Gastblog

  • Oekraïne geplaatst op vrijdag 18 maart 2016 10:36:28 door pjcdhaeze
    NIET VERDER
    Oekraïne, arm, verward, ten einde raad.
    Stoel is geen stoel meer, stoel dient een ander doel,
    op straat, te midden van het vuil.
    Oekraïne, waar veel kinderen wel stoel maar geen kind kunnen zijn.
    Afgeschermd met een lint, tot hiertoe.
    En niet verder.
     
    BLOEMPJE
    Ik verschuil me, achter de bloem op mijn gezicht.
    Verstop me, zoek een plek in deze bloemloze wereld,
    ben bang voor alles om mij heen, de leegte, het gemis, verdriet.
    De bloem wijst mij de weg, naar een betere wereld,
    een wereld zonder leegte, zonder het gemis, zonder verdriet.
    Mijn bloem, ‘vergeet me niet’.
     
    VOLWASSEN
    Het gezicht van een volwassen kind,
    getekend door leed, verdriet, gemis.
    Moeder, drank en dood,
    Oma, drank, in leven.
    Vader, de ellende ontvlucht, op zoek naar een nieuw begin,
    alles achter zich latend, zelfs zijn kind.
    Zijn kind, dat toen volwassen werd.
     
    VERKEERD ADRES
    ‘Welkom,’ zegt het Oekraïense hek, ‘kom binnen.’
    ‘Speel,’ zegt het geschonken speeltoestel, ‘schommel en glij.’
    ‘Ik ben je thuis,’ zegt het oude internaat, ‘ik zal voor je zorgen.’
    Een broek, een trui, school en schrift, bed en eten.
    Kind, wat wil je nog meer?
    Ouderliefde zit niet in me, dat kan ik je niet geven,
    daarvoor ben je aan het verkeerde adres.
     
    NIET GELUKT
    Een Oekraïner, een wees, Ivan is zijn naam.
    Opgegroeid in een kindertehuis, een internaat en nog een internaat.
    Het moment kwam dat hij op eigen benen moest staan, het zelf moest doen.
    Kreeg een baan, een vriendin, een kind zelfs.
    Raakte zijn baan kwijt, zijn vriendin, zelfs zijn kind.
    Sprong van een brug, stak zichzelf in brand om er een eind aan te maken.
    Het is niet gelukt.
     
    SURROGAAT
    Een Nederlandse, een moeder, Wilma is haar naam.
    Opgegroeid in een warm en liefdevol gezin.
    Probeert warmte en liefde te delen, door te geven,
    aan wezen, zoals Ivan, Nataliya en Yura.
    Soms lukt dat, soms niet, soms even.
    Ziet zichzelf als surrogaat, een alternatief, een plaatsvervanger.
    Met alle liefde.
     
    HOOP
    Oekraïne, vrijstaand huis, openhaardhout voor de deur, wasgoed aan de lijn.
    Landelijke omgeving, bomen rondom.
    Cementmolen naast de deur, een verbouwing is ophanden.
    Een serre wellicht, een eigen zwembad of gewoon een garage.
    Het weer zit wat tegen, het regent.
    Maar ooit zal de zon weer gaan schijnen.
    Toch?
     
    GELOOF
    ‘Heb jij God misschien gezien,’ vraagt zij bezorgd, ‘ik kan Hem niet vinden.’
    ‘Nee, ik heb hem niet gezien,’ zegt hij, ‘maar Hij is in de buurt.
    Geef me je arm, laten we samen op Hem wachten.’
    ‘Hoe weet je dat Hij in de buurt is?’ vraagt zij opnieuw.
    ‘Geloof me,’ zegt hij, ‘Hij is even in gesprek.’

     

    Fotografie: Anko Zwerver
    Tekst: Jan Ebeltjes
    Maart 2016
    www.choe.nl

    www.facebook.com/StichtingChoe/


    • Stil zaterdag 19 maart 2016 00:16:24
      Geplaatst door: Ina
      Meer woorden zijn niet nodig.
    • Kippenvel  zaterdag 19 maart 2016 22:25:34
      Geplaatst door: Eline Ploegman
      Wauw, daar wordt je stil van. Bijzonder mooie foto's en gevoelige teksten, Kippenvel!
    • Talent zondag 20 maart 2016 18:06:10
      Geplaatst door: UAGIRL
      Supperr..talent is talent ...jullie allebei...
    • Geraakt zaterdag 2 april 2016 21:07:14
      Geplaatst door: Harrie van der Meer
      Hoe een intriest verhaal prachtig verbeeld en verwoord kan worden. Geraakt, diep geraakt. De leegheid in de ogen van de kinderen die lang geleden opgehouden zijn kind te zijn. Wat een drama! Hoe kun je leven zonder liefde! Zo onvoorstelbaar wreed!
    • schuldgevoel donderdag 14 april 2016 18:20:29
      Geplaatst door: A van der Laan
      Soms krijg ik het gevoel dat het allemaal onze schuld is wat daar gebeurd en daar draagt dit ook aan bij met zielige foto,s van trieste mensen. Maar er zijn ook veel vrolijke mensen in Oekraine en die zien we tegenwoordig heel weinig omdat het geen geld oplevert
    • Reactie schuldgevoel donderdag 14 april 2016 22:13:56
      Geplaatst door: Stichting CHOE
      Beste mevrouw/mijnheer A. van der Laan, Het door u genoemde schuldgevoel (her)kennen wij niet. Als stichting proberen we iets voor deze 'trieste' (mensen)kinderen te betekenen omdat wij van mening zijn dat ook zij deel uit mogen maken van de groep 'vrolijke' mensen in Oekraïne. Wat de 'zielige' foto's betreft, deze hebben niets met geld maar veel meer met begrip (voor onze naaste) te maken.
    • Reactie schuldgevoel. vrijdag 15 april 2016 06:16:54
      Geplaatst door: Anko
      Al ik vrolijke mensen had ontmoet, dan had ik die zeker ook gefotografeerd.... Met de foto's wil ik laten zien hoe het leven bij onze buren is.
    • Oekraine dinsdag 19 april 2016 16:57:42
      Geplaatst door: Peter
      Mooie tekst bij de mooie foto's. Krijg er kippenvel van.
    • Prachtige verwoorde documentaire..... zondag 5 juni 2016 14:36:45
      Geplaatst door: Herman Bultman
      De schrijver vanaf het begin van zijn activiteiten van redelijk dichtbij mogen volgen. Veel waardering voor al het goede werk samen met de mensen rond hem. Altijd het belang van deze kids ver geplaatst boven andere zaken. Het lezen van dit boek laat me nog de beweegredenen van al het goeie werk begrijpen. Trots dit soort mensen in mijn vriendenkring te hebben. Bedankt Jan en al je lieve collega's.

    Plaats uw reactie

    Velden met een * zijn verplicht.
     
     
      

Laatste reacties

  • Welke foto bewaren en welke niet?
    25-07-2024 11:13
  • Dat komt me bekend voor.
    24-07-2024 17:40
  • Meesterlijk
    08-05-2024 22:21
  • reactie op mijn eerste video film met de R7
    26-04-2024 16:09
  • Filmpje ziet er al heel mooi uit
    26-04-2024 10:38