothoek op hun neus, maar op enige afstand krijg je ze prima in beeld met een 100, 135 of 200 mm telelens.

    Het zijn meestal bewegende onderwerpen die ik momenteel graag schiet met mijn EOS 7D mark II met de EF 100 f/2.8L IS Macro (een akelig scherpe lens). Door de APS-C cropfactor is dat een full frame equivalent van 160mm, wat meer dan voldoende bereik geeft. Een groot diafragma (tussen f/3.5 en f/4.5) in combinatie met de Image Stabilization houdt ISO waardes laag (tot max. 800), zodat ik nauwelijks of geen ruis in mijn RAW files heb. Want Shutterstock accepteert uitsluitend foto’s die zo strak zijn als een biljartlaken. En daarnaast zorgt het uiterst geavanceerde autofocus en tracking systeem (geadopteerd van de EOS 1D X!) voor een hoog percentage scherpe RAW’s (100% in focus). Het autofocus systeem van de EOS 7D mark II telt maar liefst 65 focus points, die ook nog eens allemaal cross point zijn.

    Maar Canon-shooters kijken momenteel reikhalzend uit naar de lancering van de EOS 5D mark IV, die wellicht weer een nieuwe Canon-standaard wordt. Naar verwachting krijgt deze nieuwe EOS 5D telg een dynamisch bereik vergelijkbaar met dat van de recente EOS 1D X mark II en dat zou een sprong voorwaarts betekenen. Voor mij als stock shooter is dat een welkom aspect, want dat geeft RAW’s veel meer rek ingeval van shadow of highlight recovery in de editing en retouching. We gaan het snel zien!

    Mocht je geinteresseerd zijn in m’n verdere fotografische werk, kijk dan op mijn nieuwe website www.tonyvingerhoets.com

    Tony Vingerhoets
    Beijing, 8 augustus 2016


  • Editorial stockfoto’s (2) | China’s vergrijzing geplaatst op woensdag 22 juni 2016 06:43:11 door pjcdhaeze

    In de aftrap van deze serie heb ik een aantal actuele onderwerpen genoemd die in de media frequent worden belicht en daarom belangrijk voor editorial stockfoto’s. In dit 2e deel wil ik het hebben over de Chinese vergrijzing. Op dit moment telt China maar liefst 220 miljoen ouderen en heeft tevens de snelst vergrijzende bevolking in de geschiedenis van de mensheid. Want in het jaar 2050 is meer dan 40% van de Chinese bevolking ouder dan 60. Dat zijn cijfers om even bij stil te staan.

    Volgens duizenden jaren oude Chinese tradities leefde elke generatie van een familie onder hetzelfde dak. Maar dat systeem staat in het hedendaagse China zwaar onder druk. Slechts 38% van de Chinese ouderen (60 jaar of ouder) leeft thans samen met hun volwassen kinderen. Iets meer dan de helft van op zichzelf staande ouderen geniet financiële steun van nakomelingen. En als tegenprestatie spelen de grootouders vaak een actieve rol in de opvoeding van hun kleinkinderen.

    Slechts beter gesitueerden kunnen zich een appartement veroorloven dat voldoende leefruimte biedt om ook de ouders te huisvesten. Zoniet, dan leven volwassen kinderen vaak in de nabijheid van ouders. In armere gezinnen migreren kinderen vaak noodgedwongen naar andere delen van het land voor werk, waardoor bejaarde ouders achterblijven. Zodoende zijn Chinese ouderen op het platteland vaak aan hun lot overgeleverd en leven onder de armoedegrens in schrijnende situaties.

    In een recent end of life care onderzoek in 80 landen kwam China niet verder dan de laatste tien. Dat is vooral te wijten aan gebrek aan hospice faciliteiten, onbetaalbare medische zorg en een notoir gebrek aan toereikende sociale voorzieningen. Gelukkig ontstaan er recentelijk veel lokale initiatieven om de groeiende groep hulpbehoevende senioren te ondersteunen, maar de Chinese overheid zou hierin de leiding moeten nemen. Gelukkig komen er positieve signalen vanuit Beijing.

    Enfin, hoe breng je zoiets met editorial stockfoto’s in beeld? Uiteraard hangt dat af van je persoonlijke voorkeuren en fotografiestijl. In deel 1 van deze serie gaf ik al aan dat ik uitsluitend real world situaties schiet vooral ook omdat editorial stockfoto’s de realiteit weergeven. Ik fotografeer altijd met een beeld voor ogen, maar het toeval helpt soms ook een handje. Het komt voor dat ik een hutong (oude steegjes in Beijing) fotografeer en plots een fotogenieke bejaarde voor m’n neus staat.

    Op zo’n moment moet je niet aarzelen want met zulke foto’s krijg je geen herkansing. De editorial foto’s die hier zijn afgebeeld zijn gemaakt in een tijdsbestek van negen jaar met de volgende lenzen: Canon EF 35mm f/1.4L, Canon EF 50mm f/1.4, Canon EF 100mm f/2.8L IS Macro, Canon EF 135mm f/2L en Canon EF200mm f/2.8L. Soms heb ik eerst contact gemaakt met de betreffende personen, andere beelden zijn meer candid. Maar op een full frame DSLR ben je met deze teleobjectieven door het beperkte brandpunt toch nog altijd redelijk in beeld van je candid-onderwerp.

    Chinezen vinden het doorgaans geen probleem te worden gefotografeerd en mocht iemand om privacy redenen bezwaar maken, dan respecteer ik dat altijd. Zo nu en dan leg ik uit dat het editorial foto’s zijn die niet commercieel worden gebruikt. Maar dan wordt het al ‘n beetje jargon, waarbij m’n Chinees begint te kraken. Liever vertel ik over Nederland dat ze kennen van de tulpen, klompen, molens en ons voetbal dat nog teert op oude roem. F1-held Max Verstappen is helaas nog niet in beeld.

    De originele (Engelstalige) Shutterstock editorial captions zijn aan de afbeeldingen toegevoegd. Ik hoop dat de foto’s met omschrijving voor zich spreken, maar mocht je daar verdere vragen over hebben dan wil ik die uiteraard graag beantwoorden.

    Tony Vingerhoets
    Beijing, 21 juni, 2016

    www.tonyvingerhoets.com


  • Editorial stockfoto's (1) | Actualiteit in beeld geplaatst op dinsdag 17 mei 2016 09:14:21 door pjcdhaeze

    China, het land van de rijzende zon, is regelmatig in het nieuws. En dat is welkom voor nieuwsmedia die hun kanalen dagelijks moeten vullen met actualiteiten. En vervolgens vraagt dat om beeld. Als fotograaf probeer ik daar op in te spelen met editorial stockfoto’s. Omdat ik in China’s hoofdstad Beijing woon en werk, zit ik daar bovenop. Maar de vraag is altijd weer hoe je een actualiteit in beeld kunt brengen. Want zonder een vastomlijnd plan of concept schiet je in het wilde weg heb ik al eens verteld.

    China-actualiteiten zijn op dit moment bijvoorbeeld overbevolking, vergrijzing, obesitas, luchtvervuiling, consumentisme en verkeerscongestie. Mensenrechten en economische slow down zijn media items, die  in China minder spelen. Een editorial stockfoto heeft standaard een omschrijving (Shutterstock max. 200 leestekens plus spaties) en max. 50 keywords die de foto vindbaar maken. Vooral de omschrijving vraagt aandacht, want die moet kort en kernachtig verwoorden wat er in je stockfoto gebeurt.

    Ik meen dat ik al eens heb vermeld dat ik niet zo gecharmeerd ben van geënsceneerde stockfoto’s, maar uitsluitend real world situaties fotografeer. Geregisseerde beelden zijn meestal royalty free stockfoto’s voor commercieel gebruik. Editorial stockfoto’s daarentegen mogen uitsluitend redactioneel toegepast worden zoals in nieuws, educatieve of informatieve media. Wereldwijd is dat een enorme markt en dus kun je met (kwalitatieve) editorial stockfoto’s behoorlijke downloadvolumes behalen.

    Een ander (niet te onderschatten) aspect is dat de kosten voor editorial stockfoto’s lager liggen. Want je hebt geen professionele modellen nodig en huurt geen locaties of licht-equipment. Editorial stockfoto’s moeten de werkelijkheid weergeven. De editing van zulke foto’s beperkt zich dan ook tot opwaardering van kleur, contrast, helderheid en detaillering (verscherping). Het is verder niet toegestaan elementen in het beeld te wijzigen die de werkelijkheid geweld aan kunnen doen. Vanzelfsprekend!

    Omdat je niets kunt regisseren in je beeld, komt het vooral aan op timing, respons en snelheid. Zeker als het gaat om bewegende mensen krijg je vaak maar luttele seconden voor je framing. Het is dus scherp observeren en op het juiste moment je shot maken. Bewegende onderwerpen schiet ik in de continious shooting mode zodat je altijd een serie hebt met minstens een of twee RAW’s, 100% in focus. De laatste shootings heb ik gedaan met mijn nieuwe Canon EOS 7D mark II, een zeer snelle accurate DSLR!

    Om bovenvermelde media-onderwerpen c.q. actualiteiten verder uit te diepen, is de ruimte in dit blog niet toereikend en wil ik er een serie van maken. De stockfoto’s die ik hier laat zien zijn gerelateerd aan het Chinese consumentisme, de modemerkengekte en opkomst van een welvarende middenklasse. Het huidige straatbeeld in megasteden, zoals Beijing en Shanghai wordt gedomineerd door Porsches, Audi’s BMW’s, Mercedessen, Louis Vuitton, Gucci, Prada, iphones, en fashion flagship stores.

    De originele (Engelstalige) Shutterstock editorial captions zijn aan de afbeeldingen toegevoegd. Ik hoop dat de foto’s met omschrijving voor zich spreken, maar mocht je daar verdere vragen over hebben dan wil ik die uiteraard graag beantwoorden.

    Tony Vingerhoets
    www.tonyvingerhoets.com
    Beijing, 15 mei 2016


  • Panningportfolio op peil geplaatst op maandag 4 april 2016 07:42:49 door pjcdhaeze

    Ondanks verontrustende berichten van de laatste tijd, gaat het China nog altijd voor de wind. Het is nog steeds sterk in ontwikkeling en ik verwacht het komende decennium zelfs een versnelling. Ik voorspel dat China in die periode gaat transformeren van fabriek naar innovator. Dat is pure noodzaak want de arbeidskosten vertonen een voortdurend stijgende lijn, waardoor massaproductie (China, fabriek van de wereld) zal verhuizen naar lage lonen landen in de Aziatische regio.

    Wat me de laatste tijd erg opvalt in het Chinese straatbeeld is de ontwikkeling die Chinese automerken hebben doorgemaakt. Toegegeven, er wordt nog schaamteloos gekopieerd maar het merendeel van de beter vormgegeven Chinese auto’s komt van eigen tekentafels. Echter, voor Chinezen die het gemaakt hebben is een oversized sedan van Duitse bodem nog steeds de opmaat. En inmiddels hebben die hun productie faciliteit in China gevestigd om importheffingen te voorkomen.

    Hoe dan ook, omdat er nogal wat gebeurt in de car branche (zoals recente sjoemelsoftware van VW) is er wereldwijd een markt voor editorial automotive stockfoto’s. Vandaar dat ik het eerste kwartaal een serie shootings op de agenda had om mijn automotive portfolio weer op peil te brengen. Want mijn best sellers waren toch alweer drie jaar oud en in die tijd is er een lawine van nieuwe modellen op de markt verschenen. Ik heb het idee dat de keuze nog nooit zo overweldigend was.

    In mijn blog van september vorig jaar heb ik een aantal high end cars laten zien, waarvan het merendeel gefotografeerd in een showroom. Maar panners in het wild schieten is toch een heel ander verhaal dan in alle rust fotograferen vanaf statief. Als stock shooter moet je beide disciplines beheersen, want er zijn twee factoren die zorgen voor brood op de plank: Variatie en Volume. Inderdaad, bepaald niet de makkelijkste weg, maar je ontwikkelt een breed spectrum aan vaardigheden.

    Om een geslaagde serie panningshots te maken (dus geen lucky shots) is sowieso veel oefening nodig. Naast hulpmiddelen als een effectieve autofocus, een gevoelige AF-tracking en een snelle ‘motordrive’ (EOS 5D mark III, EOS 7D mark II en recente EOS 1D X mark II) blijft een goede snelheidssynchronisatie met het bewegend onderwerp het belangrijkste ingrediënt voor een haarscherp hoofdonderwerp. Vergeet niet dat de panning-effecten, zoals wielspin en achtergrondvervaging, vooral afhankelijk zijn van relatief lange sluiter-tijden van 1/60s of langer.

    In het high-end car blog schreef ik al dat de Canon EF 100mm f/2.8L IS Macro mijn favoriete panninglens is. Op de een of andere manier is de afstand tot het onderwerp (auto in het verkeer) helemaal goed en is de lens perfect mee te bewegen met het rijdende object. Maar wat ik overigens niet moet vergeten te vermelden is de achtergrond. Want ondanks dat die vervaagd door de beweging valt of staat daarmee de panningfoto. Persoonlijk hou ik van een kleurrijke en levendige achtergrond.

    Andere factoren om rekening mee houden zijn uiteraard licht en invalshoek. De zon loodrecht op de auto kan hinderlijke uitgebeten reflecties veroorzaken vooral in chromen delen of glasoppervlak. Maar zonlicht geeft uiteraard kleur en diepte in de autolak wat het plaatje extra sex-appeal geeft. Onderschat ook de invalshoek niet. Ik heb gemerkt dat een wat lager standpunt (zittend op een krukje) de auto’s wat meer dynamiek geeft dan bijvoorbeeld een staande positie (tourist mode).

    Vaardigheid en goed gereedschap ten spijt, moet je met panning altijd rekening houden met een hit rate die aan de lage kant is. Vanzelfsprekend is dat afhankelijk van het gebruik van betreffende foto’s. Echter voor (micro) stock is alleen de allerhoogste kwaliteit toereikend en kom ik doorgaans niet verder dan 10 tot 15% keepers. Dat betekent dat je veel RAW’s moet schieten voor een gemiddelde serie. Maar de lol is er niet minder om en ik hoop dat het van de bijgaande foto’s is af te lezen.

    Tony Vingerhoets
    www.tonyvingerhoets.com
    Beijing, 3 april 2016


  • Fotomerging voor een hoog wow-gehalte! geplaatst op zondag 6 maart 2016 12:17:03 door pjcdhaeze

    Er zijn verschillende redenen waarom je beelden zou samenvoegen tot één foto: meer scherptediepte, vergroting van dynamisch bereik, vergroting van beeldhoek of gewoon omdat je een panorama voor ogen hebt. Mijn aanschaf van de Canon TS-E 24 f/3.5L mark II was vooral ingegeven door de mogelijkheid om middels het shiftmechanisme perspectief te corrigeren. Natuurlijk kan dat ook in de nabewerking, maar dan verlies je vaak veel van je file en scherpte op full size (100%).

    Middels een ingenieuze verstelling van de lens, kun je zowel horizontaal als verticaal shiften. Dat is mooi voor architectuur, maar ook ideaal voor panorama’s of naadloze samenvoeging om hierboven genoemde redenen. Na enkele try-outs heb ik de smaak te pakken gekregen en gebruik ik die techniek nu als vast onderdeel van mijn fotografie. En omdat bij het verschuiven van de tilt-shift lens de camerasensor niet verplaatst, krijg in je in Photoshop in een handomdraai perfecte resultaten!

    Het is bijna overbodig om te vermelden dat dit het domein is van statieffotografie. Overigens hoef je voor een maximale scherptediepte met de Canon TS-E geen beelden samen te voegen, want met de tilt functie kun je een ongekende scherptediepte creëren, zelfs met een relatief groot diafragma zoals f/5.6 (wat bij het gros van de lenzen ook de allerbeste beeldkwaliteit geeft). Maar daar kom ik een andere keer op terug, we blijven nu even bij het onderwerp photo merging.

    Bovenstaande foto van de wolkenkrabbers in Lujiazui, het financiële centrum van Shanghai, is een merge van twee verticale shift-shots omdat de beeldhoek van 24mm net niet toereikend was om de scene in één frame te vangen. Om het licht optimaal te balanceren heb ik ook meerdere belichtingen gemaakt. Samenvoeging van de RAW-files in Photoshop was kinderspel, maar daarna vergde het toch behoorlijk wat tijd om een perfecte lichtbalans in de foto te krijgen.

    Voor deze panorama in Nanjing tijdens de schemering (blauwe halfuur) had ik een park gevonden met een meer dat de gewenste spiegeling van de skyline gaf. Het zijn drie horizontale shift-shots. Daarbij heb ik niet de maximale shift-stand gekozen, omdat de beeldkwaliteit dan afneemt. De belichting en sluitertijden dien je handmatig in te stellen (M-stand) om te voorkomen dat je verschillend belichtte RAW’s krijgt, wat natuurlijk extra correctietijd vergt in de nabewerking.

    Het voormalig Chinese paviljoen van de Wereldtentoonstelling in Shanghai (thans een art museum) is een verdraaid lastig gebouw om goed te framen. Uiteindelijk had ik een invalshoek gevonden waar de beeldhoek van 24 mm niet voldoende was en heb ik drie horizontale shift shots gemaakt en die later in de nabewerking samengevoegd. Het uiteindelijke file had voldoende ruimte voor perspectiefcorrectie. Met het resultaat ben ik content, het bestand van 30 MB heeft veel detaillering!

    Het glossy interieur van de prestigieuze World Financial Center shopping Mall in Shanghai nodigt echt uit voor een panorama shot. Dit is ook een samenvoeging van drie horizontale shift-shots. Gelukkig was het tijdens de shoot niet erg druk want met veel bezoekers krijg je als gevolg van lange sluitertijden ook bewegingsonscherpte dat met samenvoeging problemen kan geven. Het is sowieso een van mijn meest succesvolle stockfoto’s, omdat het refereert aan het Chinese consumentisme.

    Tot slot deze foto van de monumentale Dionysius Heikese Kerk in mijn geboortestad Tilburg waar ik tijdens zonnige najaarsdagen in oktober vorig jaar stadsbeelden en architectuur heb gefotografeerd. Deze foto is het resultaat van een samenvoeging van twee verticale shift-shots waarmee ik voldoende beeldhoek kon creëren voor deze framing. Ook dit file van ruim 30MB heeft veel detail en scherpte. De beeldkwaliteit van de Canon TS-E 24 f/3.5L is zonder meer onovertroffen!

    Voor degene die niet direct zo’n dure lens denken aan te schaffen zijn er natuurlijk speciale panorama statiefkoppen, waarmee je ook prima resultaten kunt bereiken. Het mergen van foto’s geeft je enorme creatieve mogelijkheden, waarmee je panorama’s, architectuursfoto’s of stadsbeelden zonder meer een extra dimensie kunt geven. Het is geen makkelijke kost, maar met wat verdieping (youtube tutorials) en oefening kun je wel foto’s produceren met een enorm hoog wow-gehalte!

    Tony Vingerhoets
    Beijing, 4 maart, 2016


  • Licht en duister; Intensiteit en energie geplaatst op donderdag 4 februari 2016 08:17:00 door pjcdhaeze

    Laatst las ik dat alles in China sneller gaat dan elders. En dat komt nergens beter tot uiting dan in de stedelijke atmosfeer. Chinese Metropolen zoals Beijing en Shanghai bruisen van activiteit en zijn ook voortdurend aan verandering onderhevig. Inderdaad, saai wordt het er nooit! Mijn verwondering voor dit fenomeen is een ultieme inspiratiebron en ik leg die intensiteit en energie bij voorkeur vast als het ’s avonds donker is geworden. Het contrast van licht en duister vormt dan de overtreffende trap.

    Ik moet zeggen dat het alweer een tijd geleden is dat ik een dergelijke shooting heb gehad. Maar ja, de barre winters in Beijing (tot min 15 graden) zijn ook niet echt uitnodigend en daarom kijk ik alweer uit naar de zomer. Bij het selecteren van de foto’s voor dit blog heb ik me vooral laten leiden door de vaart die erin zit. Dat komt natuurlijk letterlijk tot uiting door de lichtsporen van het drukke verkeer. Maar al die lichtbronnen bij elkaar vormen tevens een uitdagende moeilijkheidsfactor voor de fotograaf.

    Iedereen die zich met fotografie bezig houdt heeft gemerkt dat wat het menselijk oog ziet niet direct met je camera reproduceerbaar is. We hebben het dan over het zogenaamde dynamisch bereik. Nu zijn er methodes om dat beperkte dynamisch bereik drastisch te vergroten zoals het maken van meerdere belichtingen en die in de nabewerking als lagen over elkaar te leggen. Dat kan een tijdrovend klus zijn, maar het loont zeker de moeite. Deze foto’s zijn dan ook op die manier tot stand gekomen.

    Maar alles begint natuurlijk bij het maken van de foto: welke locatie, standpunt en compositie kies je? Net zoals bij architectuur vraagt dat vaak om enige research en soms is het raadzaam eerst een kijkje te nemen op de plek waar je denkt te gaan fotograferen. Het heeft mij best moeite gekost om een geschikt standpunt te vinden voor een goed zicht op de fotogenieke Nanpu brug in Shanghai. Tijdens een verblijf in die stad vond ik een nabij gelegen wolkenkrabber waar ik op het dak mocht fotograferen.

    Ondanks dat Shanghai mijn favoriet is voor stedelijke fotografie zijn de overige vier foto’s in mijn stad Beijing gemaakt. Beijing International Capital Airport Terminal 3 en CCTV headquarters behoren daar tot mijn favorieten. Vooral CCTV headquarters is een iconisch gebouw, afkomstig van de tekentafels van het Nederlands architectenbureau OMA. Bewust heb ik een doordeweekse dag gekozen, omdat er ’s-avonds dan meer activiteit is in het gebouw, iets om zeker rekening mee te houden voor zo’n shoot.

    Beijing International Capital Airport Terminal 3 is een en al energie; een niet ophoudende bedrijvigheid die ik maar al te graag fotografeer! Maar ook het architectuurdesign (Norman Foster) spreekt enorm tot mijn verbeelding. Ik moet toegeven dat je als fotograaf in China wordt verwend met grootschalige, iconische gebouwen, maar stedelijke dynamiek vind je net zo goed in Nederland. Want in steden zoals Rotterdam en Amsterdam schiet je op veel locaties ook wereldfoto’s! Laat daar geen twijfel over bestaan!

    Enfin, ik hoop dat mijn foto’s inspireren om er ’s avonds eens op uit te gaan met camera en statief. Een plek met straatverlichting en verkeer is al voldoende voor een try out. Het is spelen met sluitertijden om de gewenste lichtsporen te krijgen. Op Youtube vind je een overvloed aan tutorials over dynamic range increase die je helpen om een mooie (licht)balans te bereiken in je nachtfoto’s. Op die manier heb ik me de techniek ook eigen gemaakt. En ik hoop dat je er net zoveel plezier aan beleefd als ik in China!

    Tony Vingerhoets

    Beijing, 1 februari 2016


  • Lifestyle in China, een samenleving op drift geplaatst op dinsdag 29 december 2015 08:41:07 door pjcdhaeze

    Naar aanleiding van de portretten in mmijn vorige blog gaan we het deze keer over lifestyle stockfoto’s hebben. Er is een overeenkomst, maar het accent ligt toch wat anders. Wereldwijd is er veel vraag naar editorial stockfoto’s die de hedendaagse Chinese lifestyle weerspiegelen. Aspecten zoals de vergrijzing, een-kind-politiek (onlangs afgeschaft), consumentisme en verwestering springen daarbij in het oog. In megasteden zoals Beijing en Shanghai zie je letterlijk een samenleving op drift.

    De oprukkende verwestering heeft voordelen, maar ook vind ik het een verlies van authentieke Chinese cultuur, waarden en normen. Vooral de jonge generatie dweept met westerse iconen. Tja, wat van ver komt smaakt lekker, zeggen wij nuchtere Hollanders dan. China is een ultieme consumptiemaatschappij geworden, waar uiterlijk vertoon tot cultuur is verheven. Chinezen zijn daarom helemaal merkengek, iets waar westerse automakers en modemerken met hun marketing slim op inspelen.

    Persoonlijk mag ik graag fotograferen op oude rommelige markten, hutongs (eeuwenoude steegjes in de binnenstad) of Taoistische tempels, maar eerlijk gezegd vinden foto’s van wolkenkrabbers, modepalijzen en shopping malls beter aftrek in de stock photo industry. Dat wil niet zeggen dat ik me daar dan volledig op concentreer, maar ik probeer een balans te vinden in de verschillende onderwerpen. Natuurlijk moet er brood op de plank komen, maar daarnaast wil ik ook creatief voldoening vinden.

    Het laatste halfjaar heb ik enorm veel lifestyle foto’s geschoten, met name in het centrum van Beijing en Shanghai, de twee steden waar het gebeurt. Maar ook een opkomende gigant als Chongqing (35 miljoen inwoners) is in dat opzicht de moeite waard. In tegenstelling tot portretfotografie maak ik bewust geen contact met mensen, maar probeer ze zo natuurlijk mogelijk vast te leggen. Het is inderdaad een soort candidfotografie. En mijn Canon EF 200 f/2.8L is daarbij mijn absolute favoriet.

    Waarom geen zoom? Tja, regelmatig overweeg ik aanschaf van de Canon EF 70-200mm f/2.8L IS II maar op de een of andere manier staat me de afmeting, gewicht en kleur wit tegen. Er zijn momenten dat ik met de EF 200 f/2.8L net een shot mis, omdat ik niet kan in- of uitzoomen, maar over het algemeen voldoet m’n zwarte prime uitstekend; hij is compact, licht en razendsnel (AF). Het vraagt wel om relatief hoge sluitersnelheden om beweging te bevriezen wat weer betaald wordt met hoge ISO waardes en ruis.

    En dat laatste is de grootste vijand van een stockfotograaf. Dus schiet ik vrijwel zonder uitzondering bij optimaal licht en ingeval van ruis strijkt mijn Topaz noise reduction plug-in dat mooi glad. Omdat deze foto’s geen model release hebben, worden ze niet voor commerciele doeleinden gebruikt, maar louter editorial (vooral nieuwsmedia). Je zou verwachten dat stock agencies ten aanzien van non-commerciele editorial foto’s wat vergevingsgezinder zijn, maar helaas ligt ook daar de lat hoog.

    Uiteraard heeft dat weer als pluspunt dat je als fotograaf scherp blijft. Want je loopt voortdurend op je tenen om het allerbeste te produceren. Mijn ervaring met deze fotografie is dat tien tot vijftien procent een leven als stockfoto krijgt, wat betekent dat je dus heel veel materiaal moet schieten. Ook daar tracht ik weer een balans in te vinden, want beeldselectie is enorm tijdrovend. Vergeet niet dat je alle RAW files full size (100%) op je monitor moet beoordelen, met name op focus en scherpte!

    Lifestyle urban shootings is een geweldige tak van sport, maar het is wel zweten (vooral in de zomer). Een kunstacademiedocent vertelde me ooit dat succes een kwestie is van 80% transpiratie en 20% inspiratie en dat statement staat nog steeds als een huis...

    Tony Vingerhoets

    Beijing, 25 december 2015


  • Pret met portretfoto's in China geplaatst op maandag 23 november 2015 08:26:05 door pjcdhaeze

    De best verkopende stockfoto’s zijn meestal mensenfoto’s. Doorgaans zijn dat geënsceneerde situaties. Je kent ze wel: hippe, succesvolle, mooie lachende mensen in een strak designkantoor met de nieuwste iPads en smartphones. Er is een grote markt voor, maar het is niet mijn ding. Als ik mensen fotografeer, probeer ik echtheid te laten zien. Gewone mensen in hun alledaagse doen. En zoals in alle windstreken, heb je ook in China een enorme variëteit aan mensen.

    Mensenfoto’s of portretten moeten in mijn beleving bezieling hebben. De beste manier om je foto soul te geven is contact met mensen te maken, voordat je ze fotografeert. Want als de sfeer goed is, breekt het ijs en laten mensen makkelijker iets van zichzelf zien. En dat is nou net wat ik met mijn camera wil grijpen. Het zal mijn Hollandse vrijmoedigheid zijn, waardoor ik vaak pret heb met Chinezen. En ik heb gemerkt dat humor een prima manier is om te ontspannen.

    Een veelgestelde vraag op fotografieforums is welke lens het meest geschikt is voor portretfotografie. Daar valt moeilijk een eenduidig antwoord op te geven. Bijgaande portretfoto’s zijn gemaakt met een brandpuntafstand variërend van 26 tot 200mm. Je kunt met de spotgoedkope Canon EF 50mm f/1.8 hele mooie resultaten bereiken en voor de ruime beurs is er de Canon EF 85mm f/1.2L, de koning van het bokeh. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar de Canon EF 135mm f/2L.

    Na verloop van tijd ontwikkel je vanzelf een voorkeur voor een bepaalde lens. De keuze zal ook sterk afhangen van je persoonlijke fotografiestijl. Maar ook het diafragma speelt een grote rol. Zelf hou ik van wat achtergrondvervaging en dan kies ik graag voor diafragma’s f/2.8 tot f/5.6. Het spreekt voor zich dat een portretfoto 100% in focus moet zijn (hetzij men bewust kiest voor onscherpte) en dat is lastiger dan je denkt. Een statief biedt in dat opzicht erg veel voordelen.

    Maar de hier afgebeelde foto’s zijn allemaal uit de hand geschoten omdat je vaak niet de tijd krijgt om je statief eerst neer te zetten. Het ‘moment’ is dan vaak al voorbij. Het komt dus vooral op timing aan. Zelf activeer ik voor zulke shootings het centrale autofocuspunt en zorg dat ik een korte sluitertijd heb om er zeker van te zijn dat mijn RAW scherp is. Ook schiet ik meerdere frames achter elkaar in de continuous shooting mode zodat er altijd een voltreffer in de serie zit.

    Maar goed, het sleutelwoord is ontspanning. Mensen die je portretteert moeten zich op hun gemak voelen. En daar hoort een beetje regie bij. Na de eerste shots laat ik ook meestal het resultaat zien op de display, wat mensen enthousiasmeert. Nu begrijp ik dat het soms moeite kost om je schroom te overwinnen om mensen te vragen of je ze mag fotograferen. Soms is het antwoord nee en dan laat ik duidelijk merken dat ik die weigering respecteer.

    En mensen vinden het geweldig wanneer je ze als blijk van waardering een low-res JPEG mailt met hun portret. Enfin, het zijn zomaar wat aspecten die bij portretfotografie een handje kunnen helpen. De laatste tijd heb ik naast portret ook veel life-style people shots gemaakt om de veranderende Chinese samenleving in stockfoto’s te vangen. Daar ligt het accent wat anders dan bij de afgebeelde portretten maar daar wil ik een volgend blog wat verder op ingaan.

    Tony Vingerhoets

    Beijing, 23 november, 2015


  • De toppers van Beijing geplaatst op maandag 2 november 2015 08:20:23 door pjcdhaeze

    We hebben in Beijing het toeristische seizoen gelukkig weer achter de rug. Sowieso is (massa)toerisme in China het equivalent van een menselijke tsunami. Doorgaans vermijd ik in die periode bezoeken aan toplokaties in de stad, want in het enorme gedrang is het schieten van (stock)foto’s een illusie. Voor- en najaar zijn doorgaans beter. Beijing staat bekend om onvervalste Chinese cultuur met de Verboden Stad, Tiananmen Plein, Chinese Muur, Tempel van de Hemel, Zomerpaleis en Olympisch Stadion als toppers.

    Uiteraard zijn er voor cutuursnobs nog wel een aantal attracties aan toe te voegen, maar deze zes zijn toch wel de publiekstrekkers. Het spreekt voor zich dat ik aardig wat plaatjes van deze lokaties in mijn beeldarchief heb, waarvan ik er een aantal heb geselecteerd voor dit blog. Veel mensen zijn er niet op te zien, maar dat heeft een reden. Mensloze beelden kan ik namelijk als Royalty Free stockfoto’s aanbieden en plaatjes met toeristen uitsluitend als editorial, alhoewel dat ook bepaald geen slechte markt is.

    Voor degene die vertrouwd zijn met stockfoto’s klinkt dit bekend in de oren, maar ik zal daar in dit blog verder niet over uitwijden. Stockfoto’s moeten aan zeer hoge kwaliteitseisen voldoen en daarom schiet ik uitsluitend met ideale weersomstandigheden en als het even kan vanaf statief. Dat staat borg voor lage ISO waardes (afwezigheid van ruis), helder licht (definitie en kleurcontrast) en een sterke compositie (geen crop). Zulke files vereisen doorgaans weinig of geen nabewerking, wat ook weer tijd bespaart.

    Maar ook het tijdstip op de dag is zeer bepalend voor de uitkomst. Veel Landschapsfotografen hebben een voorkeur voor fotograferen bij ochtendgloren wat vaak idyllische sfeerbeelden oplevert (misschien moet ik toch eens wat vaker vroeg uit de veren!) Maar ook de late namiddag, ofwel Golden Hour, staat (vooral ’s-zomers) bekend om z’n warm en romig licht. Nog een factor om rekening mee te houden is de zonstand ten opzichte van gebouwen. Wanneer en waar staat het licht optimaal op het onderwerp?

    Het vraagt allemaal om terdege voorbereiding en planning. Zelf gebruik ik Google maps als hulpmiddel voor zo’n tourist site shoot, maar het kan beslist geen kwaad om eerst de lokatie eens te gaan bekijken. Een attractie als de Verboden Stad is bijvoorbeeld zo gigantisch qua oppervlak, dat je echt een keuze moet maken wat je wilt gaan fotograferen. Zo niet, dan schiet je in het wilde weg. Dat kan ook treffers opleveren, maar mijn manier van werken is het niet echt. Want voorbereiding is het halve werk.

    En mocht je nu worden geinspireerd om Beijing eens te gaan fotograferen, ga dan vooral niet met een reisgezelschap. In het verleden heb ik me daar een keer aan gewaagd voor een rondreis in de zuidelijke Chinese provincie Yunnan. Voordat ik dan de ideale invalshoeken van een fotogenieke Boeddhistische tempel had gevonden, zat de rest van het gezelschap alweer in de bus voor een volgende attraktie. Dat werkt niet, want rake shots maak je voornamelijk wanneer je er echt de tijd voor kunt nemen.

    En vaak zul je zien dat een tweede shoot weer betere plaatjes oplevert, dan tijdens de eerste rondgang. Zelf bezoek ik met enige regelmaat de hier afgebeelde lokaties, iets dat nooit verveelt. Voor stock moet je overigens ook een varieteit aan beelden schieten zoals groothoek, tele en interessante details. En als je gehaast bent, loop je daar geheid aan voorbij. Soms kan een gids je ook naar de beste spots nemen. Ze staan bij de ingang al te dringen om klanten, maar dan moet je wel ‘n mondje Chinees spreken.

    Enfin, het zijn zomaar wat tips en wenken om tourist sites vast te leggen. En het is beslist geen noodzaak om daarvoor verre reizen te maken. Want uit ervaring weet ik dat Nederland veel moois te bieden heeft. Op het moment van schrijven ben ik zojuist terug van een maand in Nederland, waar ik weer volop heb gefotografeerd. Terug in Beijing ben ik druk doende met het selecteren van RAW’s, die moeten worden bewerkt en geupload naar Shutterstock. Maar tussen de bedrijven door kon ik toch nog even tijd vinden voor dit blog waar jullie hopelijk weer van hebben genoten.

    Wordt vervolgd...

    Tony Vingerhoets
    Beijing 31 oktober, 2015


  • High end cars: (foto)objecten van begeerte. geplaatst op dinsdag 22 september 2015 14:26:04 door pjcdhaeze

    De toenemende welvaart heeft het straatbeeld in China volkomen verandert. Wat vooral opvalt in de grote steden is de verwestering: glanzende wolkenkrabbers en luxueuze shopping malls bepalen het straatbeeld. Maar ook wat het wagenpark betreft, laten Chinezen het graag breed hangen. Want als je succesvol bent, moet je dat ook uitstralen; een contrast met de bescheidenheid die mensen sierde in oude Chinese tradities. Maar veranderingen moet je niet in de weg staan.

    Als fotograaf ben ik best verlekkerd op dat mooie blik en heb ik heel wat high end cars gefotografeerd. Ondanks dat het vaak fraai gevormde objecten (van begeerte) zijn, is dat nog niet zo simpel. Alles valt of staat in fotografie bij de factor licht en dat is hier al niet anders. Doorgaans grijp ik bij autofotografie bijna automatisch naar een groothoek, omdat dat in mijn beleving dynamiek aan het beeld toevoegt. Bij een rijdende auto gaat dat niet op, omdat je dan te weinig afstand hebt.

    In een showroom werk ik bij voorkeur met een statief, zodat je meer tijd hebt om de juiste invalshoek te vinden. Doorgaans zijn daar veel storende lichtbronnen aanwezig, zoals spotjes die lichtvlekken in de lak en ramen van de auto’s creeren. Het is vaak monnikenwerk, maar in de nabewerking verwijder ik die allemaal wat een heel strak resultaat oplevert. In het beeld moet de omgeving zo rustig mogelijk zijn om de vloeiende, aerodynamische lijnen goed tot z’n recht te laten komen.

    In een showroom kun je ongewenste objecten, zoals displays (met technische gegevens) even verzetten, maar hinderlijke reflecties in een etalageraam voorkomen lukt niet. Hoe dan ook zijn het foto’s die vaak behoorlijk wat nabewerking kosten. OK, het wordt wat anders als je zo’n auto een studio in kunt rijden met een batterij lampen voor uitgebalanceerde uitlichting. Maar voor een stockfotograaf die nog steeds Economy class vliegt, zit er die luxe (in mijn geval) doorgaans niet in.

    De bijgaande Audi’s, BMW’s en de Mercedes heb ik gefotografeerd in Experience Centers in Beijing en Shanghai, de Bentley bij de Beijing-dealer. De Range Rover Evoque is in een straatbeeld geschoten met een park op de achtergrond voor dynamiek. Panningfotografie valt of staat bij optimaal licht. Alhoewel, tijdens het blauwe halfuurtje of ’s avonds kun je ook schitterende platen schieten, maar met onvermijdelijke hoge ISO waardes en ruis, wat de foto’s ongeschikt maakt voor stock.

    Overigens heb ik met al mijn teleprimes panningervaring opgedaan maar de EF 100 f/2.8L IS is en blijft mijn favoriete lens voor zo’n klus, of het nu fietsers, e-bikes of auto’s zijn. Op de een of andere manier is de afstand tot bewegende objecten perrfect en de lens qua beweging prima te synchroniseren voor een ideale tracking (AI SERVO, Continous Shooting, 1/40 sec.). In een van mijn vorige blogs (klik hier) heb ik uitgelegd hoe panningfotografie werkt; het is vooral een kwestie van veel oefenen!

    Maar dat geldt voor fotografie in het algemeen; oefening baart kunst! Ondanks dat gewenste resultaten niet direct haalbaar zijn, is het een kwestie van je erin vastbijten en niet los laten.

    Tony Vingerhoets

    22 augustus 2015
    Beijing


  • LIVAT: Scandinavisch design in Daxing Beijing. geplaatst op maandag 17 augustus 2015 08:05:43 door pjcdhaeze

    Tien jaar China heeft een ander mens van me gemaakt. Niet alleen ben ik kalmer geworden, maar ik kijk ook anders tegen dingen aan. Ik ben bijvoorbeeld minder snel onder de indruk. Hoe komt dat zo? China is een land van enorme dimensies waar je aan gewend raakt. Steden zoals Beijing en Shanghai staan vol met indrukwekkende architectuur, dat je in Europa niet makkelijk tegen komt. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Europa nog steeds betoverend mooi, maar in een totaal ander opzicht dan China.

    Enfin, laatst was ik toch ondersteboven van LIVAT Shopping Mall dat vorig jaar december is geopend in de zuidelijke wijk Daxing van Beijing. De 250.000 m² metende Mega Mall is een prestigeproject van IICG (Inter IKEA Centre Group), vandaar dat er ook een fors bemeten IKEA store is gehuisvest (waar Chinezen geen dutje meer mogen doen). IICG claimt dat er zich 400 Chinese en internationale topmerken in LIVAT hebben gevestigd. En omdat Chinezen ook graag buiten de deur eten, 100 restaurants.

    Het is momenteel niet alleen de grootste mall van Beijing, maar torent in mijn optiek ook boven de rest uit qua design, dat - hoe kan het ook anders - een onvervalste Scandinavische sfeer uitademt. Verspreid over het immense oppervlak staan er 108 DALA paardsculpturen; een Zweeds nationaal symbool. Als al dat moois geen uitdaging is voor een fotograaf, dan weet ik het niet meer! Jammer genoeg is fotograferen op statief not done in LIVAT, anders was het een klus voor mijn Canon TS-E 24 f/3.5L MKII.

    Nu is 24 mm ook weer niet zo wijd, maar een tilt-shift lens maakt het stitchen van beelden gemakkelijk waardoor een enorme beeldhoek ontstaat. Maar niet getreurd, de LIVAT shoot was een vuurdoop voor m’n nieuwe Canon EF 16-35 f/4L IS. Tjonge, wat is die groothoekzoom scherp (tot in de hoeken) vooral tussen 16 en 24mm, precies de brandpuntafstand die ik nodig had om het gigantische interieur in beeld te brengen. Na 24mm neemt de Image Quality een fractie af, maar is nog steeds top level.

    Een van de attracties van LIVAT is het atrium waardoor een zee van daglicht binnenkomt. Helaas is dat een regelrechte nachtmerrie, omdat je al snel overbelichte plafonds in je RAW’s ziet. Dat is te verhelpen door multiple exposure shooting op statief, maar zoals vermeld ging dat feest niet door, waardoor ik was aangewezen op schieten uit de hand. De enige manier om dan definitie in de highlights te behouden is flink onderbelichten en vervolgens donkere (schaduw)partijen ophalen in de nabewerking.

    Door de effectieve Image Stabilizer van de Canon EF 16-35 f/4L IS (twee stops) kon ik gelukkig met lage ISO waardes fotograferen, anders waren de RAW’s onbruikbaar geweest. Onderbelichte partijen ophalen in de nabewerking creëert namelijk onmiddelijk ruis, of nog erger kleurruis. Dat kun je weer glad strijken met een noise reduction plug-in maar (miniem) detailverlies is dan onontkoombaar. De post processing van de LIVAT RAW’s was daarom koorddansen, maar het eindresultaat vind ik zo gek nog niet.

    En ik leunde even achterover toen de LIVAT-serie van 40 foto’s in z’n geheel werd geaccepteerd door de Shutterstock reviewers (klik hier), want die zijn erg kritisch als het om Image Quality gaat! En nu maar hopen dat IKEA ook zo’n tent in Nederland weg gaat zetten...

    Tony Vingerhoets

    Beijing August 15, 2015


  • Panjiayuan, een Alice in Wonderland ervaring! geplaatst op woensdag 15 juli 2015 07:49:18 door pjcdhaeze

    Als Nederlanders mij vragen hoe ik na tien jaar China tegen Chinezen aankijk, som ik meestal de plussen en minnen op. Ik ga jullie daar nu maar niet mee vermoeien, maar een van de pluspunten is dat Chinezen geboren ondernemers zijn. Door niets gehinderd beginnen ze hun straathandeltje dat twintig jaar later is uitgegroeid tot een heuse winkelketen met een imposant hoofdkantoor en een dikke Mercedes op de oprijlaan. Want Chinezen zijn harde werkers, die overal handel en geld in zien.

    Dat zie je ten voeten uit op de Panjiayuan markt, ofwel de grootste antiekmarkt van Azië. Wat cijfers: het terrein beslaat 48.500 m2, waarvan 26.000 m2 voor business space waar meer dan 4.000 shops zijn gevestigd met 10.000 dealers. Het bezoekersaantal kan in de weekenden oplopen van 60 tot 70.000 per dag (waarvan 10.000 buitenlanders). Het aanbod is schier oneindig: porcelein, aardewerk, zijde, antiek, kalligrafie, houtsnijwerk, jade, sieraden, brons, borduurwerk enzovoort.

    Het is een bont spektakel waar je overweldigd wordt door een schier oneindig kleurrijk en gevarieerd aanbod. Als fotograaf vind ik het een giga snoepwinkel en de afgelopen jaren heb ik er naar hartenlust gefotografeerd. Eerlijk gezegd vind ik foto’s die de markt laten zien minder spectaculair, dan het moois dat er in de ontelbare kraampjes ligt uitgestald. Ik vind het een soort Alice in Wonderland ervaring; een surrealistische miniatuurwereld die tot leven komt gezien door de lens.

    Het is inderdaad een soort close-up of zo je wilt macrofotografie. En welke lens is er dan geschikter voor zo’n klus dan de Canon EF 100 f/2.8L IS? Heerlijk spelen met de beperkte scherptediepte en het bokeh z’n werk laten doen. Maar als het op achtergrondvervaging aankomt overtreft alleen de Canon EF 135 f/2L deze fabuleuze macrolens. Overbodig te vermelden dat ik die kanjer tijdens de Panjiayuan shoots ook in de Lowepro fototas had zitten. Tjonge jonge, wat een raspaardje!

    Het is wat moeilijk te omschrijven, maar de lay-out van de markt bestaat uit relatief smalle gangpaden met aan weerszijden rijen met vaste stalletjes. Het is een open complex met een enorme overkapping met transparante lichtvensters. De lichtomstandigheden zijn zodoende wisselend en gezien de menigte is fotograferen op statief onmogelijk. Je bent aangewezen op schieten uit de hand wat veel beheersing vereist om met zo laag mogelijke ISO’s nog messcherpe shots te maken.

    Wanneer je een interessant onderwerp hebt gevonden is het de kunst om een ideale invalshoek te pakken en akelig precies bepalen waar de focus ligt. Je staat je dus in allerlei bochten te wringen tot vermaak van de omstanders. De stalhouders vinden het overigens geen punt dat je hun handelswaar fotografeert. In een van mijn vorige blogs over airportfotografie gaf ik al aan dat je als fotograaf in China weinig in de weg wordt gelegd en de Panjiayuan markt is daar (gelukkig) geen uitzondering op.

    Enfin, qua onderwerpen raak ik in China voorlopig niet uitgeput. Op het moment van schrijven zit ik toch weer te wikken en te wegen om maar weer eens een maand in Nederland door te brengen. Dat is totaal anders dan China maar gezien door mijn lens beslist niet minder boeiend.

    Tony Vingerhoets

    Beijing July 15, 2015


  • De kleurrijke wereld van Chinese stedelingen geplaatst op woensdag 17 juni 2015 16:54:44 door pjcdhaeze

    Als je mij vraagt welke onderwerp tot mijn verbeelding spreekt is het Urban dynamism. In feite moet ik zeggen Chinese urban dynamism want dat is enig in z’n soort. Het is een fenomeen met verschillende invalshoeken zoals architectuur, night life en natuurlijk mensen. En waar in China ik ook kom, mensen fotograferen verveelt nooit. Daarbij heb ik een wel een voorkeur voor real world shots in plaats van geënsceneerde foto’s, waar veel stock photo agencies tot de nok mee vol staan.

    Dan bedoel ik die blije, mooie en succesvolle mensen met de laatste smartphones en tablets in strakke design office interieurs. Begrijp me niet verkeerd, want ik fotografeer maar al te graag modieuze mensen in een urban setting, maar dan moeten ze wel echt zijn. En dat valt niet mee want je moet scherp kunnen observeren, omdat je in luttele seconden een treffer moet zien te maken. Nee, het is beslist geen street photography waar de nadruk heel anders ligt, ik noem het urbanites dynamism.

    Een van de ongeschreven wetten van street photography is dat je met een groothoek schiet, zoiets als een 35mm objectief. Nu vinden de meeste Chinezen het best leuk om gekiekt te worden, maar zodra je met een groothoek voor hun neus staat, beginnen ze meteen te poseren. Zodoende geef ik de voorkeur aan prime telelenzen zoals de EF 100 f/2.8L IS, EF 135 f/2L en EF 200 f/2.8L, allemaal behoorlijk compact met een snel AF (vooral de AF 200 f/2.8L!) en daarom zeer geschikt voor candid.

    Om de dynamiek van Chinese stedelingen te vangen, moet je natuurlijk in het hart van steden zijn, want daar gebeurt het. Een superlocatie is Nanjing East Road in Shanghai en in Beijing is Qian Men de place to be. Wat je daar in een half uur voorbij ziet komen, geloof je gewoon niet! In Nederland is bijvoorbeeld de Dam Square mijn favoriet, maar dat verbleekt met Shanghai en Beijing. Dat is niet vreemd, want in zulke steden wonen 24 miljoen mensen op elkaar, ruimschoots de Nederlandse bevolking!

    Mensen heb je in alle maten en soorten. Een echte voorkeur heb ik niet, maar m’n people shots moeten wel thematisch zijn, omdat ze veelal als editorial images worden gedownload via stock websites. Dat kan vergrijzing, consumentisme, China’s één-kind politiek of de man-vrouwverhouding zijn. In de media is er behoorlijk vraag naar foto’s die actuele aspecten van de Chinese samenleving in beeld brengen. Editorial stockfoto’s moeten een informatieve omschrijving hebben en dat vereist research.

    Daarnaast moet je ook een aantal keywords (maximaal 50) toevoegen om je foto’s vindbaar te maken. Het is dus niet alleen lekker plaatjes schieten, maar vooral gericht te werk gaan. Een goede shoot vereist ook voorbereiding, want als je geen raamwerk hebt, schiet je gewoon in het wilde weg. Maar soms pakt het anders uit en moet je ook improviseren. In Shanghai zat ik bijvoorbeeld dagen te wachten op zonnig weer, terwijl het maar bleef regenen. Toen heb ik een geslaagde regenshoot gemaakt.

    Jonge modieuze mensen hebben we allemaal graag voor de lens, maar ik vind de oudere Chinezen met hun doorleefd gelaat vaak minstens zo interessant. En in China vindt je ze overal omdat ouderen er een prominente plaats in de samenleving hebben. Traditiegetrouw dragen ze ook bij aan de opvoeding van de kleinkinderen om hun hardwerkende ouders te ontlasten. En ’s ochtend vind je Chinese ouderen in parken oefeningen doen om fit te blijven. Daar kunnen Nederlanders nog wat van leren!

    Tony Vingerhoets

    Beijing, 17 juni 2015

     


  • Airportfotografie; dynamiek ten voeten uit! geplaatst op maandag 11 mei 2015 09:07:56 door pjcdhaeze

    In feite heb ik een bloedhekel aan vliegen, maar ondanks de snelle treinverbindingen in China is het nog steeds de efficientste manier van reizen door het enorme land. Daarentegen vind ik de dynamiek van airports geweldig; de koortsachtige bedrijvigheid en mengelmoes van mensen zijn voor mij uitdagende onderwerpen. En laat ik de aerodynamische vliegtuigen niet vergeten! Nog nooit heb ik me er verveeld en door de jaren heel wat Chinese luchthavens van binnen en buiten gefotografeerd.

    Ondanks de toegenomen beveiliging op Chinese airports, kun je er toch nog redelijk vrij fotograferen. Een enkele keer heb ik er zelfs met statief gewerkt, maar dat was meestal ’s-avonds als het er rustig is. Doorgaans ben je toch aangewezen op fotograferen uit de hand met onvermijdelijk hoge ISO waardes. Omdat ik veel van mijn foto’s via stock websites verkoop is dat een nadeel, want men heeft een voorkeur voor volledig ruisvrije files. Maar gelukkig zijn er uitstekende noise reduction plug-ins.

    Beijing Capital International Airport is mijn favoriet. Alleen al de spectaculaire architectuur is een lust voor het oog en qua afmeting loop je er zowat verloren. Via Google maps heb ik ook spots ontdekt waar je zowel landende als opstijgende vliegtuigen mooi in beeld krijgt. Die schitterende machines schiet ik zonder uitzondering bij ideale weersomstandigheden; een blauwe lucht met soms dramatische wolken. Bijgaande foto is gemaakt met de EF 200 f/2.8L + Kenko Pro 300 1.4 converter (280mm).

    De ideale instelling voor airplane shots vind ik Av (diafragmavoorkeur), AI servo AF + continious shooting mode en f/7.1, waarbij de ISO waarde natuurlijk afhankelijk is van de lichtomstandigheden. De ervaring leert dat wanneer je een vliegtuig framed je het beste een serie shots kunt maken zodat er er minstens één RAW 100% in focus is. Met een telezoom zoals de EF 70-200 f/2.8L IS II heb je meer ruimte voor correctie, maar ik prefereer mijn Canon EF 200mm 2.8 prime vanwege de snellere autofocus.

    Mensen en ruimtes fotograferen in de airport doe ik veelal met een handige groothoekzoom als de EF 17-40 f/4L en zo nu en dan met de TS-E 24 f/3.5L MKII. Echter, laatstgenoemde is een echte statieflens;   bewegende objecten (mensen) uit de hand fotograferen met manuele focus geeft een onvermijdelijk lagere hitrate (out of focus). Het is old school fotograferen wat ik toch eigenlijk wel leuk vind. Met een onopvallende en lichtsterke lens zoals de EF 50 f/1.4 kun je er ook prima uit de voeten.

    Maar ik heb me laten vertellen dat men op Nederlandse en Europese luchthavens veel restrictiever is dan wat ik in China gewend ben. Van de ene kant begrijpelijk, maar ook best jammer want als het op dynamiek aankomt, kan ik me weinig plekken bedenken waar je als fotograaf beter bediend wordt. Met een smartphone kieken zal natuurlijk minder problemen opleveren, dan wanneer je met een Lowepro tas nokvol met gear rond zeult. Maar een griploze DSLR met EF 50 f/1.4 is ook best stealthy.

    In de nabije toekomst pak ik toch eens wat vaker de snelle bullet trains in China (tot 350 KM p/u) wat bijzonder comfortabel reist ten opzichte van de krappe economy class (een stockfotograaf reist helaas low budget). Want ook die stations beginnen steeds meer op mini-luchthavens te lijken. Dat gezegd hebbende, ik ben zojuist verhuist naar het Beijing Daxing district waar ’s-werelds grootste luchthaven in aanbouw is. Jullie begrijpen wel dat ik voorlopig nog niet ben uitgefotografeerd in China. Wordt vervolgd...

    Tony Vingerhoets
    Beijing, 10 mei, 2015

     


  • Kunming, stad van de eeuwige lente geplaatst op woensdag 8 april 2015 08:01:13 door pjcdhaeze

    Als je mij vraagt welk fotografieonderwerp het meest tot mijn verbeelding spreekt, dan antwoord ik zonder aarzeling: stedelijke dynamiek. Dat fenomeen vind je over de hele wereld, maar Chinese steden zijn toch wel erg fotogeniek! In een recent artikel over de Yuantong tempel heb ik al bericht dat ik vorig jaar juli in de gelegenheid was om twee weken te fotograferen in Kunming, bekend als stad van de eeuwige lente vanwege het aangename lenteweer gedurende het hele jaar. In dit blog wat meer over deze stad.

    Kunming heeft een andere atmosfeer dan mijn stad Beijing. Je schakelt er twee versnellingen terug; de mensen lijken er relaxter dan in Beijing. Maar ook de lokale gerechten smaken anders, de temperatuur is aangenamer en de lucht schoner. En vooral dat laatste was letterlijk een verademing! Kunming is een feest om te fotograferen. Tijdens mijn verblijf heb ik er 3500 RAW’s geschoten waarvan er een aantal als stockfoto’s zijn bewerkt. Dan praten we over 10% want Shutterstock stelt extreem hoge eisen.

    Natuurlijk had ik me grondig voorbereid en internet research gedaan naar de hot spots. Maar buiten die toeristenclichés had ik vooral een origineel portret van Kunming voor ogen. Bovendien moet je zo’n stad eerst met eigen ogen zien en dan gaat er niets boven een sight-seeing dubbeldekkerbustoer. Als je dan een plek bij de voorruit bovenin kunt bemachtigen is het alsof je in een 3D film zit, geweldig! Je overziet werkelijk alles en tijdens de rit dwars door de stad vind je zo de meest fotogenieke plekken.

    Maar even wat droge cijfers: Kunming beslaat een gebied van 21.473 vierkante kilometers en heeft een populatie van 6.432.212. Kunming is van groot economisch belang voor Yunnan en ondanks dat het een florerende industrie heeft, is de toeristische sector toch de grote geldmaker. Sowieso kreeg ik de indruk dat de stad floreert gezien de nieuwe woonwijken, kantoorgebouwen, winkelcentra en infrastructuur. Sinds mijn laatste bezoek acht jaar geleden heeft Kunming een metamorfose ondergaan.

    Als er iets is dat me van Kunming zal bijblijven is het de overweldigende hoeveelheid scooters op straat. Ze zijn allemaal elektrisch aangedreven (in China rijden momenteel meer dan 200 miljoen e-bikes rond!) dus oorverdovend is het in ieder geval niet. En vindingrijk als Chinezen zijn wordt er van alles en nog wat met e-bikes vervoerd. Het zijn werkezels die worden afgeragd totdat ze uit elkaar vallen en zelfs dan kun je met tape hun leven nog wat oprekken (dat is Afro Engineering heb ik me laten vertellen).

    Enfin, voor een gevarieerde urban portfolio dien je verschillende lenzen te gebruiken. Bijgaande foto’s zijn geschoten met de Canon TS-E 24 f/3.5L MKII, EF 100 f/2.8L IS Macro, EF 135 f/2L en EF 200 f/2.8L MKII. Voor architectuur zweer ik bij de 24mm tilt-shift lens (de TS-E 17 f/4L staat inmiddels ook op m’n verlanglijst) maar voor people shots of panning zijn de snelle tele-primes echt super! Ondanks ervaring, pro gear en subliem licht is toch een relatief klein percentage helemaal zoals het moet zijn.

    Want zoals ik al aangaf stellen de leading stock agencies extreme kwaliteitseisen: foto’s dienen 100% in focus te zijn, perfect belicht, optimaal geframed en volledig vrij van ruis (dus maximaal ISO 400). Dat lijkt simpel, maar neem van mij aan dat de praktijk vaak koorddansen is. In tutorials adviseren stock agencies dan ook zoveel mogelijk statieffotografie. Da’s mooi wanneer je op je gemak een gebouw of landschap fotografeert, maar wat anders is een drukke winkelstraat vol met bewegende mensen.

    Maar goed, dat houdt de geest scherp en zo blijf je je ontwikkelen. Kritisch zijn op je eigen werk vind ik essentieel, maar ook regelmatig klankborden met collega fotografen kan een eye-opener zijn. Op den duur krijg je toch een bepaalde blindheid en een frisse kijk geeft vaak nieuwe impulsen. Een fotoclub is niet mijn ding, maar via een Facebookgroep heb ik een intensieve uitwisseling met bevriende fotografen. Dat is het mooie van fotografie: jezelf blijven ontwikkelen; want stilstand is achteruitgang!

    Tony Vingerhoets

    Beijing, 8 april, 2015


  • Harbin Ice Sculptures; orgie van licht en kleur! geplaatst op maandag 2 maart 2015 10:11:41 door pjcdhaeze
    Als fotograaf kun je warmlopen voor een fotogeniek land als China, maar sommige - ijskoude - onderwerpen kunnen je ook kippenvel geven: Harbin Ice Sculptures!

  • Zomerse zwier in Amsterdam geplaatst op donderdag 15 januari 2015 18:15:13 door pjcdhaeze
    Vanuit China een paar weken op bezoek in Nederland, is aanleiding om de karakteristieken van Amsterdam vast te leggen. Want die stad is minstens zo mooi als Shanghai.

  • Consumentisme tot cultuur verheven geplaatst op donderdag 30 oktober 2014 08:40:15 door pjcdhaeze
    Dat ook de consumptiemaatschappij wortel geschoten heeft in het ooit zo gesloten en sobere China vertelt Tony in woord en beeld in deze blog over 'Consumentisme'

  • Yuantong tempel, de icoon van Kunming geplaatst op vrijdag 26 september 2014 07:24:11 door pjcdhaeze
    De Yuantong tempel van Kunming. Je komt ogen tekort! Wat een kleurenpracht. Wat een detail.

  • Meetrekkers schieten op de Chinese straat! geplaatst op donderdag 24 juli 2014 07:39:39 door pjcdhaeze
    Maak je wel eens meetrekfoto's? Je komt dan van redelijk eenvoudige onderwerpen tot soms spectaculaire foto's. In China worden ze dan nog mooier.

  • De dynamiek van het fotogenieke Shanghai! geplaatst op zondag 15 juni 2014 07:43:45 door pjcdhaeze
    In Shanghai fotograferen is voor mij telkens weer een hoogtepunt!

  • CCTV, Neerlands trots in het hart van Beijing geplaatst op maandag 28 april 2014 11:20:43 door pjcdhaeze
    Nederlandse architectuur vind je over de hele wereld. Een van die juweeltjes is het kantoorgebouw van CCTV in Beijing.

  • Soho Galaxy, iconische architectuur in Beijing! geplaatst op dinsdag 11 februari 2014 08:20:20 door pjcdhaeze
    Laat je verbazen door de hedendaagse architectuur in het dynamische China anno 2014.

  • De snelst veranderende stad ter wereld geplaatst op woensdag 25 mei 2011 07:31:46 door pjcdhaeze
    In mijn laatste posting heb ik opgemerkt dat er veel gebeurt in China. Dat is een understatement, want het is nauwelijks te bevatten welke constante gedaantewisseling China ondergaat als gevolg van z'n economische groei.

  • De Chinese cultuur van overvloedigheid geplaatst op zaterdag 16 april 2011 11:51:45 door pjcdhaeze
    De Chinese cultuur in zijn volle glorie met al zijn karakteristieke aspecten.

  • Kennismaking Tony Vingerhoets geplaatst op woensdag 16 maart 2011 10:33:16 door tvingerhoets
    Als Nederlander in China leeft Tony Vingerhoets in een soort fotografisch Walhalla. Hij beleeft dit prachtige land via de lens van zijn EOS en laat ons meegenieten.

Laatste reacties

Inloggen

Wachtwoord of loginnaam vergeten? Klik hier
Als je nog geen GRATIS persoonlijk account hebt op EOSZINE dan kun je deze hier aanmaken. Met dit account kun je o.a. de nieuwsbrief en het gratis digitale magazine ontvangen.