Pieter Dhaeze

  • Lichtmeter | Déjà vu geplaatst op vrijdag 22 januari 2016 14:48:34 door pjcdhaeze

    Laatst moest ik in mijn fotokast op zoek naar een losse tussenring. Met enige moeite - ik gebruik hem namelijk niet elke dag - had ik die uiteindelijk gevonden. Tijdens deze ‘zoektocht’ stuitte ik op een heel ander (en vergeten) accessoire: mijn lichtmeter. Toen ik hem aanzette, gaf hij geen teken van leven meer. Een lege batterij. Ik had hem eerst terug willen leggen, maar omdat ik toch even naar zijn batterij moest kijken, heb ik er na al die jaren weer eens mee zitten spelen.
    Ik heb hem een jaar of tien geleden gelijktijdig aangeschaft met mijn Elinchrome flitsset, waarbij ik hem in het begin redelijk vaak gebruikt heb in mijn studio. Ook kwam hij van pas bij continu-lichtopstellingen voor de productfoto’s, die ik onder andere maak voor EOSzine en mijn boeken.

    Het is toch bijzonder om te zien dat ik hem nu al vele jaren niet meer gebruikt heb en ook zijn bestaan bijna vergeten was. Waarom is de lichtmeter eigenlijk in ongerede geraakt?
    In de studio ben ik niet hele dagen bezig met uitvoerige portretfotografie. Bovendien ben ik niet steeds uitgebreid aan het experimenteren. Ik heb een paar verschillende flits-opstellingen, waarmee ik prima verschillende soorten portretten kan maken. Nadat ik die een paar keer gebruikt had en gemeten met mijn lichtmeter, wist ik op een zeker moment elke setup zonder meter in te stellen.
    Dat is ook het geval geweest met mijn productfoto’s. De eerste paar keer heb ik de lichtmeter gebruikt, daarna wist ik blindelings hoe de instellingen van camera en licht waren. Kleine variaties los ik zowel bij portretten als producten op door een paar testfoto’s te maken. De lichtmeter heeft destijds zeker zijn nut bewezen, maar is gezien de bekendheid met mijn eigen lichtomstandigheden overbodig geworden.

    Nadat ik de batterij had opgeladen en teruggeplaatst, was de lichtmeter weer ready-to-go. Hij werkte nog steeds als vanouds en zou zo weer in de studio zijn diensten kunnen bewijzen. Omdat dat bij mij dus passé is, heb ik de lichtmeter even het veld mee ingenomen. Gewoon buiten. Misschien zou hij daar nog van nut kunnen zijn.
    Helaas. Een lichtmeter werkt het beste met opvallend licht en buiten voor architectuur en landschap werk je bijna altijd met gereflecteerd licht. En daarbij is de interne lichtmeter van de camera duidelijk in het voordeel, omdat hij precies de helderheid in het kader kan meten. Als je inzoomt op een gebouw, dan ziet de lichtmeting van de camera letterlijk het tegenlicht niet en wordt daardoor dus ook niet misleid. Bovendien fotografeer ik bij wisselend licht en veranderende onderwerpen altijd in RAW en in de Av-stand met Meervlaksmeting, waarbij ik bij heldere onderwerpen (of tegen-licht/lucht) een stopje overbelicht en bij donkere onderwerpen een negatieve belichtingscompensatie gebruik. De belichting van mijn foto’s is zo voor 95% in orde en die laatste 5% kan ik eventueel corrigeren in Lightroom. Ook binnen in het theater werkt deze aanpak prima. Het draaien aan wieltjes is zo te een minimum beperkt, ik hoef me niet druk te maken om de techniek en ik kan al mijn aandacht besteden aan kadering en timing.
    Op het moment dat het onderwerp echter buiten weer binnen ‘handbereik’ komt, zoals bij natuur- en macrofotografie, dan wordt de inzetbaarheid van een lichtmeter weer zinvol. Je kunt dan opvallend licht meten en de instellingen worden niet misleidt door de helderheid of de schittering van het onderwerp. Zaken die de interne lichtmeting dan ‘onverwacht’ op het verkeerde been kunnen zetten.

    De lichtmeter ligt weer op terug op zijn oude stek. Waarschijnlijk zal hij weer in de vergetelheid raken. En als ik hem over een paar jaar tijdens een zoekactie weer tegenkom, dan zal ik ongetwijfeld met weemoed terugdenken aan zijn vroegere inzetbaarheid, om hem - na een kort praktijkrondje buiten - weer terug op te bergen. L’histoire ce répète.

    Heb jij andere of betere ervaringen met een losse lichtmeter, laat het me dan weten. Dan kan ik hem voortaan misschien toch weer standaard in mijn cameratas meenemen.


  • Jaarbespiegeling 2015-2016 geplaatst op donderdag 31 december 2015 09:57:22 door pjcdhaeze

    Deze jaarwisseling is een goed moment om eens terug te blikken op het fotojaar 2015 van Canon en EOSZine.

    Als ik de lange lijst van persberichten van Canon in 2015 (klik hier) eens doorsnuffel, dan is er dit jaar veel moois verschenen voor de EOS-fotograaf. Een kort overzicht:
    • Zes nieuwe EOS-camera’s: EOS 5Ds, EOS 5DsR, EOS 750D, EOS 760D, EOS M3, EOS M10
    • Drie nieuwe PowerShots: G3X, G5X en G9X
    • Drie nieuwe EF-lenzen: EF 11-24mm 4L, EF 50mm 1.8 STM, EF 35mm 1.4L II
    • Een nieuwe flitser: Speedlite 430EX III-RT
    • Een 4K-camcorder: XC10
    • Een A2+ fotoprinter: imagePROGRAF Pro1000
    • Drie mijlpalen: 10 jaar EOS 5D-serie, 80 miljoen EOS-camera’s en 110 miljoen EF-lenzen.
    Voor mij persoonlijk zijn in deze lijst de EOS 5Ds(R) met 50 miljoen pixels, de prijs/kwaliteit van de EF 50mm 1.8 STM en de kennismaking met de XC10 en 4K-video, opvallende en welkome introducties. Ze worden echter overschaduwd door mijn enthousiasme voor de PowerShot G5X (klik hier). Zoals je weet ben ik erg blij met ’Large sensor’-compact (lees mijn blogs: klik hier en hier), die de heuse combinatie is van hoge beeldkwaliteit en jaszakformaat in tegenstelling tot de systeemcompactcamera’s. Die zijn vooral meer van hetzelfde en vragen uiteindelijk toch om een cameratas. De G5X maakt de G7X compleet met een kanteldraai-touchscreen, een flitsschoen en een hoogwaardige EVF. In combinatie met een echte EOS, breng je met een G5X - de ideale reportage- en reiscamera - elke fotosituatie tot een goed einde.
    Mijn wensenlijstje voor 2016? Als ik er echt praktisch over nadenk, zijn er op dit moment geen fotosituaties die ik met het bestaande Canon-aanbod niet zou kunnen ‘tacklen’. Voor alle omstandigheden heeft Canon wel de geschikte camera, de juiste lens of noodzakelijke accessoire. Natuurlijk zou ik ook wel één camera willen die én compact is én makkelijk te bedienen én een volbeedsensor heeft met de hoogste resolutie én ruisvrije ISO’s van 102.400 én 25 beelden per seconde schiet op volle resolutie én die volledig stil is én betaalbaar én én én, maar die zal nooit bestaan. Of lenzen die én klein zijn én lichtsterk én voordelig. Als fotograaf zul je moeten kiezen. Dat zal na 2016 niet anders zijn. Als we toch even in de glazen bol kijken - ik weet net zo weinig als elke EOSzine-lezer - dan zou het mogelijk zijn dat de EOS 1DX (oktober 2011) en de EOS 5D mark III (maart 2012) aan vervanging toe zijn. Ook de EOS 6D (september 2012) en de EOS 70D (juli 2013) zijn al wat ‘ouder’. Wat we missen in het Canon-lijstje van 2015 is een serie lichtsterke EF-M pancake-lenzen, zodat de kwaliteiten van de EOS M-serie beter tot hun recht zouden komen. Andere lenzen die aan ‘vervanging’ toe zijn zouden de EF 50mm 1.4 (1993) kunnen zijn en misschien de EF 16-35mm 2.8L II, die nu concurrentie ondervindt van de fabuleuze EF 16-35mm 4L IS (klik hier). Voor mij persoonlijk zou de EF-S 15-85mm (vergeten all-round lens voor APS-C, klik hier) in een nieuw jasje gestoken mogen worden met een vast diafragma van f/4 en met STM (beide voor video).
    Wil je zelf eens mijmeren over nieuwe camera’s en lenzen en wegdromen bij de geruchten op internet, google dan eens ‘canon 2016’ en je weet ‘alles’ over Canon in 2016 ;-)

    Wat EOSzine betreft is 2015 een jaar geweest waarin ik de publicatie van reviews en educatieve artikelen heb voortgezet, zoals ik dat januari 2009 begonnen ben. Opvallend is dat ik daarbij steeds meer video gebruik, want een foto zegt meer dan duizend woorden, maar video zegt soms meer dan duizend foto’s. Het video-kanaal van EOSzine (klik hier) mag zich dan ook verheugen op een toenemend aantal abonnees en laatst is de 1200-grens overschreden. Bedankt. Ook heb ik meer aandacht gegeven aan Twitter (klik hier), niet zozeer in het aantal tweets, maar vooral kwalitatief met meer beeld. Behalve via reviews en artikelen heeft EOSzine ook iets te vertellen via zijn bloggers (klik hier). Johan, bas, Tony en Rob laten je regelmatig in hun fotografische keuken kijken en inspireren je met prachtige foto’s. we zijn ook op zoek naar gastbloggers. Heb jij iets leuks te delen in woord en beeld? Laat het dan weten (klik hier).
    De social media (YouTube en Twitter) en onze blogs wil ik in 2016 nog meer onder de aandacht van de EOSziner brengen, zodat er meer interactie ontstaat en we meer van elkaar kunnen leren. Ook zal video onverminderd een rol blijven spelen in onze communicatie.

    Voor mij persoonlijk was 2015 een mooi fotojaar. Ik heb de ‘large sensor’-compact ontdekt. De PowerShots G3X, G5X en G7X zijn topcamera’s voor uitstapjes, vakanties en reportages. Ook heb ik anderhalve maand met een EOS 5DsR en een spiegelloze systeemcamera met volbeeldsensor van 40+ Mp kunnen fotograferen, zodat ik spiegelloos in de praktijk heb kunnen beleven en alle ‘hosanna’-verhalen van internet zelf kon ervaren. En dan blijkt dat al die ophef reuze meevalt. De commotie is vooral gebaseerd op theoretische metingen en spec-beschouwingen en zelden op algemeen praktisch gebruik. De betreffende spiegelloze camera had in RAW-beeldkwaliteit uiteindelijk weinig echte voordelen, die alleen maar tot uiting kwamen op 100% in Photoshop en die niet opwogen tegen de beperkte lensbeschikbaarheid, de ‘onhandige’ ergonomie en onpraktische bediening. Alle drie punten waardoor je fotomomenten kunt missen, die je met een EOS 5DsR wel kunt vastleggen, want soms is bediening belangrijker dan beeldkwaliteit. Pluspunten van de spiegelloze camera waren wel de mogelijkheid om volledig stil te fotograferen en zijn in-camera beeldstabilisatie. Niet voor lange brandpunten, maar voor alles rond een brandpunt van 50mm. Na deze vergelijkende ‘praktijktest’ is mijn gemoed weer gerustgesteld en weet ik dat mijn EOS-spiegelreflex met EF-lenzen voor mij nog steeds het perfecte gereedschap is.

    Ik bedank alle EOSziners voor de aandacht in 2015 en wens iedereen een fotogeniek 2016. Blijf EOSzine volgen.

    Pieter Dhaeze


  • iPad als beeldschermreferentie geplaatst op maandag 7 december 2015 17:59:13 door pjcdhaeze

    Laatst had ik een opdracht om interieurfoto's te maken van de nieuwbouw van een plaatselijk bedrijf. Een uitdagende opdracht met veel fysieke diepte, hoge contrasten en zelfs menglicht. Gewapend met camera, lenzen, een stabiel statief en afstandsbediening ben ik in RAW aan de slag gegaan met zowel belichtings- als scherpsteltrapjes. Na montages in Lightroom en Photoshop vond ik het eindresultaat zelf prima in orde. Op mijn gekalibreerde EIZO-scherm waren helderheid en kleuren perfect en ik leverde vol vertrouwen mijn werk af.

    Toen ik een paar dagen later de klant aan de telefoon had, waren ze wel tevreden over de foto's, maar vonden de opnames eigenlijk te helder. Meteen heb ik in de studio nogmaals het histogram in Photoshop gecheckt en kon daar geen 'fouten' in ontdekken. Toen ik vroeg op welk beeldscherm ze de foto's bekeken hadden, bleek dat de desktopmonitor (TN-panel) bij de receptie geweest te zijn. En toen ik ter plekke polshoogte kwam nemen, zag ik dat dat beeldscherm veel te 'enthousiast' was ingesteld (hoge helderheid en contrast) met als gevolg een lekker pittig plaatje en ook dat ze de foto's bekeken vanuit Verkenner (niet onder kleurbeheer). Normaal gesproken is dat niet zo'n probleem, maar als foto's heel kritisch zijn belicht, zoals bij het betreffende interieur, dan wordt het snel te helder.

    Ik stelde de klant voor om bij kritisch fotowerk, de foto's voortaan op een iPad te beoordelen. Het (retina)scherm heeft een hoogwaardig IPS-panel en overtreft daarmee menig desktopmonitor in contrastbereik en kleurweergave. We hebben dat even getest en onze grijsverloopbalk laat alle gradaties keurig neutraal zien en ook in de hooglichten en in de schaduwen zijn de verschillende grijsnuances te onderscheiden. Schotelen we een iPad de primaire kleuren voor als sRGB en als AdobeRGB, dan zie je verschil tussen de twee kleurruimtes en worden de AdobeRGB-kleuren mooi verzadigd weergegeven. Daar kunnen veel consumentenmonitors nog een puntje aan zuigen. Als de helderheid van de iPad op automatisch staat, dan heeft zelfs de hoeveelheid omgevingslicht weinig tot geen invloed op deze prima weergaveresultaten.

    30-stappenverloop 0,0,0 naar 255,255,255 primaire kleuren, geen profiel
    primaire kleuren, sRGB primaire kleuren, AdobeRGB

    Bovenstaande bestanden hebben we ook op een redelijk recente midrange smartphone bekeken en die had een soortgelijke weergave. Blijkbaar hebben moderne smartphones betere beeldschermen dan de vaak 'oude' en goedkope monitors die we aan onze computer geknoopt hebben. Tijd voor een nieuw beeldscherm?

    P.S. Weet je dat je een tablet zelfs kunt kalibreren? Klik hier.


  • Alleen Sinterklaas bezorgt pakketjes gratis* geplaatst op dinsdag 3 november 2015 09:20:03 door pjcdhaeze

    Donderdagmiddag. Kwart over twaalf. De voordeurbel gaat. Patrick. Onze vaste pakketbezorger. Aardige kerel, waar je de klok gelijk op kunt zetten en die ook altijd nog even tijd heeft voor een gezellig praatje. Dat ritueel speelt zich al een paar jaar aan mijn voordeur af. Online spullen kopen is vaak sneller, handiger, voordeliger dan de drukte van de stad in te moeten en met Patrick aan deur is het eigenlijk nog leuker ook.

     

    De laatste maanden is er echter iets dat aan mij is gaan knagen. Ik had online een klein accessoire gekocht voor mijn camera. Het kostte nog geen 20 euro en zou verstuurd worden als pakketje. Gratis. In eerste instantie vond ik dat vanzelfsprekend, maar toen ik met Patrick weer bij de voordeur stond, bedacht ik mij dat ik dus feitelijk niet betaal voor de prima dienst die hij elke keer weer levert. De €6,95 die verzending (excl. verpakking en handling) van een pakketje normaal gesproken kost, wordt dus eigenlijk gedeeltelijk betaald door hem! En het gaat bovendien ten koste van de marge van de cameraleverancier en van de pakketdienst, twee branches die redelijk onder druk staan.

    Waarom vinden we het dan steeds meer vanzelfsprekend dat producten gratis worden bezorgd (en geretourneerd), terwijl we er eigenlijk zo veel gemak en voordeel aan hebben? Bij online shoppen vind je áltijd het gewenste product, wordt het vaak de volgende dag al geleverd, hoef je nooit meer door de regen, kost het geen benzine of parkeergeld en - belangrijk - bespaart het heel veel tijd. En voor al dat gemak willen we dus niets betalen. Vreemd, toch? Zeker als je beseft dat onze Patrick het eerste ‘slachtoffer’ zal zijn als een pakketdienst weer moet reorganiseren of failliet gaat. Een gewone, aardige jongen, die heel erg zijn best doet voor een ‘grijpstuiver’ bij mensen thuis pakketjes af te leveren. Alleen maar omdat verzendkosten steeds meer ‘not done’ zijn.

    Hierbij dus geen oproep om als consument gratis verzendkosten te weigeren (!) of om pakketbezorgers een fooi aan de deur te geven, maar wel de vraag: wat vind jij? Laat het ons hieronder weten.

    *herplaatsing van november 2015


  • Foto op perkament geplaatst op donderdag 17 september 2015 10:18:31 door pjcdhaeze

    Als ik in de auto onderweg ben naar een klant of een fotosessie, dan heb ik meestal Radio 1 op staan. Het is altijd verrassend om te horen welke onderwerpen er dan voorbijkomen. Deze keer viel ik midden in een gesprek, waarbij het woord foto werd genoemd. Mijn aandacht was meteen gegrepen en het bleek te gaan over de bewaarbaarheid van digitale bestanden, waaronder dus ook foto’s. Hoe konden we er als mensheid voor zorgen dat digitale informatie in woord en beeld nu - en van de afgelopen decennia - ook over honderd(en) jaren nog toegankelijk is.

    Er kwam een lange reeks van voorbeelden voorbij van verloren gegane compatibiliteit (datacassettes, zip-drives) en onvermijdelijke verouderingsrisico’s (oxidatie van DVD’s en crash van HDD’s). De onderzoeker die geïnterviewd werd, kon eigenlijk geen ‘foolproof’-methode noemen die de tand des tijds zou kunnen doorstaan en ook ons verre nageslacht in de gelegenheid zou stellen de foto’s van zijn voorvaderen nog te kunnen zien. Met enige weemoed keken de deelnemers dan ook terug op de houdbaarheid van perkament.

    Deze sombere constatering zou je als fotograaf zeer kunnen verontrusten en je doen afvragen hoe je dan wél je foto’s zo goed mogelijk moet conserveren. Gelukkig werd het gesprek afgesloten met een hoopvolle opmerking. Op de vraag hoe je het beste je foto’s kon bewaren, kon de onderzoeker eigenlijk maar één advies geven: druk je foto’s af met hoge kwaliteit supplies (fotopapier en inkt) op een fotoprinter en bewaar ze achter glas of - beter nog - in een boek.

    Een betere conclusie had ik me niet kunnen wensen. Mijn dag was weer goed en ik zeg als ‘printpromotor’ dus nu dan ook zonder enige schroom: DRUK JE FOTO’S AF!!!! En dat hoeft niet op perkament. Op Canon-papier met Canon-inkt op een Canon-printer wordt 200 jaar 100% houdbaarheid gegarandeerd en over duizend jaar zullen je foto’s waarschijnlijk nog steeds goed zichtbaar zijn. Pffff, wat een opluchting.


  • De batterij is leeg geplaatst op woensdag 2 september 2015 07:17:05 door pjcdhaeze

    De batterij is leeg.
    Met de vakantie net achter de rug zou dat een zorgwekkende constatering zijn, ware het niet dat het hier niet overdrachtelijk bedoeld is. Nee, integendeel. Ik ben barstensvol energie en ideeën uit de zomer gekomen en klaar voor een nieuw seizoen met EOSzine. Volgens mij gaan we weer een mooi fotojaar tegemoet.

    Lege batterij
    De aftrap voor dit nieuwe jaar heb ik dit keer gedaan met een collega-fotograaf. Van tijd tot tijd spreken we af in diergaarde Blijdorp in een poging om daar met verrassend gereedschap ook tot verrassende foto’s te komen. Vol trots kom ik natuurlijk altijd met een Canon-camera op de proppen en op fotografisch gebied heb ik nog maar zelden onder hoeven doen voor zijn camera-uitrusting. Het enige dat ik elke keer te horen krijg, is dat mijn camera en lenzen zo 'groot en zwaar' zijn en dat het tegenwoordig allemaal veel compacter en lichter kan.

    Ik kan hem alleen maar gelijk geven, maar om bepaald soort foto’s te maken, heb je nu eenmaal een bepaald soort camera (lees: sensor) nodig met een lichtsterke lens (lees: gewicht). Met mijn telefoon maak ik ook een prima foto van een giraf, maar die is dan verre van onderscheidend. Bovendien haakt zo’n telefoon meteen af als er minder licht is. Het is net als een gaatje boren in een betonnen muur. Je kunt denken dat dat met een handzame accuboormachine kan - want die boort toch gaatjes? -, maar uiteindelijk zul je merken dat je toch een zware klopboormachine moet gebruiken om de klus te klaren. Zo is het volgens mij ook met camera’s en lenzen.

    Om hem deze keer op gewicht af te troeven heb ik mijn EOS thuisgelaten en ben op pad gegaan met een PowerShot G3X: 1”-sensor, 20 miljoen pixels, 24-600mm en RAW (review: klik hier). Hij had voor de verandering daarentegen flink uitgepakt met een systeemcamera met extender naar een volbeeldlens van 150 tot 600mm. Om dit zoomgeweld van 300 naar 1200mm (trillingsvrij) in de hand te houden had hij zelfs een volwassen statief met swingkop bij. Het zweet stond hem op het voorhoofd nog voordat we begonnen waren, terwijl ik ontspannen mijn G3X (<750 gram) losjes in de hand meedroeg.

    Nu ben ik een groot fan van de PowerShot G7X. Tijdens mijn vakantie heeft hij mijn EOS prima vervangen (klik hier) en kon ik tijdens een wandeling van een uurtje of vijf onbekommerd fotograferen, voordat de batterij leeg was. De PowerShot G3X verbruikt echter meer stroom en dat was in Blijdorp na amper drie uurtjes al te merken aan een knipperend icoontje van de batterij. Helaas had ik geen reserve-accu meegenomen.

    Beknopte fotogalerie (gemaakt met Jalbum) van 'Blijdorp met de PowerShot G3X'. Alle foto's uit de hand en vanuit RAW ontwikkeld in Lightroom.

    Je realiseert je dat bij een EOS nooit of zelden, want een dag intensief fotograferen op één lading is dan haast vanzelfsprekend, maar een lege accu is ‘killing’ voor je fotografie. Als het accu-icoontje begint te knipperen, dan ben je bij een spiegelloze camera bang om te zoomen, om foto’s terug te kijken, om de camera uit te zetten, om te flitsen en om misschien wel net het beslissende moment te missen bij een accu-wissel. Vermoeiend en het gaat flink ten koste van je inspiratie.

    In de trein terug naar huis ging bij het terugkijken van de foto’s letterlijk het licht uit van de camera en kon ik pas later op de computer het resultaat zien van mijn middagje uit. En eerlijk gezegd was ik blij verrast. Ik voel me met een elektronische zoeker niet zo betrokken bij mijn onderwerp, voel dan een zekere vertraging en heb het idee dat ik daardoor het beslissend moment mis, maar uiteindelijk kan ik toch tevreden terugkijken op het uitstapje met de PowerShot G3X. Ik weet zeker dat ik met mijn EOS 5D3 en EF 100-400mm met nog betere foto’s thuisgekomen zou zijn, maar dan had ik toch minder ontspannen rondgelopen en gereisd en zou ik toch meer mijn schouders en armen gevoeld hebben.

    Je kunt dus lekker ontspannen en vrijblijvend fotograferen met (elektronische, spiegelloze) camera’s als de PowerShot G3X (en ook de PowerShot G7X), maar dat ontslaat je niet van de verplichting om met een volle accu op stap te gaan en minstens één volle reserve in je jaszak te hebben. De haast onbeperkte accuduur van een EOS heeft me op dat punt tot een luie fotograaf gemaakt.

    P.S. Je vraagt je nu natuurlijk af hoe het mijn collega vergaan is op deze dag. Ook hij heeft prima opnamen gemaakt, want de fotograaf maakt de foto’s, niet de camera. Hij had wel wat probleempjes met de compatibiliteit van de camera met adapter en lens en zag tevens dat je met 1200mm een overkill hebt aan zoomkracht. Met 600mm kom je in een dierentuin dichtbij genoeg en hoef je ook geen extreem korte sluitertijden te gebruiken, zodat de ISO’s laag kunnen blijven.


  • Lens(be)spiegeling geplaatst op vrijdag 7 augustus 2015 12:00:01 door pjcdhaeze

    Fotografie houdt mij bezig. Elke dag. Met veel plezier. En de laatste tijd heeft vooral lenskeuze mijn aandacht. In deze blog daarom weer een korte lensbespiegeling.

    Ik heb het nog even teruggezocht: de datum dat ik bij toeval op dpReview de foto zag van de zoon van Phil Askey gemaakt met de PowerShot G2. Het was september 2001 en ik was bezig met de vervanging van mijn Kodak DC290 Zoom. En met het zien van het detail op die foto was ik meteen verkocht. De PowerShot G2 werd mijn volgende camera en ik heb er inderdaad prachtige foto’s mee gemaakt.
    Sinds dat moment bezocht ik regelmatig de site van dpReview en ook de aanschaf van mijn eerste DSLR - de ‘good old’ EOS 10D - was gebaseerd op de voorbeeldfoto’s in de gallery van dpReview. En elke keer als er weer een ‘interessante’ camera op de markt kwam - ook van andere merken dan Canon -, keek ik eerst op dpReview naar de Review Samples, om een oordeel te vormen over die nieuwe camera.

    Met het toenemen van het aantal pixels viel het me op dat ik steeds vaker die voorbeeldfoto’s op 100% moest bekijken om kwaliteitsverschil te zien. Beeldvullend op mijn 24” beeldscherm (1920x1200 pixels) zag ik zelden nog verschil in ruis of scherpte. En toen dat het geval was, was mijns inziens de rol van de camera in de kwaliteitsbeoordeling van foto’s eigenlijk uitgespeeld. Je kunt een foto van bijvoorbeeld de EOS 5Ds wel op 100% in Photoshop of Lightroom gaan beoordelen, maar dan kijk je naar een onderwerp met een microscoop. Want hoe meer pixels een foto heeft, des te groter het vergrootglas dat door 100% Photoshop wordt vertegenwoordigd.

    EF 100mm 2.8L IS bij f/3.2 op 35 cm (EOS 70D)

    Onderscheidend beeld wordt dus niet meer bepaald door de kwaliteit van de camera. En ook alle ‘toeters-en-bellen’ die fabrikanten in nieuwe camera’s stoppen, zullen maar zelden leiden tot foto’s die je met een andere camera niet had kunnen maken. Wifi of GPS zijn leuk, maar voor een adembenemende landschapsfoto zul je toch ‘on the right time, on the right place’ moeten zijn.
    Een lens is dus veel meer bepalend voor het onderscheid van een foto. Een 180° fisheye, een 24mm tilt-shift, een 85mm 1.2, een 300mm 2.8. Dat zijn lenzen waarmee je foto’s maakt die niet ‘mainstream’ zijn, die boven de grijze middelmaat uitsteken van het standaard kitlensje.

    EF 15mm 2.8 fisheye bij f/4 (EOS 5D mark III)

    Camera’s als de Samsung NX1 en de Sony A7R II zijn typische voorbeelden van hoe belangrijk het lenzenaanbod is. Specificatiewijs zijn dit technologische hoogstandjes, maar als je er bijzondere foto’s mee wilt maken, dan ontbreken de lenzen en maak je met op papier ‘mindere’ camera’s zoals de EOS 7D mark II of EOS 6D, meer (en eenvoudiger) onderscheidende foto’s. En dat is dankzij het ongekend veelzijdige lensaanbod van Canon. In brandpuntbereik, in lichtsterkte, in prijs kent dit assortiment zijn weerga niet. Bovendien wisselen andere merken soms wel heel gemakkelijk naar een ander type lensvatting, zodat je bijvoorbeeld op je nieuwe Sony geen ‘oudere’ Sony-lenzen meer kunt gebruiken. Je hebt dan een dure adapter nodig of moet op zoek naar nieuwe lenzen, met de kans dat je die bij de volgende nieuwe camera weer niet kunt gebruiken. Mijn EF 50mm 1.4 uit 1993 (!) verleent na ruim 20 jaar nog elke dag prima diensten. Dat zul je bij andere merken niet zo gauw zien.

    Als je toch nog eens verlekkerd naar een nieuwe camera kijkt - ongeacht het merk- , ga dan eerst eens naar dpReview en kijk bij de voorbeeldfoto’s in de gallery van de betreffende camera of er een foto tussenzit die je met je eigen camera niet gemaakt zou kunnen hebben. En zie je beeldvullend toch zo’n foto, dan is het waarschijnlijk de lens die door zijn bokeh of beeldhoek het onderscheid maakt en niet de camera.
    Wil je meer onderscheidend gaan fotograferen, verzet je 'focus' dan van camera’s naar lenzen en als EOS-fotograaf heb je dan bij Canon veel te kiezen.

    Veel fotoplezier!


  • Lensverschuiving geplaatst op maandag 6 juli 2015 08:51:50 door pjcdhaeze

    In dit blogje gaan we het niet hebben over het verschuiven van lenzen in het autofocussysteem van een objectief of over de verschuiving van een macroslede ten behoeven van een focus stack. Nee. Het gaat over mijn oude, trouwe EF 24-105mm f/4 L IS USM. Het is de lens waarmee ik vanaf de eerste moment van aanschaf (zomer 2007) de meeste foto’s gemaakt heb. Volgens mijn Lightroom archief zijn 3.000 van de 20.000 opnamen gemaakt met deze lens. Prima lens dus en ik kan hem - ondanks zijn leeftijd - nog iedereen van harte aanbevelen.

    Waarom is hij dan onderwerp van gesprek? Laatst moest ik ten behoeve van actualisering van mijn verzekerde foto-apparatuur ‘al’ mijn camera’s en lenzen letterlijk op een rijtje zetten en toen zag ik dat mijn EF 24-105mm bedekt was met een laagje stof. Goh, ik had hem inderdaad al lang niet meer gebruikt. Met enige weemoed zette ik hem tussen zijn EF-broertjes en vroeg me af waarom deze ‘all-rounder’ in onbruik geraakt was.

    Na een korte overpeinzing werd me de situatie duidelijk. De EF 24-105mm lens was zowel voor zakelijke als privé-reportages mijn standaard zoomlens. Echte groothoek voor veel overzicht en een 105mm die perfect is voor een mooi portret of sfeervolle close-up. Zelfs de komst van de EF 24-70mm f/2.8 L II en later de EF 24-70mm f/4 L IS konden me niet verleiden over te stappen. Ook al omdat Lightroom de optische minderpuntjes van de EF 24-105mm (vervorming, CA) prima kan corrigeren. Dus gingen we op vakantie met het gezin, was er een feestje of moest ik een receptie vastleggen, de EF 24-105mm IS zat standaard op mijn EOS 5D (mark I, II en III)!

    Maar met de introductie van de PowerShot G7X en mijn verschoven fotografische inzichten, is de EF 24-105mm het laatste jaar niet meer actief geweest. De PowerShot G7X heeft bij familieaangelegenheden de rol van mijn EOS 5D mark III met de EF 24-105mm overgenomen en ik heb er zelfs mijn laatste vakantie mee vastgelegd (klik hier). De PowerShot is voor die ‘privé-kiekjes’ natuurlijk veel handzamer dan de EOS-EF-combi. En dankzij de lichtsterke zoomlens van de G7X - die ook van 24 mm naar 100mm zoomt - kan ik de ISO’s laag houden en kan ik spelen met scherptediepte. Met RAW heb ik bovendien alle andere kwaliteitsaspecten prima onder controle.

    Voor het ‘echte’ reportagewerk laat ik de PowerShot G7X (voorlopig nog) thuis, maar schroef ik tegenwoordig altijd een lichtsterke vastbrandpunt op mijn EOS 5D mark III. Ik weet uit ervaring steeds beter wat ik kan fotograferen met een 35, 50 of 100mm, loop tijdens een reportage rond met een vast beeldkader en weet precies wat ik fotograferen kan en wat niet. Bovendien zijn genoemde EF’s met een vast brandpunt één stop of meer lichtsterker dan de f/4 van de EF 24-105mm en dat zie je terug in beeldkwaliteit en in scherptediepte. Tijdens een sessie wissel ik hooguit één keer van brandpunt, dus ik loop ook niet voortdurend met lenzen te ‘sjouwen’.

    Mijn lensgebruik is dus duidelijk verschoven en ik signaleer die trend naar vast brandpunt ook bij fotografen in mijn omgeving. Een gezinsfotografe met veel ‘new born’ op locatie, studiowerk en bruidsreportages is sinds kort helemaal ‘verliefd’ geworden op haar EF 35mm f/2 IS (500 euro, review), EF 50mm f/1.8 STM (135 euro, review) en EF 85mm f/1.8 (350 euro, review). Optisch gezien alle drie kleine pareltjes, compact en lichtgewicht en samen nog geen 1000 euro. Dat is maar net iets duurder dan een EF 24-70mm f/4 L IS en duidelijk veel voordeliger dan een EF 24-70mm f/2.8 L II.
    Mijn EF 24-105mm f/4 L IS zal ik echter altijd trouw blijven. We hebben samen mooie momenten beleefd én vastgelegd. En als de gelegenheid zich voordoet, zal ik hem weer met veel plezier op mijn EOS 5D mark III zetten.

    Hoe is het gesteld met jouw lensgebruik? Fotografeer je ook steeds vaker met vastbrandpunt? Hoe ontwikkelt zich jouw fotografie? Laat het ons hieronder weten. We zijn reuze benieuwd.


  • Vakantie zonder EOS (2) geplaatst op zondag 10 mei 2015 11:44:12 door pjcdhaeze

    Na ampele overwegingen en een onrustige nacht, had ik in april besloten om voor een vroege zomervakantie mijn EOS-systeem thuis te laten en ’slechts’ mijn PowerShot G7X mee te nemen (klik hier). Bij terugkomst een kort ervaringsverslag.

    Alles in één
    Het idee achter deze voor mij opmerkelijke keuze was om me wat minder fotograaf te voelen. Me tijdens vakantie niet voortdurend te vermoeien met ’door een kader’ te kijken, maar gewoon te genieten met mijn ogen (en geheugen). En ook om tijdens een lange wandeling niet een grote en dure fototas mee te hoeven sjouwen.
    In beide aspecten kun je natuurlijk prima voorzien door foto’s te maken met je telefoon, maar de G7X doet dat net allemaal wat beter, dankzij RAW, 20 Mp, 1-inch sensor, 24-100mm f/1.8-2.8, Av en M, macro, 3 stops ND-filter, 1080p video 30fps.

    Het kijken
    Ondanks dat ik mijn EOS niet bij me had, ben ik wel met een fotografisch oog rond blijven lopen: bijzondere perspectieven, vormen, structuren, interessante mensen, exotische natuur, doorkijkjes. En in bijna al die gevallen kon de G7X het beeld in mijn hoofd vertalen naar de gewenste foto. Ook omdat je dankzij de relatief grote sensor en de hoge lichtsterkte van de zoomlens, kunt spelen met scherptediepte.

    Natuurlijk had ook deze 'alleskunner' zijn beperkingen:
    • Zoals kaderen in de volle zon. Je mist de optische zoeker van een DSLR.
    • Scherpstellen bij macro. De autofocus is dan niet nauwkeurig genoeg en handmatig scherpstellen te omslachtig.
    • Snelheid AF. Voor 95% van de gevallen is de autofocus van de G7X snel genoeg. Maar bij een bewegend onderwerp of een snelle reeks opnamen, mis je net het beslissende moment.
    • Zoombereik. De 24mm is prima, maar 100mm is wat aan de korte kant. We kunnen dankzij de 20Mp echter nog wel bijsnijden tot 200mm en ruim 2500 pixels overhouden. Ruim voldoende voor een A4-print of voor full-HD.
    • Filters. In een zonnig land zijn een circulair polarisatie-, grijsverloop- en ND-filter eigenlijk onmisbaar. Helaas beschik ik niet over een adapter om deze filters op de G7X te gebruiken.
    • Extra accu nodig om hele dag te kunnen fotograferen.

    De cameratas
    De PowerShot G7X is slechts 10% van het gewicht en de waarde van een volle EOS-fototas. En dat was bij deze vakantie een groot gemak en hele geruststelling. Geen enkel moment was deze camera tot last of was ik verplicht hem in het oog houden. Lekker relaxed. En omdat deze ‘compactcamera’ zo moeiteloos mee te nemen was, heb ik ook meer foto’s gemaakt dan anders. Dat is van de ene kant een voordeel, maar bij thuiskomst toch ook wat extra werk.

    Terugkijkend
    Als ik terugkijk op de fotografische kant van deze vakantie, dan was het meenemen van een ‘large sensor’-compact als de PowerShot G7X een goede keuze op basis van de resulterende foto’s. De technische kwaliteit laat niet veel te wensen over. Scherpte, kleuren, helderheid en hoge ISO's zijn prima. Zelfs de interne flits doet netjes zijn werk. Video met de G7X is uitstekend. Voor wat betreft de creativiteit zouden langere sluitertijden (>1/2s) en handmatige scherpstelling welkom geweest zijn.

    Zou ik de volgende keer weer een G7X meenemen? Ja, maar misschien zou ik dan nog eerst een EOS 700D met EF-S 18-135mm in een kleine schoudertas proberen. Met tussenring voor macro en de drie genoemde filters. Dan blijf ik toch lichtbepakt in kilo's en euro’s en kan ik me creatief nog net iets meer uitleven. Want mijn foto-oog zal ik toch nooit thuis kunnen laten.

    Van de ruim 800 RAW-opnamen in 10 dagen (reis plus vakantie), hebben 300 foto’s de selectie in Lightroom CC overleefd. Hieronder een kleine selectie van verschillende onderwerpen: landschap, close-up, macro, natuur, portret, avond, actie, indoor.


  • Vakantie zonder EOS (1) geplaatst op vrijdag 17 april 2015 08:05:30 door pjcdhaeze

    Het wordt dit jaar een bijzondere zomervakantie.
    NIET omdat we voor de eerste keer al in mei gaan.
    NIET omdat we voor het eerst zonder de kinderen gaan.
    NIET omdat we voor de eerste keer zonder de auto gaan.
    NIET omdat we voor het eerst Frankrijk letterlijk links laten liggen.
    MAAR omdat ik voor de eerste keer mijn EOS-systeem thuislaat!

    Het reisdoel is dit jaar Engeland en we verheugen ons er zeer op. Ook omdat het voor natuur- en landschapsfotografen een soort Walhalla is. Niets ten nadele van ons mooie land, maar Engeland heeft voor de plattelanders die wij zijn, veel te bieden met steile kusten, ongerepte natuurgebieden en ruige ‘bergen’.

    Aanvankelijk waren mijn fotoplannen groots en dat resulteerde in de onderstaande lijst:
    • EOS 6D met Wi-Fi en natuurlijk GPS
    • EF 16-35mm 4L IS en EF 15mm 2.8 fisheye voor landschappen, architectuur en interieurs
    • EF 50mm 1.4 voor portret- en reportagewerk en met een 25mm tussenring voor close-ups
    • EF 70-200mm 2.8L IS II met EF 1.4x III voor portret, natuur, vogels en wildlife
    • Speedlite 580 EX II
    • Statief
    • Diverse filters en accessoires

    Toen ik echter als ‘vakantie voorpret’ al deze zaken in en rondom mijn fototas begon te verzamelen, voelde ik met het toenemen van de hoeveelheid spullen, mijn enthousiasme evenredig afnemen. In totaal bijna 7 kg aan spullen, die ik gezien de verzekeringswaarde van evenzoveel k€ niet op onze verblijfslocatie onbeheerd kan achterlaten. En omdat ik niet bij elk uitstapje een camera nodig heb, ben ik dus waarschijnlijk toch diverse dagen verplicht om de complete fototas mee te nemen. Eerlijk gezegd voel ik me als 55+er nog niet oud, maar ik ben met het voortschrijden der jaren al wel zo wijs geworden dat mijn schouders en rug een dergelijke last niet meer zo op prijs stellen. Zeker niet als het niet per se hoeft. Dit uitje naar onze Westerburen is per slot van rekening geen foto-expeditie, maar het moet een lekker ontspannen privévakantie worden.

    Maar kán ik wel op vakantie zonder mijn vertrouwde en volprezen EOS-systeem? Een paar rationele vragen zorgen voor de oplossing. Heb ik de allerhoogste pixelkwaliteit nodig? Want waar ga ik de foto’s eigenlijk voor gebruiken en met wie ga ik ze delen? Na een slapeloos nachtje woelen in bed, was het antwoord simpel. Die vlekkeloze kwaliteit is noodzakelijk voor mijn klanten en leuk om zelf op 100% te beleven in Photoshop, maar voor het vakantie-archief en zelfs pagina vullend in het jaarlijkse fotoboek zijn al die perfecte pixels een overkill. Bij vakantiefoto’s draait het toch vooral om (her)beleving. Dus heeft mijn gevoel het van mijn verstand verloren - zoals zo vaak - en blijft mijn EOS in Nederland.

    Dat wil overigens niet zeggen dat ik geen camera meeneem. Sinds een paar maanden ben ik namelijk in het bezit van een PowerShot G7X. Een ‘large sensor’ compactcamera die je ongemerkt een hele dag in je jaszak of handtas kunt hebben. Dat is ook zo met je telefoon, maar die mist veel van de fotofunctionaliteiten en -kwaliteiten van de G7X, zoals:
    • 14-bits RAW
    • optische zoomlens van 24 tot 100mm
    • lichtsterkte f/1.8 - f/2.8
    • 3-stops optische beeldstabilisatie
    • 1-inch sensor met 20 Mp
    • bruikbare ISO tot 1600
    • goede macrofunctie
    • ingebouwd 3-stops ND-filter
    en niet onbelangrijk 1080p video en Wi-Fi (voor remote shooting, gps)

    In theorie kan ik hiermee 90% van de foto’s maken, die ik anders met mijn EOS maak én bereik ik ook 90% van diens kwaliteit. Om dat te testen heb ik in de achtertuin met beide camera’s een landschapje geschoten, een portret gemaakt en een macro opgenomen. Op 100% zie je in Photoshop natuurlijk verschil en bij een portret is de achtergrond minder vervaagd, maar afgedrukt op A5 of op mijn iPad, ziet alleen een geoefend oog kleine verschillen. De resultaten van deze snelle test stellen me daarom ook in praktijk gerust en komende weken hoef ik dus niet meer wakker te liggen over de keuze van mijn vakantiecamera. Pffff.

    Of dat terecht is, laat ik weten bij terugkomst (klik hier). En ook al zouden alle foto’s ‘mislukt’ zijn dan hoeft het vakantieplezier daar niet minder om te zijn, want dat wordt gelukkig niet bepaald door mijn camera ;-)

    Fijne (foto)vakantie.


  • JPEG-RAW Salomonsoordeel geplaatst op woensdag 1 april 2015 10:06:39 door pjcdhaeze
    We zijn allemaal druk met archiveren van onze RAW-foto's. Maar waarom? Met je oude negatieven doe je toch ook niets meer? Een bespiegeling waarom een JPEG-archief zo slecht nog niet is.

  • Cars & Camera's* geplaatst op woensdag 4 maart 2015 18:22:55 door pjcdhaeze
    Komt er ooit een tijd dat je een camera kunt personaliseren, zoals we dat al jaren met auto's doen?

  • Augmented Cloud-photography geplaatst op maandag 2 februari 2015 17:41:06 door pjcdhaeze
    Komt de realiteit van een foto-onderwerp straks uit de cloud of hoef je helemaal niet meer de deur uit voor jouw persoonlijk 'gefotografeerde' zonsondergang?

  • 'Oud & Nieuw' 2015 geplaatst op maandag 22 december 2014 12:22:34 door pjcdhaeze

    Begin december was ik in een fotowinkel op zoek naar een nieuwe statiefkop. Terwijl ik stond te wachten tot een van de medewerkers vrij was, liet ik mijn oog vallen op de inhoud van de vitrines. Je voelt je toch een beetje als een kind in een snoepwinkel. Het viel me daarbij op dat er eigenlijk maar weinig Canon uitgestald stond, terwijl het toch hoogtij voor de feestdagen was. Twee EOS-modellen (van de WinterWensen-actie), drie PowerShots en een paar lenzen, terwijl de overige merken wel ruim vertegenwoordigd waren.

    Voordat mijn verbazing hierover gestalte kon krijgen, sprak een vriendelijke medewerker mij aan en werd mijn aandacht weer in beslag genomen door de keuze van een statiefkop. Aan het eind van het gesprekje merkte ik terloops op dat er maar weinig Canon in zijn winkel stond. Tja, dat vond hij logisch, want elektronische camera’s - zo noemde hij spiegelloze systeemcamera’s - waren het nieuwe fotograferen en Canon heeft daar geen aanbod in. Op mijn volgende vraag wat dan de echte voordelen zijn van dat type camera (lees mijn blog ‘De koning is dood, lang leve de koning’), was zijn antwoord simpel: alles aan elektronische camera is beter én ....... toen kwam het hoge woord eruit...... spiegelreflex is een verouderd systeem. De Engelsen gebruiken het mooie woord ‘jaw dropping’, want mijn mond viel letterlijk open van verbazing en stilzwijgend en compleet verbijsterd verliet ik vervolgens de winkel.

    Een verouderd systeem. Natuurlijk stamt EOS al uit 1986, maar dat wil nog niet zeggen dat het ‘oud’ is. Voor mij wil dat juist zeggen dat het systeem zich al meer dan 25 jaar bewijst. Dat er al miljoenen ongelooflijk mooie foto’s mee gemaakt zijn. Dat lenzen van 10 of 15 jaar oud nog zonder problemen of adapters op een nieuwe camera passen en probleemloos werken. Dat elk knopje en elke menu-optie overdacht is en blindelings te vinden is. Dat nieuwe functies gebaseerd zijn op de behoeftes van de fotograaf en niet zijn opgedrongen door de media of marketing.
    Ook op internet zie je deze ‘verontrustende’ trend. Hosanna over het compacte formaat, maar ze vergeten dat de grootte van het systeem bepaald wordt door de grootte van de lens, dus de sensor en wil je een redelijke beeldkwaliteit, dan moet dit toch minstens mFT of APS-C zijn. Ook al omdat je anders altijd een grote scherptediepte hebt. Tevens worden ze op camera-sites en YouTube blij dat de ontspanknop op een betere plaats zit bij een nieuwe camera of dat je ergens een standaardinstelling snel kunt vinden. Zaken die bij een EOS al jarenlang vanzelfsprekend zijn. Waarom worden de fotomedia enthousiast over ‘oude wijn in nieuwe zakken’? Is het omdat anders niemand hun blaadje meer leest of hun website bezoekt? Is daarom ‘vorm’ belangrijker dan ‘inhoud’. Of wordt er meer verdiend aan reclame en verkoop van spiegelloze systeemcamera’s? Want zoals zo vaak in onze wereld is geld voor veel ontwikkelingen de belangrijkste drijfveer. Ik weet het niet.
    Natuurlijk zijn er aspecten van spiegelloze camera’s en ook bepaalde onderwerpen, waarbij dit nieuwe type camera bepaalde voordelen heeft boven een spiegelreflex, want dé perfecte camera bestaat niet. De twee systemen kunnen mijns inziens prima naast elkaar bestaan en elkaar aanvullen. We zouden dan overigens eerder kiezen voor een ‘large sensor compact’, zoals de PowerShot G7 X, naast een EOS. Met spiegelloos systeem heb je toch weer losse lenzen en past het weer net niet in je jaszak of handtas.

    Bovenstaande persoonlijke bespiegeling is afkomstig van een ‘verouderde’ man (55+). Zo een die geen lange baard (zó jaren 70) laat staan, omdat dat nu plotseling hip is. Die niet achter elke fotomodegril aan holt en tevreden is met wat hij in zijn fototas heeft. Want dat systeem levert hem al vele jaren prachtige foto’s op en laat hem nooit in de steek. Het klinkt allemaal wat sentimenteel, maar bij een thema als ‘Oud en Nieuw’ mag dat rond de jaarwisseling wel. Toch?

    Prettige feestdagen en een gezond 2015. Een jaar dat natuurlijk weer veel mooie foto’s (telefoon, compact, spiegelloos en natuurlijk DSLR) op mag leveren!

    P.S.
    Hoewel ik niet iemand ben van de goede voornemens of voorspellingen, denk ik dat ‘large format’-compact de trend wordt van 2015. Zo’n type camera voegt fotografisch veel meer toe dan een spiegelloos systeem, dat welbeschouwd ‘meer van hetzelfde’ is. Dus hopelijk zien we van Canon dit jaar meer camera’s in het segment van de PowerShot G7 X. Dus hand- én jaszakzaam, ‘grote’ 1-inch sensor, lichtsterke zoomlens (1.8-2.8, 24-100mm) met IS, RAW, touchscreen kantelscherm, Wifi met app, GPS, interne flitser, 1080p 60 fps.


  • Beeldbedrog geplaatst op zondag 5 oktober 2014 07:40:15 door pjcdhaeze
    Hoe ver je gaat in beeldbewerken mag de vrijetijdsfotograaf zelf bepalen. Of zijn er toch grenzen?

  • Droomcamera geplaatst op donderdag 4 september 2014 07:22:35 door pjcdhaeze
    De camerafabrikanten verzinnen de leukste camera's voor ons, maar geen enkele is perfect. Hoe ziet jou ideale camera er uit?

  • Vaarwel 'desktop' geplaatst op dinsdag 26 augustus 2014 07:25:41 door pjcdhaeze
    Hebben we over twee jaar nog wel een desktopcomputer op ons bureau staan?

  • TV of YT? geplaatst op maandag 30 juni 2014 12:46:19 door pjcdhaeze
    Komt EOSzine straks op TV of toch beter op YouTube?

  • Geen paas-ei geplaatst op woensdag 16 april 2014 11:22:02 door pjcdhaeze
    Waarom is er geen leuk TV-programma over fotografie op de Nederlandse televisie?

  • De koning is dood, lang leve de koning geplaatst op donderdag 20 februari 2014 07:43:13 door pjcdhaeze
    De levensduur van goede producten wordt drastisch bekort door onze verafgoding voor alle wat nieuw is, ongeacht de kwaliteit daarvan.

  • Vijftig tinten rood geplaatst op woensdag 29 januari 2014 08:56:09 door pjcdhaeze
    Realistische kleuren. Is dat haalbaar? Wat speelt daar allemaal een rol bij? Hoe ga je daar als fotograaf mee om?

  • De beste (camera) wensen voor 2014 geplaatst op donderdag 2 januari 2014 09:48:26 door pjcdhaeze
    Hebben we als fotografen anno 2014 eigenlijk nog wel iets te wensen over? Wat mis jij in je fotografie?

  • Ajax - Feyenoord...... geplaatst op woensdag 20 november 2013 08:03:02 door pjcdhaeze
    Gezellig op feestjes discussiëren over 'non-issues', zoals Ajax-Feyenoord, maar ook over wat de beste camera is. Tijd om op dat laatste punt de 'strijdbijl' te begraven.

  • Die goede oude tijd? geplaatst op zondag 13 oktober 2013 09:41:34 door pjcdhaeze
    Soms laat ons geheugen het verleden rooskleuriger zien dan dat het in werkelijkheid was. Analoge fotografie is toch minder 'cool' dan dat ik me het herinner, hoewel de Canon Epoca 135 een prima camera was én is.

  • ‘Up to the past....’ geplaatst op maandag 19 augustus 2013 08:39:56 door pjcdhaeze
    Foto's met een Instagram-sausje en camera's met een retro-design. Waarom willen we toch vooruit naar het verleden oftewel'Up to the past'.

  • Gelukkig hebben we de foto’s nog geplaatst op maandag 10 juni 2013 12:41:21 door pjcdhaeze
    'Gelukkig hebben we de foto's nog'. We doen er altijd een beetje lacherig over, maar als het de herinnering aan een dierbare betreft, dan ben je ECHT blij dat je al die jaren foto's gemaakt én gearchiveerd hebt!

  • Verstoppertje geplaatst op woensdag 29 mei 2013 06:54:28 door pjcdhaeze
    Laat jij je foto's zien of speel je er onbewust ook verstoppertje mee? SHOW YOUR PICTURES!

  • Realistische virtuele realiteit geplaatst op woensdag 17 april 2013 11:30:25 door pjcdhaeze
    Een bespiegeling over de rol van de spiegel in het dagelijkse leven én in de fotografie.

  • Lens 'in the spotlight' geplaatst op dinsdag 2 april 2013 11:10:54 door pjcdhaeze
    We zijn steeds op zoek naar de beste camera, maar zouden we niet veel meer aandacht moeten geven aan de kwaliteit van de lens, want die is tenslottee 'beeldbepalend'.

  • Zoomen is lopen geplaatst op vrijdag 22 februari 2013 08:31:50 door pjcdhaeze
    De fotograaf van de 21ste eeuw is opgegroeid met zoomlenzen. Maar wat gebeurt er met je fotografie als je een lens met een vast brandpunt op je camera zet?

  • Zwitsers zakmes v2.0 geplaatst op donderdag 24 januari 2013 12:13:33 door pjcdhaeze
    Een smartphone en tablet hebben veel apparaten overbodig gemaakt en zijn het nieuwe 'Zwitserse zakmes'. Weet jij nog leuke toepassingen?

  • EF-lenzen mark II | The next generation geplaatst op vrijdag 11 januari 2013 15:24:00 door Pieter Dhaeze
    Slechts enkelen van onze lezers zullen in de gelukkige omstandigheid zijn om te (kunnen) (gaan) werken met Canon’s vastbrandpunt telelenzen van de tweede generatie: de EF 300mm 2.8L IS II USM, EF 400mm 2.8L IS II USM, EF 500mm 4L IS II USM en EF 600mm 4L IS II USM. Onze mening in deze blog.

  • Huisfotograaf geplaatst op vrijdag 1 april 2011 11:32:00 door pjcdhaeze
    Veel EOSziners zullen door familie en vrienden officieus benoemd zijn tot 'familiefotograaf' bij feestjes, uitstapjes en andere gelegenheden. Hier een verslagje van een doop.

Volgende camera?

Wat wordt je volgende camera?

Volgende lens?

Van welk merk wordt je volgende lens?

Laatste reacties

Inloggen

Wachtwoord of loginnaam vergeten? Klik hier
Als je nog geen GRATIS persoonlijk account hebt op EOSZINE dan kun je deze hier aanmaken. Met dit account kun je o.a. de nieuwsbrief en het gratis digitale magazine ontvangen.