Gastblog

  • 30 Jaar EOS | EOS 650 geplaatst op maandag 20 februari 2017 09:17:10 door pjcdhaeze

    In 1987 wilde ik samen met mijn echtgenote een reis maken naar Zuidoost-Azië. Nadat we al veel van Europa en Noord-Afrika hadden gezien (steeds per auto met een vouwtent of caravan) boekten we begin 1987 een rondreis naar Singapore en Indonesië.

    Tot dat moment fotografeerde ik achtereenvolgens met een Zenith E (in 1975 gekocht in Ceuta, een van de Spaanse enclaves in Marokko) en een Ricoh KR-5. Beide volledig handbediende spiegelreflexen, om het fotograferen aan de basis te leren. We zouden half juli vertrekken. Op tijd realiseerde ik me, dat je uiteraard wel een goed en snel fototoestel nodig hebt.

    In 1987 was autofocus op een spiegelreflex nog niet vanzelfsprekend. Op dat moment waren er maar twee merken die een consumentencamera in het assortiment hadden met autofocus, de Nikon F501 en de Minolta 7000. Mijn keuze was eigenlijk al gemaakt voor de Minolta, vanwege zijn goede recensies. Mijn fotohandelaar in Sittard vertelde mij echter over een sensationele nieuwe camera van Canon, waarvan hij binnen twee weken een exemplaar zou gaan ontvangen. Hij adviseerde me derhalve nog even te wachten met de aankoop.

    Na het bericht dat hij het toestel had ontvangen, toog ik direct naar de handelaar. Bij het vastpakken van de nieuwe EOS 650 was ik eigenlijk al verkocht, dat was duidelijk een goed advies geweest van de handelaar. Wat een fijne en degelijke grip had dit toestel. Hier had je echt iets vast. Ook de specificaties logen er niet om. Deze had zelfs een motorwinder voor 3 foto’s per seconde. De EOS  werd dan ook mijn keuze. Ik kocht er meteen een mooie (bijbehorende) zoomlens en flitser bij, de EF 35-105mm f/3.5-4.5 en Speedlite 300EZ. Alles bij elkaar niet goedkoop. Ik geloof dat ik ongeveer 1200 gulden moest betalen. Heel veel geld in die tijd.
    Bij thuiskomst direct gaan testen en vervolgens foto’s laten ontwikkelen (duurde 1 week voor je de foto’s terug had), nogmaals testen, ontwikkelen, enzovoort. Tevreden met de resultaten kon de reis wat mij betreft beginnen.

    Half juli vertrokken we eindelijk. In onze groep zaten een paar mensen met enige foto-ervaring. De meeste met een spiegelreflex, maar ik was de enige met autofocus.
    De ‘fotografen‘ trokken al snel met elkaar op om de mooiste plaatjes te schieten. Als zich plotseling iets aanbood om snel een foto van te maken, dan waren zij vaak te laat. De compositie bepalen, belichting en sluitertijd instellen en ook nog handmatig scherpstellen duurde vaak te lang.  Mijn Canon 650 was dan razendsnel. Ik hoefde alleen de beelduitsnede te bepalen en schieten maar. Zeker bij het fotograferen van mensen op straat gold dit voordeel heel erg. Zelfs met één hand kon ik zowel de schuifzoom bedienen en ontspannen. Mijn medereizigers maakte ik menig keer jaloers.

    Tijdens deze reis heb ik uiteindelijk 12 rolletjes geschoten, zo’n 430 foto’s. Dat aantal lijkt tegenwoordig helemaal niet veel voor zo’n reis, maar realiseer je dan wel dat elke foto bijna 1 gulden kostte. Exclusief de aanschaf van het rolletje. Daar werd je bepaald niet vrolijker van.
    Elke foto die werd gemaakt moest meteen goed zijn, want zomaar 4 of 5 stuks maken om later de beste uit te zoeken was wel erg kostbaar. Bovendien zag je pas een week na thuiskomst de eerste resultaten. Op de resultaten had ik destijds weinig invloed. Het ontwikkelen liet nagenoeg iedereen doen in centrales waarbij de operator inschatte hoe mijn foto’s eruit moesten zien. 
    Al met al ben ik 20 jaren - waarin ik de camera veel gebruikte - bijzonder trots en blij geweest met mijn EOS 650.  En ook nu, na dertig jaren, werkt alles nog 100%.

    Met de komst van het digitale tijdperk kocht ik eerst enkele compact camera’s (van HP, Olympus en Samsung) maar uiteindelijk toch weer een EOS, de 1000D.  Na een paar jaar is deze vervangen door een 7D. Deze camera gebruik ik nog steeds met veel plezier.
    Natuurlijk fotografeer ik nu anders. Nu maak ik meestal meerdere opnamen van een onderwerp (als het moet met andere instellingen), waarna ik op de computer de mooiste uitkies. Zeker bij snelle acties (autosport) gebruik ik de acht beelden per seconde die mijn 7D biedt met regelmaat. Ook kijk ik nu al direct naar het resultaat en hoef ik geen week te wachten. Bovendien is het ontwikkelen nu anders. Dat gebeurt niet meer buiten de deur, maar doe ik nu zelf met behulp van Lightroom en/of PS. Pas daarna kan ik definitief tevreden zijn.

    Ondanks dat een gemaakte foto nu niet direct geld kost, merk ik dat ik toch behoudender fotografeer dan bijvoorbeeld mijn zoon, die met digitale fotografie is opgegroeid. Hij is ook met EOS besmet geraakt en fotografeert inmiddels met zijn derde toestel, een 7D mark II.

    Mijn eigen uitrusting is in de loop der jaren ook gegroeid.  Bestaande uit diverse objectieven (EF 70-200mm f/4L  IS USM, EF-S 17-55mm f/2.8 IS USM, EF-S 10-18mm f/4.5-5.6 IS STM, een extender (EF 1.4x II), flitser (Speedlite 430EX II), statief (Sirui N2204X +  K-20X), diverse filters, vier verschillende tassen en nog een hele hoop andere accessoires en toebehoren.

    Samenvattend moet ik gewoonweg vaststellen dat er nogal wat veranderd en verbeterd is in de loop der jaren, maar aan de kwaliteit van Canon EOS hoefde ik nooit te twijfelen.

    Frans Donners


  • Sportfotografie | EF 100-400mm f/4.5-5.6L IS II geplaatst op dinsdag 24 januari 2017 09:01:19 door pjcdhaeze

    Laat ik beginnen met het allerbelangrijkste: de conclusie dat ik geen enkel moment spijt heb gehad van deze toch redelijk kostbare aankoop (ca. €2.000). Maar zoals veel dingen in het leven heeft kwaliteit zijn prijs.

    De Canon EF 100-400 f/4.5-5.6 L IS II USM)

    Dit artikel is trouwens geen volledige review (zie hiervoor het artikel van Pieter Dhaeze) maar een verwoording hoe ik dit objectief in de praktijk ervaren heb. Om de beschouwing wat interessanter te maken zijn diverse foto’s ingevoegd die gemaakt zijn tijdens het Asics NK Atletiek in Amsterdam en het NK Atletiek voor teams in Sittard met dit EF 100-400mm objectief. Deze sportevenementen zijn voor mij ideale gelegenheden om naast testen van apparatuur ook met collegafotografen, atleten, organisatie en liefhebbers te netwerken en te socializen.

    Tijdens het NK in Amsterdam kwam ik in contact met een Australische fotograaf - midden vooraan - die, sinds een half jaar met zijn vrouw in Nederland woonde. Een prachtige vent die ook nog eens geweldige foto’s maakt.

    Een aantal jaren terug ben ik ‘verslaafd’ geraakt aan sportfotografie en dan met name atletiek. Nu ben ik zelf wel redelijk sportief van aard maar heb nog nooit atletiek beoefend, ik was meer een voetbaltype. Waarom dan juist atletiek? Eigenlijk om drie redenen. Het is een sport die zeer benaderbaar is, want je kunt van dichtbij atleten vrij eenvoudig fotograferen. De sfeer tussen atleten en supporters is uniek, omdat de meeste atleten elkaar successen gunnen en ik nog nooit een atletiek-hooligan ben tegengekomen. Daarnaast gebeurt er altijd wel iets waar je een mooi fotoverhaal van kunt maken. Denk daarbij aan de emotionele ontlading van sporter na een mooie prestatie of de teleurstelling na een mislukte race of poging. Met de EF 100-400mm II van Canon heb je in ieder geval een objectief in handen waarmee je bijna iedere situatie aan kan.

    Tasa Jiya direct na het halen van de EK-Limiet voor 100 mtr sprint
     
    Tip: Stuur een email naar de organisatie van een sportevenement en leg eerlijk uit dat je graag aan sport fotografeert maar dit niet beroepsmatig doet. Meestal zijn de zaterdagen en zondagen de topdagen tijdens evenementen, maar als op de donderdagen en vrijdagen de sporters ook in actie komen (bv tijdens voorronden) is de kans groter dat je hier toestemming voor krijgt, ook al heb je geen perskaart. Zeker als je de organisatie tegemoetkomt met het beschikbaar stellen van enkele van je foto’s. Ook ik ben zo begonnen en in de loop van de tijd lid geworden van de NVJ (Ned. Journalisten Vereniging) waardoor het ontvangen van een persaccreditatie een stuk eenvoudiger gaat.

    De voornaamste reden voor de aanschaf van de EF 100-400mm II was omdat ik vooral bij atletiekfotografie regelmatig te weinig telebereik had (Zie ook artikel over lenskeuze en sportfotografie). Aangezien een lichtsterke 300 of 400 mm objectief met vast brandpunt uit financieel geen optie voor mij is kwam ik bij de nieuwe versie van de EF 100-400mm uit. Ik had hier al diverse goede recensies over gelezen, dus een jaartje terug kreeg in deze lens in mijn bezit.

    In vergelijking met de EF 70-200mm F2.8 II van Canon is de EF 100-400mm een beetje groter qua diameter maar verrassend genoeg iets kleiner in lengte. Echter met de grote zonnekap op het objectief bevestigd is hij uiteindelijk toch een heel stuk indrukwekkender dan de 70-200mm. Qua gewicht voelen beide objectieven even zwaar aan, maar technisch gezien is de EF 100-400mm II net iets zwaarder. Voor fotografen die de EF 70-200mm 2.8 II gewend zijn zal deze nieuwe EF 100-400mm II dus geen enkel probleem zijn qua handling. Dit objectief ligt erg prettig in je handen.
    Eén van de aspecten die ik ook waardeer aan dit objectief is dat je de ‘weerstand’ van de zoomring kunt aanpassen. Zo zal de ene fotograaf liever soepel willen zoomen terwijl de andere fotograaf liever iets meer weerstand wil ervaren tijdens het zoomen. Je kunt dit vrij eenvoudig instellen met een ring waarop vermeld staat ‘smooth’ en ‘tight’.

    Pas de weerstand van de zoom eenvoudig aan met deze ring.

    Normaliter hebben objectieven en camera’s meer moeite met het autofocussen op onderwerpen die snel op je af komen dan onderwerpen haaks of schuin op je objectief, echter de EF 100-400mm heeft hier absoluut geen moeite mee. Dit was vooral te merken tijdens het fotograferen van de 100 en 200 m sprint tijdens het afgelopen NK Atletiek in Amsterdam en het NK Atletiek voor teams in Sittard. Zelfs bij het re-focussen op atleten bij volle sprint ‘locked’ dit objectief erg goed op de atleet waardoor je (bijna) geen onscherpe foto’s hebt (out-of-focus).

    Joren Tromp tijdens zijn finale 100 mtr sprint.
     
    Tip: Zoek voordat je gaat fotograferen op een sportevenement inspiratie welk soort van foto’s je graag zou willen maken. Op internet zijn veel voorbeelden te vinden zoals Flickr, 500px en zoom.nl. Inspiratiefoto’s die als voorbeeld voor je dienen hoeven geen kopieën te worden, maar zullen je aanzetten tot mooiere foto’s en ideeën geven.

    Je kunt de zoom op iedere brandpuntsafstand met de lock-functie vergrendelen, wat ik persoonlijk erg handig vind. Daarnaast heeft dit objectief negen afgeronde diafragmalamellen die zorgen voor een fraai bokeh. Dit objectief heeft een zeer efficiënte beeld stabilisatie (4 stops) echter deze feature heb je niet nodig (helaas betaal je er wel voor). Je sluitertijden liggen bij snelle sporten normaliter tussen de 1/500 sec en 1/2000 sec dus is er weinig kans op onscherpe foto’s veroorzaakt door je eigen bewegingen. Bij langere sluitertijden dan 1/500 sec is deze optie wel zeer wenselijk, denk maar aan het maken van een portret van een sporter voor of na zijn actie.

    Het is een heerlijk gevoel om soms maar 2 lenzen bij je te hebben tijdens mijn sportshoots: deze EF 100-400mm II en de EF 24-70mm. Deze laatste gebruik ik met name voor close-ups als sporters over de finishlijn zijn of om van kort bij het hoogspringen te fotograferen.

    Eén van de dingen die ik me in de loop van de tijd heb aangeleerd is om niet iedere foto op het cameradisplay te bekijken. Waarom is dit? Het zorgt er namelijk voor dat je niet let op de actie die zich om je heen afspeelt. Op die manier heb ik in het begin namelijk aardig wat mooie en interessante foto’s gemist. Daarnaast raak je minder snel gewond, sporters en sportbenodigheden kunnen namelijk vrij snel op je af komen zonder dat je het in de gaten hebt. Ik heb op die manier al een aantal fotografen (bijna) gewond zien raken die aan de finish van een hardloopwedstrijd stonden en de aanstormende atleet te laat zagen komen. Of een afgebroken polsstok die hun richting uit werd gekatapulteerd.

    Tip: Kijk je gemaakte foto’s op je camera pas op momenten dat het je uitkomt en het veilig is.

    Diverse disciplines zoals hoogspringen, polsstokhoogspringen, hordelopen, discuswerpen en kogelstoten zijn vrij eenvoudig te fotograferen. Het zijn zogenaamde zone-sporten. Je kunt hierbij namelijk de zogenaamde pre-focusmethode te gebruiken. Dit houdt in dat je vooraf scherpstelt op ongeveer het punt waar de actie en mooiste is of de atleet op zijn hoogste punt is. Bij hordelopen is dat de plek waar de atleet over een (vooraf door jou gekozen) horde springt of bij het hoogspringen op het midden van de lat. Druk af op het moment dat de atleet zich met zijn gezicht boven de horde of bevindt. Dit is een kwestie van oefening en timing, maar wel een beproefd succesvolle methode, zeker in combinatie met een diafragma van f/5.6 waardoor je een redelijk scherptedieptegebied krijgt. Fotografeer je daarnaast ook nog eens met meerdere beelden per seconde, dan zal de kans dat je het ultieme moment hebt vastgelegd het grootst zijn.

    Wouter Waardenburg tijdens de 110 mtr horden.
     
    Tip: Observeer eerst een tijdje een aantal atleten bij het uitvoeren van hun discipline. Begin daarna pas met fotograferen. Iedere atleet zal namelijk op een ander moment en andere plek zijn/haar piekmoment hebben. Zo kun je je beter voorbereiden want net als een atleet moet ook een fotograaf eerst ‘warmlopen’.

    Bij andere disciplines zoals 100 of 200m sprint zul je moeten vertrouwen op de snelheid van de autofocus van je camera/lens combinatie. Vooral bij sporters die recht op je af komen lopen wordt veel van de kwaliteit van apparatuur verwacht. Indien je ook nog eens de techniek van Back Button Focus gebruikt (kortweg BBF genoemd) in combinatie met meerdere beelden / sec. dan is de kans op missers wel klein. Het is niet voor niets dat beroeps sportfotografen camera’s hebben die een een betrouwbaar en efficiënt autofocussysteem hebben. Denk hierbij aan de Canon EOS 1Dx-serie (full-frame) of de Canon EOS 7D Mark II.

    Top sprintsters Esther Akihary -links- en Janice Babel -rechts-
     
    Tip: Activeer op je camera de autofocus-methode dat de beweging van de sporter volgt. Men noemt dit ook wel Autofocus-Tracking. Canon noemt dit Ai-Servo.

    Naast de actiefoto’s is het ook leuk om je een tijdje te concentreren op details en de supporters. Op deze manier maak je namelijk een mooi en compleet verhaal van een dag sport fotograferen. Hiermee oefen je ook het kijken en zien van leuke momenten die een foto interessant en spannend maken.

     Atlete Pamela Kiel met een mooie veelzeggende tatoeage ‘Vincit qui se vincit’ wat betekent ‘Hij overwint, die zichzelf overwint’
     
    Iedere atleet heeft zo zijn eigen manier van voorbereiden.
     
    Tip: Fotografeer een gedeelte van de dag sport-acties en een ander gedeelte van de dag enkel details en het randgebeuren. Op deze manier hou je rust bij je zelf en kom je toch met verschillende foto’s thuis.

    Is dit objectief ook geschikt voor indoor sportfotografie? Het antwoord op deze vraag hangt samen met welke camera je gebruikt en hoe het licht in een sporthal is. In combinatie met die hier gebruikte Canon EOS 1Dx camera zeker wel. Waarom? Met dit objectief en een ingesteld diafragma van f/4.5 kom je bij binnensporten met je ISO-waarde vaak tot boven de 4000 uit om korte sluitertijden van ca. 1/100 sec. te bewerkstelligen. Bij een fullframe-sensor camera is dat qua ruisnivo geen enkel probleem echter bij een camera met cropsensor (zoals bv. de Canon EOS 7D) krijg je dan al snel met zichtbare kleurruis te maken.

    Tip: Voor €34 per jaar kun je persoonlijk lid worden van de Ned. Amateur Fotobond. Als lid ontvang je een pasje welke je iets eenvoudiger toegang geeft tot evenementen (dit is echter geen garantie op accreditatie daar je altijd afhankelijk bent of de organisatie je die geeft).

    Het enige minpuntje van deze lens is wat mij betreft het feit dat de statiefbeugel redelijk snel losser kan gaan zitten. Daar was in ieder geval helaas bij mijn versie sprake van. Remedie: De vier kleine schroefjes aan de onderzijde van deze beugel weer aandraaien. Helaas zijn deze schroefjes niet al te gemakkelijk te benaderen.

    Samenvattend mijn conclusie over dit objectief:

    • Flexibel door het grote zoombereik
    • Mooie scherpte en detail van 100 tot 400mm
    • Betrouwbare en snelle autofocus
    • Houdt focuspunt goed vast tijdens in- en uitzoomen
    • Zeer goed functionerend stabilisatiesysteem
    • Zonnekap met handige opening voor bevestiging en verwijderen filter
    • Niet te zwaar en niet te groot dus lekker handzaam in gebruik
    • Heel wat betaalbaarder dan een EF 300 of EF 400mm f/2.8

    Tot slot wil ik iedereen veel inspiratie, succes maar vooral veel plezier wensen bij het maken van sportfoto’s of het nu je zoon bij het voetballen is, je dochter bij atletiek of je kleinkind bij het racen.

    Huub Keulers
    www.huubkeulers.nl

    Huub Keulers heeft zijn medewerking verleend aan het Handboek Sportfotografie van Pieter Dhaeze en Pim Ras. Dus wil je zelf ook met geslaagde foto's thuiskomen van een sportevenement, dan is deze titel een uitstekende basis en een goede inspiratie.

     


  • Indoorfotografie met de EOS 1DX geplaatst op woensdag 4 januari 2017 10:30:00 door pjcdhaeze

    Er zijn veel manieren om een camera te te leren kennen maar deze keer heb ik echter gekozen voor een situatie waarvoor je niet meteen een sport- en actiecamera gebruikt. Ondanks dat de Canon 1DX ondertussen een opvolger heeft in de vorm van de 1DX Mark II schrijf ik toch regel-matig over de Canon 1DX Mark I. Vooral omdat met name de sport- en actiefotografen zullen overwegen om de 1DX als occasion aan te schaffen. Deze camera kom je op Marktplaats of als inruil bij fotowinkels tegen voor een prijs tussen de €3.000 en €4.000. Nog een aardig prijs-kaartje voor een gebruikte camera, maar mijns inziens toch zeker het overwegen waard is.

    Woensdag 19 oktober j.l. togen mijn vrouw en ik naar Aken om een fascinerende expositie van Körperwelten met als thema “Eine Herzenssache” van Gunther von Hagens en Angelina Whalley te mogen aanschouwen. Geen snel bewegende onderwerpen deze keer maar een unieke collectie van meer dan tweehonderd authentieke menselijke preparaten, waaronder plastinaten van het volledige lichaam, organen en transparante lichaamsdoorsneden. 

    Op deze expositie werd de nadruk op cardiologie en het hart (de motor van ons leven) gelegd. De plastinatietechniek is een baanbrekende konserveringsmethode die het mogelijk maakt om de complexiteit, de veerkracht en de kwetsbaarheid van onze lichamen en dieren in alle facetten te tonen. Door de verschillende doordachte poses zijn ze ook herkenbaar voor eenieder. Een zeer leerzame expositie voor alle leeftijden om mensen bewuster van hun eigen lichaam te maken en er daarom ook gezonder mee om te gaan en niet pas aandacht aan te besteden als ze ziek zijn.

    Bij binnenkomst zagen wij tientallen rode vaten die ons direct duidelijk moesten maken hoeveel bloed ons hart enkel al in rust iedere dag rond pompt, te weten 7000 liter. Onze harten sloegen waarschijnlijk al iets sneller, want ondanks het vroege tijdstip waren er reeds veel bezoekers en stroomden er nog steeds binnen, het nodige in vitrines, veel mooie plekjes reeds bezet en last but not least was er weinig licht. Als ik zeg weinig licht dan bedoel ik ook echt weinig licht. Iedere keer als ik het licht van het bovenste cameradisplay activeerde keken mensen direct naar me. Een zaklamp zou erg handig zijn geweest maar deze slimmerik had daar natuurlijk niet bij stilgestaan.

    Maar goed, dan maar in het bijna-donker fotograferen. Gelukkig waren alle objecten wel mooi verlicht met spotjes die een redelijk neutrale lichtkleur uitstraalden. Daar kwam ik na het maken van een testfoto al snel achter. Ondanks dit gegeven hadden we toch maar eerst een grijskaart bij ons eerste object geplaatst. Ik schrijf nu wel object en dat komt niet respectvol over want ooit was dit een levend persoon. Nu zat hij als een professioneel wielrenner op een sportfiets van zo’n 30 jaar terug. Hoe vreemd keken mensen trouwens toen ik met mijn lichtmeter bij deze, vast te vroeg gestorven man, het licht mat.

    In deze donkere omgeving voelde ik me weer de soldaat die ik ooit in militaire dienst was met een luitenant die me schreeuwend mijn geweer in het donker in elkaar liet zetten. Je camera op statief plaatsen en instellen is niet bepaald handig in het donker.

     

    Onder deze omstandigheden merk je echter hoe belangrijk goed gereedschap is. De Canon 1DX levert kwaliteitsfoto’s die je mag verwachten voor een camera met een prijskaartje van een goede tweede hands auto. Voor alle duidelijkheid; mijn auto en mijn Canon 1DX zijn beide tweedehands aangekocht.
    Om dit artikel wat korter te houden benoem ik een aantal aspecten waar de Canon 1DX onder moeilijke lichtsituaties het verschil maakt en enkele verbeterpunten.

    Enkele voor mij belangrijke pluspunten van de Canon 1DX:
    • Op het moment dat je de 1DX vast hebt voelt het aan alsof hij met je hand samensmelt. Alle knopjes zitten bovendien op logische plekken waardoor ze ook in het donker snel en gemakkelijk benaderbaar zijn.
    • Grote accucapaciteit. Ik heb met de 1DX nog nooit van accu hoeven te wisselen omdat hij leeg was. Met dit beest kun je de hele dag continu fotograferen, zelfs als je meerdere beelden per seconde schiet. De tweede accu die ik heb is puur uit zekerheid.
    • Helder zoekerbeeld. Het beeld welke je door de zoeker ziet is in zowel heldere als donkere omstandigheden een verademing om mee te werken.
    • De kwaliteit en precisie van het focussysteem van deze camera is absoluut geweldig, het ziet beweging en kleuren. Of het nu onder moeilijke lichtomstandigheden of bij snel bewegende onderwerpen, deze camera biedt waar voor zijn geld. De 1DX heeft zoveel voorinstellingen voor diverse situaties dat je er bijna een compleet boekwerk alleen al van kunt maken. (wat ook al gebeurd is)
    • De kwaliteit van de foto’s die je met deze full-frame camera maakt is hoog, vooral als je je foto’s afdrukt. De prints zijn rijk aan kleur, helderheid en springen bij wijze van spreken zo van het papier af.
    • Hoge-ISO / Laag ruisnivo. Wat heerlijk aan deze camera is dat je gemakkelijk met ISO 8000 kunt fotograferen zonder al te veel last van ruis te hebben. Dit is vooral handig als je niet wil of kunt flitsen.
    • Op de achterzijde van de 1DX bevind zich een kleine joystick waarmee je heel snel en nauwkeurig een gewenst focuspunt selecteert. De locatie van deze joystick is perfect voor bediening met je duim.
    • 100% view gemaakte foto. Door op de OK-button aan de achterzijde van deze camera te drukken kun je in één keer naar een 100% vergroting van je foto op het scherpstelpunt springen. Ideaal om heel snel de scherpte van je foto te beoordelen.
    • Op het moment dat je het focuspunt van de 1DX verplaatst volgt de spotlichtmeter mee. M.a.w. je spotmeter is gekoppeld aan je focuspunt, iets wat heel handig is bij bijvoorbeeld tegenlicht fotograferen op het gezicht van een persoon die je niet in het midden van je foto wil hebben staan. Bij de meeste camera’s is de sportmeter enkel gekoppeld aan je middelste focuspunt.
    • Voice-recorder. De 1DX heeft de mogelijkheid om bij iedere gemaakte foto een notitie in te spreken van max. 30 sec. Ideaal als je opmerkingen wil toevoegen aan enkele foto’s. De geluidsbestanden worden met dezelfde bestandsnaam in WAV-formaat opgeslagen.

    Natuurlijk zijn er ook aspecten aan deze camera die ik liever anders had gezien maar welke camera is perfect. Wat ik mis bij de 1DX Mark I:
    • Een echte stille modus. Als je met deze camera een bruiloft of in een serene omgeving als Körperwelten fotografeert zal hij altijd opvallen, zelfs in de stille modus. Ik heb het idee dat degene die deze camera ontworpen heeft iets aan de dove kant is. Je hoort het bedienen van de spiegel in in een rustige omgeving nog op 20 mtr. afstand, iets waar je zeker rekening mee moet houden. Je hebt als fotograaf dan zeker alle aandacht, iets dat ik niet wil. Een fotograaf wil liefst zo onopvallend als mogelijk fotograferen. Een elektronische sluitermode zou zeer welkom zijn geweest in deze camera.
    • De meeste camera’s (inclusief Nikon) geven heel duidelijk tijdens het scherpstellen aan welke van de focuspunten je geselecteerd hebt. Je focus zou rood op moeten lichten. Deze versie van de Canon 1DX doet dit helaas niet. Als ik ergens op scherpstel wil ik wel heel graag weten waar mijn camera-focuspunt ligt. Volgens mij hebben ze dit gedaan omdat men bang is dat het rood oplichten van je focuspunt de lichtmeting beïnvloedt.
    • Het gewicht. Deze camera weegt zoveel als een gemiddelde baksteen. Het ‘ding’ is zo zwaar dat je hem gemakkelijk als zelfverdedigingswapen kunt gebruiken. Handig maar niet de bedoeling als fotograaf, anders was ik wel politieagent of beroepssoldaat geworden, of als journalist in een oorlogsgebied. Een lichtere camera zonder concessies aan de kwaliteit te doen zijn mooi zijn. Het voordeel is echter wel dat deze camera door zijn gewicht stabieler in je hand ligt. Het is echter geen camera voor mensen met een fysieke beperking of voor de meeste vrouwenhanden.
    • Het zeer snel kunnen wisselen van de belichtingsmodus tussen bv. matrixmeting en spotmeting. Deze situaties doen zich best vaak voor. Zou handig zijn als je de spotmeting kunt toewijzen een van de functieknoppen aan de voorkant van de camera.

    Ik kan alleen maar zeggen dat als je het budget hebt de Canon 1DX je absoluut niet zal teleurstellen.

    Het is een must voor fotografen die sport- en actiefotografie serieus nemen maar ook een camera die doet wat je mag verwachten als je evenementen als Körperwelten wil fotograferen.
    Körperwelten reist rond de wereld en wordt continu geactualiseerd maar er is ook een permanente expositie in Amsterdam onder de naam Body Worlds met als thema The Happiness Project. Wij zijn in ieder geval zeer geïnteresseerd om ook daarvan al het moois van ons menselijk lichaam te genieten en te leren.

    Huub Keulers
    www.huubkeulers.nl


  • World Wide Photowalk 2016 geplaatst op maandag 3 oktober 2016 09:59:34 door pjcdhaeze

    Jaarlijks organiseert de Amerikaanse fotograaf, Photoshop- en Lightroomexpert en fotoboekenschrijver Scott Kelby een World Wide Photowalk. Dit jaar op 1 oktober voor de negende keer. Fotografen ‘all over the world’ worden uitgenodigd om een ‘walk’ te organiseren of om aan een georganiseerde walk mee te doen.

    Scott Kelby faciliteert dit door reclame te maken via zijn kanalen, door een website ervoor te onderhouden en door sponsoren aan te trekken, die prijzen beschikbaar stellen voor een verder redelijk vrijblijvende fotowedstrijd. Canon is hiervan de hoofdsponsor.
    Belangrijkste doelen voor hem zijn het enthousiasmeren van de fotografie en het onderling in contact brengen van fotografen. Daarnaast heeft hij er een van zijn goede doelen aan gekoppeld (Springs of Hope Kenia, een organisatie voor weeskinderen).

    Je schrijft je gratis in via de website voor een walk waar jij aan mee wil doen (in je eigen omgeving, of waar je die dag bent, of juist ergens waar je een keer min of meer begeleid wil rondlopen), maar je wordt uitgenodigd om een bijdrage aan het goede doel te geven.

    Ik deed dit jaar voor de tweede keer mee en had gekozen voor de walk in Amsterdam, georganiseerd door fotograaf Frank Doorhof, overigens een goede bekende van Scott Kelby. We verzamelden voor het Centraal Station (alsof daar geen andere mensen samenkomen) en Frank was stipt te laat, omdat het zo druk was onderweg en de auto ook nog geparkeerd moest worden. Na een kort intro werd de ‘groepsfoto’ genomen en konden we achter Frank aan richting de Wallen, het voornaamste doel van deze fotowalk.

    Het was lastig om de groep een beetje bij elkaar te houden, deels door de omvang van de groep (zo’n 35 personen), deels door het iets te hoge tempo van Frank, die telkens enthousiast verhalen vertellend over zijn belevenissen, de pas er goed in had. De groep was gemêleerd, met zelfs twee Amerikaanse dames die een tussenstop op weg naar Tanzania hadden aangegrepen om een walk met de fameuze ‘Frenk Doorhoof’ te maken door een dag langer in Amsterdam te blijven.

    Een ieder beleeft zo’n tocht door hartje Amsterdam anders en het was leuk om te zien hoe sommige groepsgenoten zich tegelijk op een fotogenieke situatie of persoon richtten. Frank hielp ondertussen waar hij kon door mensen op een leuke scene te wijzen, zelf een bepaald standpunt te kiezen, of gewoonweg aan voorbijgangers te vragen of hij ze mocht fotograferen (iets dat een groepsgenoot niet durfde en dat net aan Frank vertelde). Leuk om te zien dat heel veel voorbijgangers daar eigenlijk helemaal geen bezwaar tegen hebben, maar juist wel de ‘dames van plezier’ achter de ramen, die achter de Oude Kerk duidelijk maakten dat ze niet gediend waren van zo’n ploeg paparazzi voor het raam.

    Dat Frank wat te hard was gelopen bleek toen hij na een uur al bij het beoogde eindpunt was gekomen, maar een van de groepsgenoten wist er nog een mooie tweede lus van ruim een uur aan vast te breien en zo genoten we van nog veel meer stadstaferelen, een lekker zonnetje en het fotograferen van gebouwen, bruggetjes, de toeristische trekpleisters van Amsterdam en veel personen.

    De foto’s worden komende dagen geüpload (vorige jaren kon je al vrij snel op Flickr groepjes foto’s binnen zien komen van een walk die dan net was afgelopen). Ik vind dat nog een van de aardigste dingen van zo’n walk (naast het ontmoeten van geestverwanten): zien wat een ander van eenzelfde situatie maakt. Vaak leer je daar het meeste van, dus eigenlijk pas na de walk zelf.

    Ik zag dat er in Nederland alleen al zo’n 20 walks werden gehouden. Wereldwijd meer dan 1.000, met in totaal meer dan 24.000 deelnemers. Mocht je dit ook iets lijken, hou dan volgend jaar in augustus/september de websites hieronder in de gaten. Meestal worden de walks de eerste of tweede zaterdag van oktober gehouden. Leuk om op deze manier ook eens met fotografie en andere fotografen bezig te zijn!

    Frans Visser

    Meer informatie:
    Website: http://worldwidephotowalk.com/
    Scott Kelby: www.scottkelby.com
    Goede doel Springs of Hope Kenia: http://springsofhopekenya.org/

    Foto’s van de Amsterdam Walk 2016: https://www.flickr.com/groups/wwpw2016amsterdam/
    Frank Doorhof heeft een filmpje van 7 minuten gemaakt met een ‘behind closed doors’. Zijn beeld van hoe de walk is verlopen, vanaf 2 minuut 34 krijg je een aardig beeld van waar we geweest zijn en hoe dat verliep: https://www.youtube.com/watch?v=8TQw_EMFOso


  • Visie op de toekomst van fotografie geplaatst op donderdag 29 september 2016 07:40:20 door pjcdhaeze

    21 September ben ik een dagje over de Photokina gelopen (verslag: klik hier). Juist deze Photokina heeft me meer dan eens doen beseffen dat de wereld van de fotografie en video in een zeer rap tempo verandert. Fotografie en video zullen naar mijn idee steeds meer samenstelten tot één medium, die trend is al ingezet. De wereld van de Imaging vraagt steeds hogere resoluties, we willen steeds sneller onze gemaakte beelden met elkaar delen en het liefst zo eenvoudig mogelijk, op ieder moment en vanaf iedere locatie.

    Waarschijnlijk hoeven we binnen niet al te afzienbare tijd zelfs fysiek niet eens meer op de locatie aanwezig te zijn om foto’s of video’s te maken. Dan is de hele wereld met elkaar verbonden via een netwerk van beeld vangende apparaten waarop je kunt inloggen. Wil je de Grand Canyon bij een mooie zonsondergang fotograferen of een foto maken vanaf de Eiffeltoren dan kan dat gewoon vanuit je woonkamer.

    Nog verder in de toekomst zullen onze lichamen met allerlei innovatieve producten uiteindelijk meer en meer samensmelten. Foto’s of video’s maken met een camera in je handen is dan niet meer nodig. We fotograferen de wereld om ons heen dan misschien zelfs wel via contactlenzen. Knipperen met onze ogen is voldoende om een foto of 3D-beeld te maken en draadloos te transporteren naar een opslagmedium. Hoezo privacy en portretrecht? Nog vreemder wordt het als we onze herinneringen vanuit onze hersenen een fysieke vorm kunnen geven door er een uitgeprint 3D-model of hologram van te maken.

    Nog niet zolang geleden zijn elektronica-leveranciers reeds samengegaan met fabrikanten van optiek (bv. Panasonic met Leica en Sony met Zeiss) waardoor deze bedrijven zich nog beter kunnen focussen op de toekomst en hetgeen de consument behoefte aan heeft. In mijn ogen zullen in de toekomst camera- en videofabrikanten gaan fuseren/samenwerken met innovatieve telecom- en smartphonebedrijven of zelfs met de medische wereld.  Science Fiction?? Wie had 20 jaar geleden gedacht, dat we met een telefoon kwalitatief prachtige foto’s kunnen maken en deze al binnen enkele tellen met de wereld delen, of dat we een Virtual Reality wereld kunnen binnenstappen!

    DSLR-marktleiders als Canon/Nikon, watch your back! In het marktsegment van de spiegelloze systeemcamera hebben jullie nog een aardige inhaalslag te maken, dit ondanks de introductie van de mooie Canon EOS M5 of de Nikon 1 serie. Spiegelloze systeemcamera’s worden meer en meer voorzien van grotere sensoren, meer pixels, minder ruis bij hoge ISO’s en een steeds snellere autofocus. Steeds meer professionele fotografen die ik ken stappen over naar spiegelloze systeemcamera’s. Bij hen zijn Fujifilm, Sony en Olympus zeer in trek.
    Op dit moment ben ik echter nog meer dan tevreden over mijn Canon EOS 1DX en mijn prachtig vergaarde lenzen assortiment, maar hoe lang nog?

    De laatste stand die we bezochten was volgens mijn vrouw en onze vriendin de beste van de Photokina: Lume Cube, waar we door eigenaar Mornee Sherry getrakteerd werden op bier, Zwitserse kaas en een gezonde portie Zuid-Afrikaanse humor. De crew presenteerde in ieder geval een prachtig product, een klein en handzaam waterbestendig kubusje met een behoorlijke lichtbundel, die als continu licht gebruikt kan worden voor een video-, foto- en dronecamera om de omgeving uit te lichten. Mornee werkte voorheen als Hoofd Ontwikkeling bij Nik Software en MacPhun.

    Slotwoord
    Deze Photokina inspireerde en gaf ons in in ieder geval het gevoel door Utopia te lopen. Utopia is een niet bestaande perfecte wereld die ‘schreeuwt’ om werkelijkheid te worden. Een wereld waar Techniek, Emotie, Verbeelding, Inspiratie en Passie samen komen. Een wereld die je van binnen naar buiten kunt bekijken maar ook van buiten naar binnen. De wereld is rond en waard om te bekijken tot in de kleinste details.
    Fotografen en videomakers zijn de regisseurs van hun eigen wereld geworden. Een wereld die ze zelf kunnen creëren door middel van nieuwe technieken op hard- en softwaregebied. De toekomst heeft oneindig mooie dingen voor ons in petto.

    Huub Keulers
    www.huubkeulers.nl


  • Startrail maken geplaatst op donderdag 22 september 2016 07:05:53 door pjcdhaeze

    Een aantal maanden geleden heb ik een blog mogen schrijven voor EOSzine die over mijn passie voor de landschapsfotografie in de ochtend ging. Ik heb daar vele positieve reacties op mogen ontvangen, dank daarvoor.

    Deze keer wil ik jullie meenemen in een andere vorm van fotografie waar ik de laatste tijd wat meer mee bezig ben, en dat is nachtfotografie. Vooral het maken van een startrail (sterrenspoor) heeft de laatste tijd mijn interesse gepakt. Op het internet zijn verschillende uitgangspunten te vinden voor het maken van een startrail, voor mij is het belangrijkste dat een startrail nooit vaste instellingen heeft met betrekking tot het diafragma, ISO waarde en sluitertijd. Ik bekijk per locatie wat het beste uitkomt. Je hebt met verschillende factoren te maken, zoals omgevingslicht, wel of geen bewolking en misschien nog wel het belangrijkste, wat doet de maan? De maan is misschien wel de grootste spelbreker en lichtvervuiler voor een mooie heldere sterrenhemel.

    Een startrail die al wat langer op mijn verlanglijstje stond is er een op de Zaanse Schans. Ik loop al tijden met een compositie in mijn hoofd die ik nog niet eerder heb gezien in combinatie met een startrail.  Volgens alle gegevens zou het een paar weken geleden tussen 1.00 uur en 2.00 uur ’s nachts ideaal zijn. Geen wind, een zeer aangename temperatuur van 19 °C, weinig vocht in de lucht en het allerbelangrijkste, geen maan.

    De positie van de poolster (polaris) is een belangrijk gegeven om mooie cirkels te krijgen. De polaris is de stationaire ster t.o.v. de aarde. Voor het oog draaien alle sterren om de poolster heen. Mijn idee werd bevestigd, de poolster stond linksboven in mijn compositie. Ik controleer dit met een app op mijn smartphone genaamd Starwalk 2. Dit is een virtuele sterrenhemel die je “live” laat zien waar de planeten en de sterren zich op dat moment bevinden.

    Aangezien de Zaanse Schans een “lichte” plek is hoefde ik me geen zorgen te maken om de molens bij te schijnen zodat de belichting in balans zou zijn. Ik had al vrij snel de instellingen gevonden die ik die nacht nodig had, diafragma F5, ISO 1000 en een sluitertijd van 25 seconden. Bij deze instellingen had ik geen last van dicht gelopen schaduwen en uitgebeten hooglichten

    Als ik een startrail, maak kies ik ervoor om 99 foto’s te maken met een relatief korte sluitertijd van maximaal 30 seconden. Na elke foto geef ik de sensor 5 seconden om af te koelen. Doe je dit niet, dan is de kans op ruis groter door de warmte die een sensor ontwikkeld.

    Al met al ben ik 50 minuten bezig geweest met het maken van foto’s en in het ontwikkelen in Lightroom gaat ook nog een uur zitten. Het voordeel van lightroom is dat je één foto gaat ontwikkelen, en daarna de gemaakte wijzigingen kan kopieren naar de overige 98 foto’s. Zo is elke foto exact hetzelfde ontwikkeld.  Nu is het zaak om de 99 foto’s samen te gaan voegen tot 1 foto. Dit is eigenlijk het leukste proces, maar ook het spannendste. Je gaat nu voor de eerste keer zien of de startrail geslaagd is. Ik gebruik hiervoor het gratis programma Starstax. Startstax heeft een paar minuten nodig om alle beelden samen te voegen tot 1 beeld. En als dan de definitieve samengevoegde foto op je beeldscherm verschijnt dan krijg je een voldaan gevoel. Het is veel werk voor één foto, maar het is wel een unieke foto!

    Ik zou willen zeggen, probeer het zelf en zie hoe je kan spelen met de sterrenhemel!

    Arjen Noord

    www.arjennoord.nl


  • Verliefd op 85mm geplaatst op dinsdag 16 augustus 2016 07:09:52 door pjcdhaeze

    Waarom zou je dit blogbericht eigenlijk lezen? Alweer een review van een lens hoor ik je zeggen. Toch nodig ik je uit om mijn artikel tot je te nemen, want ik wil je heel graag enthousiast maken over deze fantastische lens mocht je hem nog niet in je bezit hebben. Waarom juist de Canon EF 85mm f/1.8 USM? Om de simpele redenen dat hij betaalbaar (€370), licht (425 gr), compact (71,5 mm), snel en stil is. Daarnaast levert hij superscherpe foto’s af zelfs bij een diafragma van f/1,8. In het algemeen is deze lens ideaal voor portretfotografie mede gezien zijn brandpunt, scherpte en prachtige bokeh. Hij is echter ook inzetbaar voor andere fotografiegebieden zoals close-up’s (niet te verwarren met macro, want dit is geen macrolens) of uitsneden van landschappen.

    De vijfentachtig, oh wat hou ik van deze lens. Als ik de meeste van mijn lenzen, om de één of andere reden weg zou moeten doen dan zou dit een lens zijn die ik zeker in mijn cameratas zou willen hebben. Mede door het 8-bladige diafragma is het bokeh wat deze lens aflevert werkelijk indrukwekkend, zeker als je zijn prijskaartje in beschouwing neemt. Bokeh is trouwens een term die de kwaliteit van de achtergrond-onscherpte in een foto aangeeft. De ene lens geeft een wat mooier ‘romiger’ bokeh dan bv. een standaard kitlens (afb. 1)

    Valt het je trouwens op dat ik niet de term L-glas gebruik bij deze lens? Voor degene onder jullie die niet bekend zijn met deze term, L-glas lenzen zijn Canon lenzen van topkwaliteit en herkenbaar aan de rode rand. Ik ben een groot fan van L-glas lenzen maar wat deze 85mm 1.8 betreft ……… in mijn ogen de beste in zijn soort. Ik heb de lichtsterkere 85mm 1.2 L-glaslens mogen uitproberen maar die lens is trager, zwaarder, groter en veel te duur in mijn ogen. Trouwens wie fotografeert er nu met een diafragma van 1.2 waar een wel zeer geringe scherptediepte van slechts enkele mm bij hoort (bij close-ups uitgezonderd)? Ik in ieder geval niet.

    Vanaf het eerste moment dat ik mijn EF 85mm 1.8 lens gebruikte, werd ik steeds gepassioneerder en inspireerde hij me meer en meer. Er is iets met deze lens dat bij mij ook figuurlijk voor een klik zorgt. Deze lens maakt dat mijn foto’s meer tot leven komen, meer dan dat ik ooit had durven en hopen dromen. Mede door zijn geringe gewicht en compactheid is het ook een ideale reislens. Je zult me nooit zonder deze lens op een fotoshoot op locatie of reizen zien. Mocht je pas begonnen bent met fotograferen of deze lens nooit hebben kunnen uitproberen, dan kan ik je deze lens van harte aanbevelen.

    De Canon EF 85mm 1.8 is een medium telefoto lens met een vast brandpunt (ook wel prime lens genoemd). Zoals alle lenzen met een vast brandpunt kun je er niet mee zoomen, iets wat in mijn ogen geen beperking mag zijn, want zoomen kun je ook met je voeten. Iets wat ook je gezondheid ten goede komt. In de jaren dat ik fotografeer, heb ik zeker ook ervaren dat een lens met een vast brandpunt je veel bewuster laat fotograferen.

    Vertekening is bijna niet te zien bij deze lens. Vertekening zie je als een beeld niet overeenkomt met de werkelijkheid, waarbij een object op een foto er ton- of kussenvormig uit kan zien. Dit effect kan aan de randen van een foto meer zichtbaar zijn dan in het centrum. De Canon EF 85mm 1.8 heeft hier dus (bijna) geen last van. Wat me direct bij deze lens opviel was dat hij zeer scherpe foto’s levert, vele malen beter dan de gemiddelde kitlens of zelfs de duurdere en lichtsterkere zoomlenzen. (afb. 2). De optimale scherpte van deze lens krijg je bij een diafragma in het bereik van f/5.6-f/8.

    Ook op het gebied van Chromatische Aberratie (CA) stelt deze lens zeker niet teleur. Voor de lezers die niet bekend zijn met dit fenomeen, chromatische aberratie zijn kleine lensfouten waardoor op de scheiding van donkere en zeer lichte delen van je foto een paarse of groene lijn zichtbaar is en met name daar waar de scherpte ligt. Dit verschijnsel zie je vaak alleen terug als je een foto 100% uitvergroot. Bij de Canon EF 85mm 1.8 is onder extreme omstandigheden slechts een minimale CA zichtbaar (afb. 3). Deze CA is echter in bijvoorbeeld Adobe Lightroom heel eenvoudig te verwijderen. Bij portretfoto’s is dit echter totaal geen punt mede omdat in deze foto’s vaak geen scheidslijn aanwezig is van zeer lichte en donkere delen.

    Door middel van een klein schuifje dichtbij de lensvatting schakel je eenvoudig om van Autofocus (A) naar handmatige scherpstellen (M). Het draaien aan de rubberen focusring voor dit handmatig scherpstellen gaat soepel en snel.

    Deze lens heeft echter geen IS (beeldstabilisatie), iets wat in mijn ogen niet nodig is gezien zijn snelle autofocus en mooie lichtsterkte. Ondanks het feit dat deze lens als sinds 1992 in het Canon arsenaal zit, bezit hij nog altijd een extreem goede kwaliteit. De lensfouten zijn minimaal maar verdwijnen al snel door bij f/2.8 te fotograferen.

    Het enige dat ik jammer vind is dat de lens niet standaard geleverd wordt met een zonnekap. De Canon ET-65 III zonnekap zul je dus los moeten kopen. Dit zou je echter zeker moeten doen, al is het maar ter bescherming van je lens.

    Resumerend waarom ik van deze lens hou:
    • Klein en licht
    • Zorgt dat ik bewuster fotografeer
    • Snelle en accurate autofocus
    • Waanzinnig scherp
    • Een koopje voor de kwaliteit die hij levert
    • Ideaal voor portretten, maar zeker ook geschikt voor andere onderwerpen
    • Mooi contrast en kleurverzadiging
    • Superstil
    • Handmatige focus over hele scherpstelgebied
    • Kortste focusafstand van slechts 85 cm, dus mooie close-ups

    Hopelijk heb ik jullie ook enthousiast kunnen maken over de Canon EF 85mm f/1.8. Mocht je je het budget voor deze lens hebben kan ik alleen maar zeggen ……… aanschaffen, gebruiken en genieten van je foto’s!!!!

    Ik wens iedereen, met of zonder deze fantastische lens, mooi licht en prachtige foto’s toe. Trek erop uit en zet je mooiste momenten om in blijvende herinneringen.

    Huub Keulers
    www.huubkeulers.nl

    Nuttige links:
    Specificaties Canon EF 85mm 1.8 IS USM (klik hier)
    Review EF 85mm op EOSzine (klik hier)


  • Long Exposure Photography geplaatst op dinsdag 21 juni 2016 08:55:44 door pjcdhaeze

    Na de vele mooie beelden die we op het internet zien, heb je alvast ook de foto’s zien langs komen met lange sluitertijd. De frequente vragen die ik krijg zijn de volgende, hoe beginnen we er nu aan? Wanneer passen we deze toe? Wat hebben we zoal nodig?
    Ik kan alvast een groot deel van deze vragen beantwoorden.

    Na vele jaren ervaring heb ik een eigen methode ontwikkeld die voor mezelf het best werkt, dit kan verschillen van persoon tot persoon. Je kan deze toepassen in kleur of zwart wit fotografie. Ik wil alvast een deel van mijn ervaring delen in deze blog.

    Wanneer gaan we deze vorm van fotografie gebruiken?
    Dit is de gemakkelijkste vraag om te beantwoorden, als je dit mooi vindt!
    Heel simpel antwoord meer moet je er ook niet achter zoeken. Dit Is een vorm van fotografie die heel rustgevend kan werken, maar het moet je ook aanspreken.


    Hoe gaan we te werk?  
    Tevens zoals bij elke andere vorm van fotografie met vallen en opstaan. Persoonlijk gebruik ik niet veel materiaal: een zwaar en stevig statief, mijn trouwe Canon EOS 5D mark III met de daarbij horende Canon EF 16-35mm objectief en enkele andere Canon-objectieven. Voor mijn fotografie gebruik ik Canon, omdat dit merk voor mij de beste kwaliteit heeft en ook het meest betrouwbaar is, na de vele jaren Canon nog niks op aan te merken.
    De filters zijn een groot onderdeel van deze vorm van fotografie, je kan niet zonder. Ik heb vele merken van filters geprobeerd, enkele beter dan de andere, maar dit is ook een voorkeur die kan verschillen van persoon tot persoon. Ook niet onbelangrijk is het budget, je kan starten van 50 euro en je evengoed 500 euro spenderen of zelfs meer.
    Nee, niet noodzakelijk elke fotograaf heeft zijn noden en wensen. Zeker niet vergeten, bouw het rustig op en geef het de tijd om te groeien. Start simpel en koop enkel wat je nodig hebt zo vermeid je onnodige kosten. Een vaste 10 stop ND-schroeffilter is een mooie start.

    ND Filter
    Op de eerste plaats staat voor mij de ND-filters (Neutral Density, grijsfilter). Je zal ook wel de woorden Big Stopper, Little Stopper, variabele ND-filter gehoord hebben. Dit zijn allemaal termen voor ND-filters. Deze komen in verschillende sterktes van 1 stop tot 16 stops en  kunnen we gebruiken in combinatie met elkaar. 

    Hier zie je mooi het verschil tussen de beide beelden.  De hoeveelheid van beweging dat je in je beeld wenst, is puur smaak en soms ook afhankelijk van beeld tot beeld.

    Verloopfilters
    Ook belangrijk bij beelden zijn grijsverloopfilters. Deze komen ook in verschillende afmetingen, sterktes en kleuren. Je hebt de zachte verloopfilters (soft grad) en je hebt de harde verloop filters (hard grad). Hier een voorbeeld welk resultaat dit geeft op een beeld.

    We hebben de ND-filters en grijsverloopfilters, maar ook de polarisatiefilters. De polarisatiefilter is een must als ik spiegeling wil wegwerken in mijn beeld. Dit is een iets duurdere filter maar het geeft mooie resultaten weer.

    Polarisatiefilter
    Wat doet deze filter nu juist? Deze neemt spiegelingen weg en kan ook wat diepte geven aan kleuren. Dit is een donkergekleurde filter, dit wil zeggen dat hij licht tegenhoudt. Het filter dat ik gebruik houd 1,5 stops aan licht tegen. Ik moet dus mijn sluitertijd verlengen met 1,5 stop of je kan deze compenseren met de ISO.
    Hier heb je ook verschillende modellen van circulaire en vaste die je in een filterhouder kan steken. Ook de prijs kan enorm verschillen van filter tot filter.
    Waarom we de polarisatiefilter gebruiken zie je op de beelden hieronder. Je kan nu door het water kijken en geeft een meer levendige foto.



    Alvast enkele tips:
    • Blijf rustig en neem uw tijd om de beelden vast te leggen.
    • Maak gebruik van draadontspanner of zelfontspanner.
    • Een stevig statief is een groot pluspunt.
    • Maar vooral geniet van het fotograferen.

    Groetjes,

    Steve De Waele
    www.stevedewaele.com
    Facebook: Steve De Waele


  • 'Back-Button'-Focusmethode geplaatst op dinsdag 17 mei 2016 08:38:22 door pjcdhaeze

    Mocht je vaker fotografie blogs op het internet lezen of met andere fotografen gesproken dan heb je mogelijk weleens van de term ‘Back-Button-Focus’ (BBF) gehoord, of juist niet en is het pure abracadabra voor je. Geen nood, in beide gevallen zal je na het lezen van dit artikel exact weten wat BBF is, wat de voordelen ervan zijn, wanneer je het kunt gebruiken en hoe je BBF op je EOS-camera kunt instellen. Mij heeft het in ieder geval veel geholpen bij het maken van scherpe foto’s.

    Stel je de volgende situatie voor: Je volgt een bewegend onderwerp door de zoeker van je EOS-camera, je drukt de ontspanknop half in om scherp te stellen en maakt tenslotte de foto. Vervolgens controleer je de scherpte van je foto op je display door 100% in te zoomen en wat blijkt je onderwerp is niet scherp. ‘Hoe kan dat nu denk je? Je had nog wel goed scherp gesteld en toch is je foto niet scherp waar hij scherp hoort te zijn. Vaak heb je helaas geen nieuwe kans om van dezelfde situatie wel een scherpe foto te maken. Met de BBF-methode kun je deze vervelende situatie echter voorkomen.

    Wat is BBF?
    Back-Button-Focus is niets meer of minder dan met een andere knop scherpstellen dan wat je normaliter met je ontspanknop doet. Deze ‘back button’ om scherp te kunnen stellen bevindt zich, zoals de naam al aangeeft, op de achterzijde van je camerabody en heet ‘AF-ON’. Is de BBF actief dan maak je gebruik van het middelste focuspunt. Met het scherpstellen via de ontspanknop van je camera zit er altijd een fractie van een seconde tijdsverschil tussen het scherpstellen en het werkelijk maken van je foto. De mogelijkheid bestaat dat je onderwerp net bewogen heeft en daardoor het scherpstelpunt niet meer op de plek ligt waar het eerst lag. Met de BBF-methode zal je dus altijd tijd winnen en kun je scherpstellen en tegelijkertijd afdrukken.

    Wanneer BBF gebruiken?
    Je kunt BBF in de verschillende focus methoden gebruiken. Gebruik je de ‘One Shot’ methode en drukt één keer op de Back Button (BB) dan blijft de focus vaststaan op je specifieke punt totdat je de BB wederom indrukt om opnieuw scherp te stellen. Dit is zeer toepasbaar indien je diverse foto’s wil maken met dezelfde compositie en focuspunt, zoals bv bij landschap of portretfotografie. Op deze manier hoef je je niet ongerust te maken dat de lens iedere keer opnieuw scherpstelt als je de ontspanknop indrukt.

    Indien je Autofocus Servo (AI-Servo) gebruikt kan de BBF nog handiger zijn. Als je deze methode gebruikt zal de focus-motor van je lens continu aan het werk zijn en trachten je onderwerp te blijven volgen. Je zult mogelijk een aantal foto’s maken terwijl je deze focus tracking uitvoert. Stel nu dat je de BBF gebruikt en je volgt je bewegende onderwerp en plotseling komt iets anders tussen jou en je onderwerp. Met het focussen via je ontspanknop zal je lens te allen tijde trachten scherp te stellen op dat obstakel zodra je vinger de ontspanknop indrukt om foto’s te maken. Dit probleem zal zich echter niet voordoen indien je scherpstelt met de ‘back button’ van je EOS-camera.

    De BBF scheidt de ontspanknop van scherpstellen. Komt er dus een ander obstakel tussen jou en je lens dan neem je eenvoudig je vinger van de ‘back button’ en je lensmotor zal stoppen en niet meer scherpstellen. Je kunt dus nog altijd foto’s maken maar zonder dat opnieuw scherp gesteld wordt. Op het moment dat het obstructie beweegt of uit beeld is kun je weer met de BBF opnieuw scherpstellen op je bewegende onderwerp.

    Is BBF nu noodzakelijk? Nee, zeker niet, ik gebruik het omdat ik het uitgeprobeerd heb en het een methode vond die wel bij me past. Andere fotografen zullen er misschien niet snel aan kunnen wennen. Mij heeft deze methode van scherpstellen echter vrij snel overtuigd van de voordelen. Kijk zelf maar eens of deze methode bij je stijl van fotograferen past.

    Instellen van de BBF
    De exacte methode van instellen zal afhangen van je EOS-model maar doe je altijd via de custom functions van je cameramenu. Hieronder enkele camera-typen:
    • Canon 1100D: C.Fn 7 (optie 1 of 3)
    • Canon 600D: C.Fn 9 (optie 1 of 3)
    • Canon 650D: C.Fn 6 (optie 1 of 3)
    • Canon 60D: C.Fn IV-1 (optie 1, 2, 3, of 4)
    • Canon 7D: C.Fn IV-1 (Custom Controls – Sluiter, AF-ON, AEL-knoppen)
    • Canon 6D: C.Fn III-5 (Custom Controls – Sluiter, AF-ON, AEL-knoppen)
    • Canon 5D Mark II: C.Fn IV-1 (optie 2 of 3)
    • Canon 5D Mark III: C.Fn menuscherm 2 (Custom Controls – Sluiter, AF-ON, AEL-knoppen)
    • Canon 1D X: C.Fn menuscherm 5 (Custom Controls – Sluiter, AF-ON, AEL-knoppen)

    Alvast een paar tips:

    • Sommige camera’s hebben de mogelijkheid om op hetzelfde moment zowel de BBF als ook de ontspanknop-focus actief te hebben. Overtuig je ervan dat enkel de BBF-methode actief is, anders heeft deze methode namelijk geen zin.
    • Indien je een draadloze afstandsbediening hebt waarmee je ook kunt autofocussen, dan is de kans groot dat je camera niet zal scherpstellen als je de afstandsbediening gebruikt en BBF actief is. Ben je toch genoodzaakt om scherp te stellen én je afstandsbediening te gebruiken, dan zal je tijdelijk je camera moeten terugzetten op scherpstellen met je ontspanknop i.p.v. met je ‘back button’.

    BBF is geen noodzakelijkheid maar een mogelijkheid die je kans op scherpe foto’s vergroot en je het leven als fotograaf iets gemakkelijker kan maken. Probeer het eens en kijk of het iets voor je is nu je de voordelen ervan kent.

    Veel succes,

    Huub Keulers

    http://www.huubkeulers.nl
    http://hs_fotografie.500px.com

    Note 1: De lichtmeting van je camera zal altijd gebeuren via je ontspanknop en staat volledig los van het scherpstellen via de Back Button Focus.


  • Creëer de WOW!-factor in je foto’s geplaatst op dinsdag 19 april 2016 11:57:53 door pjcdhaeze

    Herken je dit? Je zit thuis aan tafel met een lekker kopje koffie of thee en bladert door een mooi fotografietijdschrift. Je oog valt op een foto en je denkt meteen … ‘WOW!, dat is een pas een gave foto, dat wil ik ook kunnen!’

    Hoe komt het dat we zo op een beeld reageren? Welke elementen in een foto spreken ons zo aan? In dit artikel zal ik deze vragen trachten te beantwoorden, zodat ook jouw foto's de WOW!-factor krijgen en je met nog meer plezier gaat fotograferen.

    Natuurlijk zijn er al heel wat verhalen geschreven wat een foto sterk maakt. Toch ben ik zelf ook op onderzoek gegaan door naast honderd winnende foto’s van een aantal internationale fotowedstrijden ook een aantal persoonlijke foto’s te analyseren. Sommige van mijn bevindingen zijn ‘open deuren’, terwijl andere aspecten misschien niet zo direct voor de hand liggen.
    Om mijn analyse wat meer structuur te geven heb ik gekeken naar drie hoofdthema’s:
    • Toegepaste techniek (camera- en beeldbewerkingstechniek)
    • Visueel concept
    • Persoonlijke expressie

    Vervolgens heb ik binnen deze drie hoofdthema’s gekeken naar zaken als verhaal, compositie, belichting, emotie etc. Deze aspecten heb ik tenslotte verwerkt in een diagram welke als ‘reminder’ of checklist door je gebruikt kan worden. Uiteraard zal dit overzicht niet volledig zijn, hoewel ik wel getracht heb dit te verwezenlijken. Ik hoop in ieder geval dat je er je voordeel mee kunt doen.

    Wil je foto opvallen dan moet deze in ieder geval in een fractie van een seconde de aandacht van de kijker hebben. In bijna alle van de prijswinnende foto’s die ik bekeken heb, was dit ook het geval. Wat hierbij opvalt is dat er altijd een basisstructuur aanwezig is, die de kijker direct de foto ‘intrekt’.

    Deze basisstructuur bestaat altijd uit één of twee hoofdelementen namelijk:
    1. Contrastverschillen.
    Lichte/heldere elementen in een foto omgeven door donkere vlakken vallen altijd direct op. Daarom dat vaak een donker vignette wordt toegevoegd door de fotograaf. Dit kan tijdens het fotograferen gebeuren (d.m.v. een bepaalde flitstechniek) of nadien in een beeldbewerkingsprogramma zoals bv. Adobe Lightroom of Adobe Photoshop.


    2. Felle kleuren.
    Warme kleuren als rood, oranje en geel hebben het effect om uit de foto te springen. Ze creëren een 3D-effect dat meteen opvalt. Plaats je deze elementen op de juiste compositie-technische plek in je foto, dan heb je direct de aandacht van de kijker. Koele kleuren als blauw, groen een violet creëren juist rust in je beeld. Gebruik je een warme kleur als opvallend voorgrondelement en een koele kleur als achtergrond dan heb je een mooie combinatie.

    Heb je de aandacht van de kijker eenmaal te pakken, dan moet je ervoor zorgen dat je zijn aandacht blijft vasthouden. Hiervoor krijg je echter maar één kans, dus gebruik deze. Aandacht vasthouden doe je door de interesse van de kijker te blijven wekken. Maak gebruik van elementen uit de drie hoofdthema’s van boven getoond schema dan zal je foto zeker blijven boeien. Je foto heeft dan een zogenaamde ‘sweet-spot’ (een overlappend gebied van alle drie de hoofdthema’s).

    Ik ben ervan overtuigd dat jij dit soort foto’s ook kunt maken, misscien zelfs nog mooier. Kijk maar eens of je aspecten zoals ik hierboven beschreven heb kunt terugvinden in jouw foto’s.
    Neem je camera en verras je zelf en mensen om je heen door nog meer foto’s met de WOW! factor te maken. Ik wens je veel plezier hierbij.

    Huub Keulers

    Tekst: Huub Keulers
    Foto’s 1, 2, 3, 5 en 6: Huub Keulers
    Foto 4 (paprika's): Stephanie Lodewijks

    http://www.huubkeulers.nl
    http://hs_fotografie.500px.com


  • Oekraïne geplaatst op vrijdag 18 maart 2016 10:36:28 door pjcdhaeze
    NIET VERDER
    Oekraïne, arm, verward, ten einde raad.
    Stoel is geen stoel meer, stoel dient een ander doel,
    op straat, te midden van het vuil.
    Oekraïne, waar veel kinderen wel stoel maar geen kind kunnen zijn.
    Afgeschermd met een lint, tot hiertoe.
    En niet verder.
     
    BLOEMPJE
    Ik verschuil me, achter de bloem op mijn gezicht.
    Verstop me, zoek een plek in deze bloemloze wereld,
    ben bang voor alles om mij heen, de leegte, het gemis, verdriet.
    De bloem wijst mij de weg, naar een betere wereld,
    een wereld zonder leegte, zonder het gemis, zonder verdriet.
    Mijn bloem, ‘vergeet me niet’.
     
    VOLWASSEN
    Het gezicht van een volwassen kind,
    getekend door leed, verdriet, gemis.
    Moeder, drank en dood,
    Oma, drank, in leven.
    Vader, de ellende ontvlucht, op zoek naar een nieuw begin,
    alles achter zich latend, zelfs zijn kind.
    Zijn kind, dat toen volwassen werd.
     
    VERKEERD ADRES
    ‘Welkom,’ zegt het Oekraïense hek, ‘kom binnen.’
    ‘Speel,’ zegt het geschonken speeltoestel, ‘schommel en glij.’
    ‘Ik ben je thuis,’ zegt het oude internaat, ‘ik zal voor je zorgen.’
    Een broek, een trui, school en schrift, bed en eten.
    Kind, wat wil je nog meer?
    Ouderliefde zit niet in me, dat kan ik je niet geven,
    daarvoor ben je aan het verkeerde adres.
     
    NIET GELUKT
    Een Oekraïner, een wees, Ivan is zijn naam.
    Opgegroeid in een kindertehuis, een internaat en nog een internaat.
    Het moment kwam dat hij op eigen benen moest staan, het zelf moest doen.
    Kreeg een baan, een vriendin, een kind zelfs.
    Raakte zijn baan kwijt, zijn vriendin, zelfs zijn kind.
    Sprong van een brug, stak zichzelf in brand om er een eind aan te maken.
    Het is niet gelukt.
     
    SURROGAAT
    Een Nederlandse, een moeder, Wilma is haar naam.
    Opgegroeid in een warm en liefdevol gezin.
    Probeert warmte en liefde te delen, door te geven,
    aan wezen, zoals Ivan, Nataliya en Yura.
    Soms lukt dat, soms niet, soms even.
    Ziet zichzelf als surrogaat, een alternatief, een plaatsvervanger.
    Met alle liefde.
     
    HOOP
    Oekraïne, vrijstaand huis, openhaardhout voor de deur, wasgoed aan de lijn.
    Landelijke omgeving, bomen rondom.
    Cementmolen naast de deur, een verbouwing is ophanden.
    Een serre wellicht, een eigen zwembad of gewoon een garage.
    Het weer zit wat tegen, het regent.
    Maar ooit zal de zon weer gaan schijnen.
    Toch?
     
    GELOOF
    ‘Heb jij God misschien gezien,’ vraagt zij bezorgd, ‘ik kan Hem niet vinden.’
    ‘Nee, ik heb hem niet gezien,’ zegt hij, ‘maar Hij is in de buurt.
    Geef me je arm, laten we samen op Hem wachten.’
    ‘Hoe weet je dat Hij in de buurt is?’ vraagt zij opnieuw.
    ‘Geloof me,’ zegt hij, ‘Hij is even in gesprek.’

     

    Fotografie: Anko Zwerver
    Tekst: Jan Ebeltjes
    Maart 2016
    www.choe.nl

    www.facebook.com/StichtingChoe/


  • De ochtendfotograaf geplaatst op maandag 22 februari 2016 13:06:30 door pjcdhaeze

    Er is mij gevraagd om een gastblog te schrijven voor EOSzine. Voor mij is dat een hele uitdaging, ik ben fotograaf en geen schrijver, maar ik heb besloten om het toch te doen.

    Een gastblog schrijven zonder introductie vind ik niet echt beleefd, vandaar een korte introductie van wie ik ben. Mijn naam is Arjen Noord, geboren in 1976 en mijn hele leven al woonachtig in Zaandam. Ik ben begonnen met 'serieus' fotograferen in 2013. Vanaf dat moment is alles in sneltreinvaart gekomen en heb ik mezelf gespecialiseerd in landschapsfotografie.

    Nu zullen jullie je afvragen, wat bedoelt hij met de titel ochtendfotograaf? Eigenlijk is het heel simpel. Ik ben een fotograaf die 's ochtends aan het werk is. Voor dag en dauw sta ik op om op de vooraf bepaalde locatie aanwezig te zijn en alle mogelijkheden van die locatie in me op te nemen. Op het moment dat het mooiste licht daar is, wil ik klaar zijn om me volledig te kunnen focussen op de belichtingen die ik maak.

    Gaat dit een blog worden over technieken die ik gebruik om tot die ene foto te komen? Nee, absoluut niet. Techniek beheersing en camera beheersing is belangrijk, maar wat voor mij misschien nog wel belangrijker is, is dat ik de sfeer die ik ervaar en voel wil overbrengen in mijn foto's. Er is niets fijner dan het gevoel te hebben dat je alleen op de wereld bent om de zonsopkomst mee te maken in al zijn facetten.

    Is er een specifieke reden dat ik in principe alleen 's ochtends fotografeer? Die is er zeker. Mensen zijn van nature middag en avondmensen. 's Ochtends zal je niet zoveel menselijke activiteit waarnemen die een compositie kunnen verstoren. Dat is een reden. Een andere reden is dat aan het begin van de ochtend meestal de mooiste omstandigheden daar zijn.

    De dagelijkse gang in temperatuur, verschil tussen dag en nacht, bewolking en windsnelheid zijn meestal ideaal rond zonsopkomst. Een warme dag gevolgd door een koude heldere nacht met genoeg vocht in de lucht geeft een sprookjesachtige wereld. Dat zijn voor mij de momenten die ik wil hebben voor het maken van een foto.

    Een voorbeeld hiervan is Nieuwjaarsochtend jongstleden. Na om 3.00 uur 's nachts thuis te zijn gekomen van Oud en nieuw is Nieuwjaarsochtend een ochtend dat je het rustig aan doet. Maar als de vooruitzichten rond zonsopkomst dan zo ideaal zijn, dan moet de wekker worden gezet om die omstandigheden te benutten. Dat het dan een nachtje is geworden van 3 ½ uur is alleen maar erg als het op een grote teleurstelling uitdraait.

    Om 7.00 uur 's ochtends zat ik dus in de auto richting Edam. Als je dan door de polder rijdt met de mist om je heen en al wat kleur in de lucht ziet, dan word ik lichtelijk nerveus. Om 8.45 uur komt de zon op en ruim daarvoor was ik al bezig om de belichting te krijgen zoals ik hem graag zou willen. Als je dan thuiskomt en de foto's gaat ontwikkelen in Lightroom dan komt dat tevreden gevoel om de hoek kijken. Het was het waard!

    Het weer is voor mij dus heel erg belangrijk om een foto ochtend te plannen. Zijn de weersvooruitzichten geschikt voor het idee dat ik in mijn hoofd heb? Welke sfeer wil ik in mijn foto hebben? Is dat sprookjesachtig, wil ik sereniteit in mijn foto of wil ik juist een warmer sfeergevoel hebben? Alles hangt samen met de weersomstandigheden van die ene ochtend dat je op stap gaat. Ik zou zeggen, zet de wekker en ervaar het zelf.

    Arjen Noord

    www.arjennoord.nl

     


  • Ik daag je uit..... geplaatst op zondag 14 februari 2016 08:42:19 door pjcdhaeze

    Ik daag je uit jezelf uit te dagen!

    Waarom?
    Om de aarde een beetje beter te maken. Je hoort immers veel over de problemen waarin onze aarde verkeert. Serieuze problemen, met vaak een ingewikkelde politieke achtergrond. Problemen die jij en ik niet één, twee, drie de wereld uit kunnen helpen. Maar dat betekent niet dat we niets kunnen doen. We kunnen juist heel veel.

    Hoe?
    Vele handen maken licht werk. Daarom daag ik je uit eens in de spiegel te kijken en je eigen levensstijl onder de loep te nemen. Maak vervolgens een aantal ogenschijnlijk kleine veranderingen in je dagelijks leven. Maak het jezelf vooral niet te moeilijk, het is juist de bedoeling dat het weinig inspanning kost. Stel je eens voor wat al die kleine veranderingen samen te weeg kunnen brengen. Kleine veranderingen hebben samen een enorme impact. Daarom wil ik je vragen om mee te doen.

    Wanneer?
    Eigenlijk iedere dag. Het gaat om een blijvende verandering teweeg te brengen en zo de wereld weer door te geven aan de volgende generatie.

    Neem jij de uitdaging aan?
    Deel deze boodschap dan met iedereen die je kent in je dagelijkse contacten en social media. Hang het desnoods op een A4-tje op je voordeur. Maar geef het door.

    Wat doe ik?
    Om te beginnen neem ik voortaan altijd een tasje mee naar de winkel. En als ik geen tas bij me heb, dan moet ik maar een paar keer lopen. Ik hoop in de toekomst namelijk niet meer dit soort foto’s te maken. Plastic tassen en verpakking zijn vaak met een beetje inspanning makkelijk te vermijden.
    • Verder gaat alle stroom van onze elektrische apparaten als we ze niet gebruiken. Geen stand-by meer bij ons thuis. Nuttig en het bespaart ook nog eens een hoop geld.
    • Een dag minder vlees eten in de week heeft enorme impact voor de uitstoot van broeikasgassen. Het leuke is ook dat je daardoor met meer aandacht naar de bereiding van je eten gaat kijken. Leuk, lekker en nuttig.
    • Vanaf nu reis ik groener door de CO2 uitstoot van mijn vluchten te compenseren via www.greenseat.nl
    •Vaker op de fiets in plaats van met de auto.

    Kleine logische dingen, die je misschien al lang doet. Fantastisch! Maar zeg dan niet: “oh, dat doe ik allemaal al”. Blijf jezelf uitdagen door te zien wat je nog meer kan doen en inspireer anderen. Er is geen reden om jezelf hier niet over uit te spreken.

    Als we allemaal mee doen hebben we onze toekomst in eigen hand. Ik denk dat de foto’s wel laten zien waarom de behoefte bestaat.

    Doe jij mee? Alvast bedankt!
    #challengetochange

    Jasper Doest
    www.jasperdoest.comwww.facebook.com/DoestPhoto, Twitter @DoestPhoto, Instagram @jasperdoest


  • 365-Dagen fotoproject geplaatst op maandag 25 januari 2016 12:51:14 door pjcdhaeze

    In december 2014 sloot de organisatie waar ik ruim 20 jaar had gewerkt. Geen leuke gebeurtenis en op dat moment vooralsnog ook nog geen vervanging van die werkzaamheden. De klussenlijst is lang, dus vervelen is geen optie. En het leek mij wel een goed idee om daarbij ook een soort fotoproject te gaan doen.

    Tijdens een wandeling eind december – mijn G15 als altijd in de jaszak – maak ik een foto. Thuis de foto inladen in Lightroom en opeens, zomaar, is een nieuw project ‘geboren’. Geen spectaculair project en zeker al heel wat vaker gedaan. Maar nog niet door mij! Nog geen betaald werk voorhanden hebbende besluit ik onder het motto

    ‘a photo a day, keeps boredom away’

    een 365-dagen project te beginnen.
    Een soort dagboekachtig karakter stel ik me er van voor. En geen enkel idee of het me gaat lukken het ook 365 dagen vol te houden. Dus bouw ik een ontsnappingsroute in voor mezelf. Ik ga voor 365 foto’s, maar of dat op aaneengesloten dagen gebeurt …? En toch weet ik dat ik voor ‘iedere dag’ zal gaan.

    Ik kies niet voor een bepaald onderwerp of vaste invalshoek. Gewoon wat me dagelijks voor de ogen komt, ongestructureerd zeg maar. Tegelijkertijd wil ik ook een soort consistentie inbouwen in die lange reeks. Er zijn vele keuzes en op dat moment staat het polaroidachtige kader mij het meest aan. Vierkante foto’s gecombineerd met een paar woorden, al naar gelang het onderwerp en de stemming, dat moet voor mij de rode lijn in de reeks worden. Geen pretenties. Gewoon kiekjes, maar wel mijn kiekjes!
    Zo verwoord ik dat onder andere bij het album dat ik hiervoor op Facebook aanmaak.

    Het viel me niet mee om iedere dag een foto te maken. En al die vermeende vrije tijd was overigens ook zo verdwenen. Begin januari werd me een tijdelijke werkplek aangeboden. En later nog eentje.
    Er waren dagen dat ik in het donker van huis ging en in het donker weer thuiskwam. En tussendoor weinig fotomomenten. Soms had ik slechts 1 foto (snel gemaakt vanuit een rijdende auto bijvoorbeeld), vaak gelukkig meerdere, zodat ik nog iets te kiezen had.

    Het voordeel van werken en ook nog in een andere stad/omgeving was natuurlijk dat de omgeving om foto’s te maken zich als vanzelf uitbreidde. En welkome afwisseling dus. Gaandeweg leerde ik ook steeds beter te letten op mijn (directe) omgeving en ‘kleine’ onderwerpen. Af en toe een bloem in de achtertuin, of dat tafereeltje waar ik al vaker langsgekomen was. En die in mijn geheugen prenten voor een andere dag.
    Ik heb ervaren dat onderwerpen zich vaak vanzelf aandienen, soms echt gezocht moesten worden. En dat er in mijn directe omgeving vaak genoeg te vinden was. Zelfs in mijn eigen huis. Een detailfoto kan van van alles zijn immers.

    27 december 2015, dag 365 na de start van mijn zelfgekozen project en ruim 3000 foto’s in mijn Lightroom-map. Ik kies foto 365 uit. Het is gelukt!

    Hoewel een leuke ervaring, was ik er na die 365 dagen ook klaar mee. Even niet naarstig de hele tijd mijn omgeving scannen op foto-onderwerpen. Mijn Canon G15, het hele jaar een betrouwbare en fijne metgezel, een dagje rust gunnen.
    Natuurlijk, de ene foto spreekt mij meer aan dan de andere. En soms zoek je naar de woorden voor een tekst, een andere keer zet je er snel iets neer. Ik ben zelf met het totaalresultaat content. Link naar album: 365-reeks

    De meeste 365-reeks foto’s zijn gemaakt met de Canon PowerShot G15, verder met mijn Canon EOS 40D en een enkele keer mijn telefoon of een andere camera.

    Rob van der Pijll
    website


  • Lange sluitertijden (autolichten) geplaatst op woensdag 9 december 2015 13:13:00 door pjcdhaeze

    Via Canon Nederland ben ik gevraagd om een gastblog te schrijven voor www.eoszine.nl, de ontmoetingsplaats voor de enthousiaste EOS-fotograaf. Ik vind het altijd fascinerend om de autolichten met de camera om te toveren tot lichtstrepen, door lange sluitertijden te gebruiken. Ik vind dat het een avondfoto een stuk sensationeler kan maken. Hieronder zal ik vertellen waar ik op let als ik ’s avonds lange sluitertijden van autolichten ga fotograferen. Heerlijk ’s avonds op stap met mijn camera en statief…

    Materiaal
    Voordat ik vertrek zorg ik dat mijn lens schoon is. Dit is echt een must bij avondfotografie, want elke stofje of vlekje kun je zien op de donkere foto. Als je de mogelijkheid hebt zorg dan dat je twee camera’s, meerdere (opgeladen) batterijen, meerdere geheugenkaarten, een afstandsbediening, een lensdoekje en natuurlijk een statief bij je hebt. De dubbele spullen neem ik altijd mee, omdat er altijd iets kapot kan gaan. De afstandsbediening is voor mij een vereiste, omdat ik dan de ontspanknop van de camera niet hoef in te drukken (wat weer kan zorgen voor bewegingsonscherpte). Het statief kun je natuurlijk niet thuislaten, omdat je werkt met lange sluitertijden die je niet uit de hand kunt fotograferen.

    Perspectief
    Van tevoren heb ik al wat ideeën in mijn hoofd op welke manier ik de foto wil maken. Ik zorg ervoor dat ik de foto in verschillende perspectieven maakt. De foto van de Erasmusbrug en de Eifeltoren heb ik allebei gemaakt vanuit de kikker-perspectief. Statief zo laag mogelijk, de camera wijst dan een tikkeltje omhoog (geen aanrader bij regen). Deze foto’s heb ik ook met een verticaal kader gemaakt, maar dat pakte minder immens uit dan de kikker-perspectief.

    Omgeving
    Omgeving betekent letterlijk ‘gebied om iets heen’. Voordat ik op pad ga, bedenk ik een plaatje dat ik wil schieten mét autolichten (en iets herkenbaar). Met de foto van de Erasmusbrug heb ik gewacht tot de winter, dan wordt het vroeg donker en staan de lichten van de kantoren nog aan. Deze foto had ik al eens eerder gemaakt, maar tijdens die keer regende het, maakte ik de foto vanuit kikker-perspectief en had ik dus nare druppels op mijn foto die ik met Photoshop niet kreeg weggewerkt. Dus voordat je vertrekt, check even Buienrader, anders kan het zomaar zijn dat je nog een keertje terug moet.

    Tijdens een weekendje weg naar Parijs met mijn vriend, bedacht ik me hoe ik een unieke foto kon maken van de verlichte Eiffeltoren. Bij deze foto ben ik midden op het kruispunt, voor een stoplicht, gaan zitten. Als je een keer in Parijs bent geweest, dan weet je hoe chaotisch het verkeer is. Zwetend zette ik mijn spullen klaar. Ik begon nog meer te zweten toen er een politieauto langsreed. De politiemannen keken me aan, moesten lachen, zwaaiden naar me en reden (gelukkig) weer door. Ik moet hier wel even zeggen dat veiligheid boven alles gaat. Dit gaf een enorme kick, maar ik had het niet gedaan als het te onveilig was geweest.

    Dan de laatste foto van de Big Ben in Londen. Zoals je kunt zien had het net geregend en was de weg nat. Het was moeilijk om zo dicht langs de weg te staan, zonder spetters van voorbijrazende dubbeldekkers en auto’s op mijn lens te krijgen. Heb een aantal dezelfde foto’s gemaakt, waarvan dit de enige was zonder spetters op de foto. Vandaar dat het lensdoekje altijd meegaat :-)

    Tot slot wil ik vermelden dat ik de foto’s met lange sluitertijden meestal maak met de volgende instellingen: RAW, f/8-f/14 , sluitertijd op 8 seconden-30 seconden, iso 100. De foto’s zijn gemaakt met de EOS 6D en EOS 7D in combinatie met de Canon EF 24-105mm f/4 lens. Reageer gerust hieronder en wellicht tot een volgende blog!

    Alyssa van Heyst


  • Reizen door het lenzenlandschap geplaatst op maandag 19 augustus 2013 06:53:03 door pjcdhaeze

    Digitaal
    In 2009 stond ik in een bekende fotozaak in Holten. In de ene hand een Canon EOS 1000D body en in de andere de EF-S 17-85mm f/4-5.6 IS. Na jaren plezier van een Pentax-camera dan toch over op digitaal. Wat ik me nog herinnerde van het ‘analoge tijdperk’, was dat er twee zaken van belang zijn om een goede foto te maken: gevoel voor het fotograferen en een goede lens. En de EF-S 17-85mm was beter dan standaard, dus die had ik alvast.
    Het idee van de EF-S 17-85mm was dat deze gewoon op de body zou blijven, niet hoeven wisselen. Maar waarom maakt Canon dan nog zo’n 60 andere lenzen? Van groothoek tot tele, van macro tot soft-focus en van zoom tot prime.
    Nu vier jaar later heb ik toch zo’n tien lenzen in mijn bezit gehad. Ook met een ‘beperkt budget’ is het goed reizen door het enorme lenzenlandschap. Populaire lenzen wisselen namelijk soms van eigenaar voor 80% van de nieuwwaarde. Je kunt dus vrij straffeloos inruilen. Gaaf!

    Op reis
    De lenzenreis begon met de populairste macrolens van Canon (EF 100mm f/2.8 1:1), want bloemen en dergelijke leken me wel wat. De lens had wel een belangrijk ‘nadeel’, of wel meer, zo vond ik. Als je namelijk met goed glas foto’s maakt, ga je dat meteen zien aan je foto’s en bij die van anderen en wil je nog meer. Dat is het moment dat je voorzichtig moet worden. Je wordt namelijk besmet met - laten we zeggen - het ‘L virus’. Je weet wel, die Canonlenzen met zo’n rood lijntje erop en een ‘L’ in de typeaanduiding. En die lens is er ook gekomen.
    Dus weg met de EF 100mm macro. Was de lens niet goed? Nee, integendeel. Technisch uit de kunst, alleen veroverde het geen plekje in mijn hart. Dus niet getreurd, de EF 70-200mm f/4 L was al een feit voordat je ‘raket’ kunt zeggen. En die EF 70-200mm? Holy moly! Als je dacht dat het niet scherper kon, nou wel dus. En soepel dat alles gaat. Zoomen met één vinger en een autofocus zo snel als een… raket? Wow!  En toch… was de lens niet goed? Nee, in tegendeel. Technisch uit de kunst, alleen wederom veroverde hij geen plekje in mijn hart. Achter elkaar passeerden de EF 50mm f/1.8 (plastic fantastic), en van wat je goed bevalt, koop je dan de broer; de EF 50mm f/1.4, de EF-S 60mm f/2.8 macro, de EF-S 40mm f/2.8 STM en de Sigma 50mm 1.4.
    Tussendoor liet de EF-S 17-85mm vrij plots het leven. Ik had inmiddels de EOS 550D aangeschaft en ben gaan kijken of er iets op de markt was dat binnen dezelfde prijsrange net iets beter was. Dat was wel even lastig. Na lang zoeken twee lenzen gekocht en naast elkaar gebruikt. De EF-S 18-135mm f/3.5-5.6 IS STM van Canon en een tweedehands Sigma 24-70 2.8 (EX DG). Beide bevielen goed, maar 24mm op een EOS 550D vond ik toch te beperkt voor wat betreft beeldhoek voor een standaard zoomlens, ondanks de beeldkwaliteit en de lichtsterkte.

    Bestemming
    Inmiddels lijk ik op bestemming aangekomen. Ik schiet nu met de EOS 550D body met de De EF-S 18-135mm STM en een Sigma 50mm 1.4. Voor het gewone huis-tuin-keukenwerk doet de EF-S 18-135mm STM het goed. Maar ik kies het liefst voor de capaciteiten van de 50mm. Deze primelens geeft me meer rust en minder afleiding tijdens het fotograferen. Daar moet je wel van houden. En dan heb ik het nog niet gehad over de optische voordelen, deze leveren aantrekkelijke beelden op ‘und ein bisschen mehr’. En kom op zeg, wat gaat er nou boven zo’n enorme frontlens van deze lichtsterke Sigma? Nou, misschien een update van Canon’s EF 50mm 1.4? ;-)

    Uiteindelijk gaat het er om dat je werkt met de spullen die passen bij jouw manier van fotograferen. Dus niet per se de spullen met de beste reviews, maar die dingen die bij jou een plekje in je hart veroveren. En daarmee ga je lekker naar buiten, foto’s maken.

    Albert Boel


Laatste reacties